trochę inny blog

Yoko Kanno reaguje!

2011-03-13T11:41:00.001-07:00

Najgorsze wydaje się już być za Japończykami. Teraz czas na długi proces odbudowy. Miliony ludzi ciągle są bez prądu, bierzącej wody, wystarczających zapasów jedzenia. Ilość ofiar z 1000 już teraz szacuje się na 10 000.

Jedna z najpopularniejszych kompozytorek Yokko Kanno (napisała muzykę m in do Clover, Cowboy Bepop i Ghost in the Shell). Napisała zaraz po piątkowym trzęsnieniu utwór który opublikowała na YouTube. Kanno pochodzi z prefektóry która mocno ucierpiała podczas kataklizmu- Miyagi. Piosenka nosi tytuł “Kimi de ite, Buji de ite” (w tłum. "Bądź sobą, bądź bezpieczny")

Poniżej utwór oraz tekst

きみでいて　ぶじでいて

Be you, Be safe

心配してる　世界が君を心配してる
(shinpai shiteru sekai ga kimi wo shinpai shiteru)
Worried, the world is worried about you

君の名前を探してる
(kimi no namae wo sagashiteru)
Searching for your name

一緒にいるよ、世界が君と一緒にいるよ
(issho ni iru yo, sekai ga kimi to issho ni iru yo)
With you, the whole world is with you

君の命に会いに行く
(kimi no inochi ni ai ni yuku)
Going to meet your life

心と体壊さず君を
(kokoro to karada kowasazu kimi wo)
Your heart and your body unbroken

抱きしめて会いに行くまで
(dakishimete ai ni yuku made)
Until we hold you and see you

きみでいてぶじでいて
(kimi de ite, buji de ite)
Be you, be safe

Woda z morza wprost do reaktora. To go zniszczy

2011-03-13T11:31:00.001-07:00

POTĘŻNE TRZĘSIENIE ZIEMI - MINUTA PO MINUCIE

Japońska policja poinformowała, że potwierdzono już śmierć ponad trzech tysięcy osób. Nieoficjalnie szacuje się, że liczba ofiar może przekroczyć nawet 10 tysięcy. W elektrowni atomowej Fukushima ciągle trwają starania mające na celu schłodzenie rdzenia jednego z reaktorów - do jego wnętrza jest pompowana woda morska. Z kolei w elektrowni w Tokai nie działa jeden z systemów chłodzących, ale pozostałe pracują.

18.59 Z południowo-zachodniej Japonii nadchodzą doniesienia, że tamtejszy wulkan Shinmoedake wyrzuca w powietrze kamienie i chmurę pyłu. Wysoki na 1420 metrów wulkan znajduje się o około tysiąca kilometrów od obszaru objętego trzęsieniem piątkowym ziemi. Chmura pyłu sięga wysokości 4 tysięcy metrów.

18.49 Rzecznik Japan Atomic Power Company powiedział, że jedna z pomp chłodzących w elektrowni w Tokai przestał działać z powodu Tsunami. - Musieliśmy ręcznie zatrzymać jeden z naszych systemów chłodzących, ale inne systemy i inne pompy działają dobrze, a temperatura w reaktorze dalej płynnie spada - stwierdził Masao Nakano w rozmowie z AFP.

17.42 Z całego świata spływa pomoc dla Japonii. Nawet afgańskie miasto Kandahar się dołączyło - burmistrz ogłosił, że przeznacza 50 tysięcy dolarów dla "braci i sióstr" w Japonii. - Wiem, że 50 tysięcy dolarów to nie jest dużo pieniędzy dla takiego kraju jak Japonia, ale chcemy w ten sposób okazać nasze wsparcie - powiedział Reuterowi Ghulam Haidar Hamidi.

17.20 W elektrowni atomowej Tokai przestały działać pompy dostarczające chłodziwo do reaktora - podała agencja Kyodo. Siłownia automatycznie wyłączyła się po piątkowym trzęsieniu ziemi.

16.40 Liczba oficjalnie potwierdzonych ofiar przekroczyła już trzy tysiące, podała japońska policja. Ciągle trwa procedura awaryjnego chłodzenia reaktora nr 3 w elektrowni atomowej Fukushima 1. Prewencyjnie rozpoczęto prace nad podobnym rozwiązaniem dla reaktora nr 2. Eksperci tłumacza, że pompowanie słonej wody do reaktora jest rozwiązaniem ostatecznym. Później nie będzie się już nadawał do użytku.

15.20 Japońskie władze poinformowały Międzynarodową Agencję Energii Atomowej, iż wprowadzono stan alarmowy w elektrowni jądrowej w Onagawa. Alarm ma najniższą rangę z możliwych. Ogłoszono go z powodu wyższego niż standardowe poziomu promieniowania w okolicy elektrowni.

15.10 Morska woda jest pompowana do reaktora nr 3 w elektrowni atomowej Fukushima, aby schłodzić jego rdzeń. Według władz, szczyty prętów paliwowych znajdują się trzy metry powyżej powierzchni wody w reaktorze, kiedy powinny być nią przykryte. Pręty paliwowe mogły ulec deformacji w wyniku przegrzania.
Władze ostrzegają, że w budynku reaktora może dojść do eksplozji nagromadzonego wodoru z uszkodzonego systemu chłodzącego. Podobny wybuch zniszczył budynek reaktora nr 1 w sobotę.

15:05 Ambasador Polski w Japonii Mirosław Zasada chwalił w TVN24 organizację japońskich służb ratowniczych. - W wielu miejscach w rejonie gdzie uderzyło tsunami nie ma dróg, więc ludzie są odcięci i tam rzeczywiście nie ma niczego. Ale w miastach nie ma paniki w sklepach. Wszystko działa. Przy takiej skali efekt tej pomocy do wszystkich nie dotrze, ale system organizacji tej pomocy i współpracy między służbami a ludźmi to coś, czego powinien się nauczyć każdy kraj- stwierdzil

15.00 Od piątkowego kataklizmu zarejestrowano już 250 wstrząsów wtórnych. Sześć z nich miało siłę ponad sześciu stopni Richtera, podaje US Geological Survey.

13:55 Nie ma kontaktu z 10 tysiącami mieszkańców miasta Higashimatsushima w prefekturze Miyagi - podała agencja Kyodo.

13:54 Japońska firma Tokio Electric Power, która zarządza elektrowniami Fukushima przygotowuje się do wprowadzenia wody morskiej do reaktora nr 2, aby go schłodzić - podała agencja Jiji powołując się przedstawiciela firmy.

13:23 Grupa 15 ratowników z Chin, wyposażona w cztery tony sprzętu, dotarła do Japonii.

13:04 Benedykt XVI modlił się podczas spotkania z wiernymi za ofiary trzęsienia ziemi i tsunami w Japonii. Papież dodał otuchy cierpiącym i ratownikom, niosącym pomoc. Wyraził też uznanie dla odwagi Japonczyków

12:50 Planowane przerwy w dostawie energii będą trwać do końca kwietnia - poinformowała firma Tokio Electric Power, która zarządza elektrowniami Fukushima.

12:17 Zgodnie z planem przerwy w dostawach energii będą następowały region po regionie. Przerwy w dostawach do poszczególnych regionów będą trwały 3 godziny - podała TEPCO, firma zarządzająca energią atomową Fukushima.

12:09 80 tysięcy osób zostanie ewakuowanych z terenów w pobliżu elektrowni Fukushima - podały lokalne władze.

Nowy symbol globalizacji - sushi

2010-11-29T13:02:00.000-08:00

„Nasze pokolenie może być z siebie dumne, udało się nam zniszczyć łowiska istniejące siedem tysięcy lat” - nie kryje goryczy były rybak Roberto Mielgo. „Ten proceder to czyste biomorderstwo, choć niestety nie jest ono w świetle prawa przestępstwem”. Biomorderstwo to jednak całkiem adekwatne określenie dla zbrodni, które ma miejsce na dnie światowych mórz i oceanów. I tę tematykę porusza właśnie film „Globalne sushi”. Po jego obejrzeniu owoce morza nie będą już smakować, tak jak kiedyś…

Wystarczyło piętnaście lat, aby sushi zawojowało świat. Niegdyś tradycyjne japońskie danie, podawane tylko na specjalne okazje, dziś nowy międzynarodowy fast food. Zdrowe i uznawane za wykwintne, znajduje się dziś w menu tysięcy restauracji. Jeśli zapotrzebowanie jest tak duże, to jak wielkie muszą być obroty przemysłu rybackiego?
W ciągu ostatnich czterdziestu lat konsumpcja ryb wzrosła o 60%. Uprzemysłowione kraje zachodnie wyławiają rocznie 28 milionów ton morskiej fauny. Chiny jeszcze więcej. Gros połowów odbywa się metodą trałowania, która polega na przetaczaniu ciężkich sieci po dnie. Efekty są porównywalne do pracy monstrualnej kosiarki. W rezultacie dochodzi do niszczenia łowisk, z których korzystano przez tysiące lat.
„Nikogo nie obchodzą jakieś ryby” - ubolewa badacz morza Daniel Pauly. „Nie są ładne ani urocze, nie można ich przytulać. W dodatku cuchną. Trudno, żeby ludzie przejmowali się ich losem”. Szacuje się, że w ciągu trzydziestu lat dojdzie do wyginięcia większości gatunków komercyjnie odławianych ryb. A co gorsza, nie zapowiada się na zwrot sytuacji…
Autorzy filmu „Globalne sushi” postanowili przyjrzeć się ciemnym stronom ogólnoświatowego trendu. Zjeździli świat wzdłuż i wszerz. Odwiedzili restauracje Hollywoodu, chilijskie hodowle łososia, wielkie targi rybne w Japonii. Rozmawiali z naukowcami i rybakami. Dzięki ich staraniom powstał dokument wnikliwy i niepokojący. W świetle przedstawionych faktów sushi można uznać za symbol globalizacji i obiekt kulinarnej mody, którego destruktywnych konsekwencji nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić…

GLOBALNE SUSHI („Global sushi”)
film dokumentalny
Francja, 2009, 54 min.
reżyseria: Jean-Pierre Canet, Jean-Marie Michel, Damien Vercaemer

Japońskie pingwiny w strojach Mikołajów!

2009-12-12T06:12:00.000-08:00

ŚWIĘTY MA NOWYCH POMOCNIKÓW

Skrzaty i elfy to już przeszłość. Teraz pomocnikami Mikołaja są pingwiny, i to japońskie. W Kraju Kwitnącej Wiśni pracownicy zoo przebrali nieloty w świąteczne wdzianka.

W południowo-zachodniej Japonii goście tamtejszego ogrodu zoologicznego mają okazję zobaczyć pięć afrykańskich pingwinów. Najmłodszy z nielotów ma dwa lata i nazywa się Koujiro.

Bez surduta

Zwierzęta nie były "ubrane" jednak w klasyczny, czarny surdut z białym pasem, lecz w czerwone stroje Mikołaja z puszkiem.Wdzianka sprawili im pracownicy zoo. Na szyje założyli dzwoneczki, które brzęczą przy każdym kroku zwierząt

Prąd z winogron? Japończyk potrafi!

2009-12-12T06:08:00.000-08:00

POKAZ EKOLOGICZNYCH WYNALAZKÓW

Moda na ekologiczne wynalazki. Prąd czerpany z owoców, m.in. winogron - to najnowsze osiągnięcie japońskich konstruktorów. Baterie zasilane są dzięki cukrowi zawartemu w owocach.

Na wystawie Eco Products 2009 w Tokio pokazano innowacje techniczne przyjazne środowisku.

Energia owocu

Na stoisku Sony można było uczestniczyć w eksperymencie, który pokazywał przyszłościowe rozwiązanie - alternatywne źródło energii elektrycznej. Według Japończyków, tkwi ono w owocach. Pokaz skierowany był głównie do dzieci.- Środowisko i przyszłość spoczywają na barkach naszych dzieci, mamy nadzieję, że udało nam się wskazać drogę do nowego stylu życia i działania przyjaznego środowisku - komentował w rozmowie z agencją Reuters szef Sony's Environmental Centre, Kazuko Takamatsu.Już trzy baterie naładowane energią z owoców wystarczą do zasilenia walkmana przez dwie godziny - zachwalali autorzy eksperymentu.

oni też czekają na nową płytę Amuro ;)

2009-12-06T04:39:00.000-08:00

Królowa jest tylko jedna!

2009-11-26T23:29:00.000-08:00

Ponad 2 lata po publikacji ostatniej studyjnej płyty "PLAY", Namie Amuro szykuje fanom świąteczny prezent w postaci 9 w jej dorobku studyjnego albumu "Past Future".Nowy materiał będzie dostępny od 16 grudnia w dwóch wersjach: CD i CD+DVD. Na płycie DVD znajdzie się aż 6 teledysków!.

Jej ostatnia kompilacja "Best Fiction" okazała się ogromnym sukcesem komercyjnym (1,7 miliona sprzedanych albumów) Sama artystka mówi, iż wydając płytę z największymi hitami chciała zamknąć kolejny okres w swojej twórczości. Teraz jest czas na nową muzykę, nowe spojżenie swój styl, modę, kulturę. Teledyski Promujące płytę pojawiają się w mediach stopniowo. Wraz z pierwszą falą promocji w mediach udostępniono "Fast Car" oraz "Meaning of Us" a 4 grudnia w MTV Punk's premierę miał "LOVE GAME".

"Past Future"

16.12.2009
Avex Trax
www.avexnet.or.jp/amuro

CD:
01.FAST CAR
02.COPY THAT
03.LOVE GAME
04.Bad Habit
05.Steal my Night
06.FIRST TIMER feat.DOBERMAN INC
07.WILD
08.Dr.
09.Shut Up
10.MY LOVE
11.The Meaning Of Us
12.Defend Love

DVD:
01.FAST CAR
02.LOVE GAME
03.WILD
04.The Meaning Of Us
05.Dr.
06.Defend Love

W kwietniu 2010 ma ruszyć trasa koncertowa promująca nową płytę Namie. Jak narazie wyznaczone są 73 terminy koncertów.

Chiny - Japonia Włodzimierza Wowczuka

2009-11-22T03:47:00.000-08:00

Trudno wyjaśnić, o czym tak naprawdę jest ta książka. Nie jest to bowiem ani typowy esej, ani opracowanie popularnonaukowe. Raczej autor połączył obydwa gatunki i po prostu przekazał nieco swojej wiedzy o dwóch wielkich krajach Orientu.

Książka została podzielona na dwie równe części poświęcone obydwu państwom, a jej myślą przewodnią, jak się wydaje, jest myśl twórcy partii Kuomintang, która rządziła przedwojennymi Chinami, a obecnie ma swoją siedzibę na Tajwanie, Sun Yat-Sena:

"Japonia i Chiny są powiązane ze sobą, a ich egzystencja lub klęska, ich bezpieczeństwo i obawy - są wzajemnie uwarunkowane. Nie będzie Japonii, nie ostaną się Chiny; nie ostaną się Chiny, nie będzie Japonii."

Piszę "jak się wydaje", bowiem mam bardzo duże wątpliwości, jak odebrać tą pozycję i czy te słowa, powtórzone zarówno na początku, jak i na końcu książki oddają to, co chciał udowodnić, czy przekazać Włodzimierz Wowczuk. Bynajmniej nie dlatego, że książka jest słabo napisana, czy podaje nieprawdziwe fakty. Co to, to nie. Autor ma naprawdę niezłe pióro, ale stworzony przez niego tekst wydaje się po prostu nieco lakoniczny. Ktoś może powiedzieć, ze to przecież jasna sprawa. Ostatecznie omawiana pozycja liczy stronic 200, natomiast o Chinach, jak i Japonii pisać można stronic tysiące i miliony, nawet zaś wtedy jeszcze nie ukaże się oblicza tych egzotycznych krajów. To prawda. Także sobie zdaje sprawę, że jest to skrót, jednakże czytając ta książkę, nie miałem wrażenia, że zacytowane przeze mnie zdanie, które prawdopodobnie przyświecało autorowi, zostało udowodnione, ani, że cokolwiek zostało udowodnione. Ot, po prostu czytało się to jako gawędę o różnych tam różnościach, skupioną przede wszystkim na historii. Tyle, że gawędę dosyć ścisłą, omawiającą okres historyczny za okresem, więc nieco podobną do podręcznika historii, szczególnie najnowszej. Jednakże jak na podręcznik, zbyt mało konkretów, a jak na gawędę, zbyt mało ciekawostek oraz osobistego spojrzenia. Stąd odniosłem wrażenie, że jest to parę słów, od człowieka, który dużo wie, ale rzucił tylko jakimś drobiazgiem niezbyt skoordynowanych informacji. Naprawdę nie chodzi o niewielką objętość książki, ale raczej o, przynajmniej tak to oceniam, pewien chaos informacyjny. Ot, trochę faktów jakoś tam połączonych, no i tyle. Książka uderzyła mnie właśnie taką lakonicznością, chociaż można w niej oczywiście znaleźć perełki, które trafiają do serca Czytelnika. Przykładowo, niezwykle celny był następujący fragment:

"Wybitny japonista, pierwszy ambasador USA w powojennej Japonii O. Reischauer - człowiek, który ze łzami w oczach błagał sztabowców US Army, aby nie zrzucali drugiej bomby atomowej na Kioto; która ma żonę Japonkę; który połowę swojego niezwykłego życia spędził w Japonii powiada: "Jeżeli po 20 latach pobytu w Japonii przestajecie cokolwiek rozumieć - jesteście na dobrej drodze do poznania tego kraju.""

Także należy podkreślić, że autor starał się, z powodzeniem zresztą, podkreślić wzajemną nieufność, a nawet pogardę, żywioną przez obydwie strony w stosunku do siebie, lecz przede wszystkim, jeżeli spojrzeć na przeszłość obydwu narodów, przez Chińczyków w stosunku do Japończyków. Dodatkowo, kiedy Japonia po Rewolucji Meji wkroczyła na politykę kontynentalnej ekspansji, doszła nienawiść, pogarda zaś jeszcze się powiększyła. Japończycy, według Chińczyków:

"...wzięli z Chin wszystko: filozofię, system obyczajowy, kulturę i sztukę, wreszcie pismo ... a później napadli i spalili dom swego Mistrza."

Sprawa wydaje się, oczywiście, o wiele bardziej skomplikowana, zwłaszcza w ustach narodu, który nazywał japończyków "Ludźmi Wo", czyli "niskokłaniającymi się karłami" i uważał za barbarzyńców (jak zresztą wszystkich nie-Chińczyków). Cóż, jeszcze? Kolejnym elementem podnoszonym prze autora jest różnic w otwartości narodów. Chińczycy pogardę dla innych przekuwali w przekonanie, że są samowystarczalni pod każdym względem, natomiast Japończycy należeli i należą do ludzi bardzo ciekawych świata i zafascynowanych innymi kulturami. Zresztą jeżeli spojrzymy na dowolną japońską wycieczkę, to widać, jak oni się emocjonują ciekawostkami i zabytkami odwiedzanego przez siebie kraju. Są też chętni do przyjmowania obcych wzorców, patrz uwagi Wowczuka o westernizacji, jednak przekształcają je zgodnie ze swoimi obyczajami.

Co do poprawności prezentowanych informacji, tutaj, poza drobiazgami, niczego nie można zarzucić. Owe drobne sprawy to np. nazwanie Hideyoshiego na stronie 10 shogunem, przy czym, na stronie 131 Wowczuk pisze, że nie mógł on otrzymać tego tytułu ze względu na zbyt niskie pochodzenie. Strona 69 natomiast podaje, że zdobywca Port Arthur generał Nogi, notabene, chociaż bohater Japonii, to dowódca dość słaby, preferujący frontalny atak przy którym ginęło mnóstwo żołnierzy, popełnił samobójstwo po śmierci ojca cesarza Hirohito. Nie ojca, ale dziadka, powinno widnieć w tekście. Jednakże takie można wybaczyć, chociaż oczywiście każdy autor odpowiada za poprawność danych. Natomiast, co mnie rzeczywiście zdenerwowało, to rzucające się gdzie niegdzie w oczy literówki. Oczywiście jest to kwestia wydawnictwa IW Kreator, oraz korektorki pani Elżbiety Słupskiej, a nie autora, jednakże osoby odpowiedzialne za przygotowanie do druku mogły naprawdę wykonać lepszą robotę. Przy czym zaznaczam, że moje zainteresowania obejmują głównie Japonię i nie jestem w stanie ocenić poprawności części poświeconej Chinom.

Czytelnicy tej recenzji na pewno spostrzegają moją dwuznaczną postawę wobec książki Wowczuka. Tak jest w rzeczywistości: z jednej strony fakty i dobre pióro, z drugiej pewna lakoniczność treści. Dla kogóż więc jest to książka? Otóż, moim zdaniem: może ją z powodzeniem przeczytać każdy. Osoba interesująca się Orientem, ale będąca dopiero na początku drogi poznawania, skorzysta jednak najwięcej, gdyż w sposób skondensowany otrzyma pewien wizerunek dwóch największych krajów Dalekiego Wschodu oraz ich dwustronnej polityki. Z kolei ktoś, kto już ma więcej wiedzy, a Chinami lub Japonią zajmuje się od lat, może czuć się lekko zawiedziony, ale, zapewne, tak jak ja, znajdzie parę rzeczy nowych. Dlatego spokojnie można sięgnąć po ta pozycję, zwłaszcza dlatego, że wzajemne relacje Chin i Japonii należą nie tylko do dziedziny międzynarodowej dyplomacji, ale wywierały olbrzymi wpływ na wnętrza obydwu krajów: na ich kulturę, sztukę, filozofię. Wreszcie, informacje, wnioski otrzymają także osoby zastanawiające się nad gwałtownym rozwojem krajów nadpacyficznych. Wprawdzie można się nie zgodzić z pewnymi uwagami, czy wnioskami autora, jednak skłaniają one do myślenia i analizy sytuacji, a każda książka, która zachęca swojego Czytelnika do poszukiwania wiedzy i odkrywania rzeczywistości, niesie ze sobą coś niezwykle pozytywnego.

Ua- Atta

2009-07-31T07:54:00.000-07:00

Macieżyństwo Uy świetnie wpłyneło na jej nowy album. 25 miesięcy po ostatnim, znakomitym wydawnictwie "Golden Green" jedna z najlepszych artystek świata powraca z najlepszym albumem tego roku!

Atta jest pełna inspiracji, pasji jak i nowatorskich dzwięków. Ua pełnymi garściami czerpie z doświadczeń wyniesionych z poprzednich płyt (najwyraźniej słychać echa płyt SUN i BREATH). Nadal współpracuje ze swoimi długoletnimi przyjaciółmi tj. Little Creatures czy Haruomi Hosomo.

Często porównywana z Bjork, Ua tym razem skupiła się na brzmeniu swojego głosu, melodii i harmonii. Bogata sekcja instrumentalna (elektronika razem z całą masą instrumentów smyczkowych perkusją jak i instrumentami dętymi) ustępuje pola Eksperymentom wokalnym.

Tym razem uwagę skupia też sekcja perkusyjna, która ramą spina każdy z kolejnych utworów na płycie. Stylistycynie Atta jest mieszanką alternatywy, jazzu (fenomealny kawałek Familia), elektroniki czy soulu.

Słuchając krążka, zwrócicie uwagę na picnic_20c. Chyba najbardziej dynamiczny na płycie, genialnie budujący napięcie poprzez ciągłą zmianę melodii i tempa. Cudo

Siła albumu jest jego różnorodność. Dojżały materiał który opowiada o 2 latach atrystki, jej podróżach, dniu codziennym jak i inspiracji i miłości.

Poniżej teledysk promujący album 月がきえてゆく (The Moon Is Going Out)

UAtukiga

Ashura (Ashura-jo no hitomi)

2009-07-01T09:01:00.000-07:00

"Kiedy Ashura się przebudzi, jej zamek spłynie z nieba, a demony zawładną światem.”

XVII wiek, Edo (dzisiejsze Tokio). Pomiędzy zwykłymi ludźmi ukrywają się demony. Nie mogą jednak czuć się bezpiecznie, gdyż są celem Onimikado – grupa łowców demonów. Przywódczynią demonów jest Bizan. Zajmuje to miejsce tymczasowo, ponieważ istnieje przepowiednia, że na ziemię powróci Królowa Demonów Ashura, aby zniszczyć rodzaj ludzki. Jednym z członków Onimikado jest Izumo Wakuraba, znany jako Pogromca Demonów. Podczas kolejnej misji, w wiosce, trafia do świątyni, w której pewna mała dziewczynka namawia go, by ją zabił…

Mija pięć lat. Izumo, który ukrywa to kim był, jest teraz słynnym aktorem Kabuki (tradycyjny teatr japoński). Fascynację głównego bohatera zdobywa dziewczyna Tsubaki, należąca za dnia do trupy cyrkowej, a w nocy parająca się kradzieżą, pod pseudonimem Nocna Kamelia. Niestety cierpi na amnezję i nie pamięta nic sprzed pięciu lat. Los splecie tych dwoje, aby przepowiednia mogła się dopełnić.

Z całego filmu najlepiej zapada w pamięć scena, prawdopodobnie, wzorowana na litografie M.C. Eschera zatytułowanym „Relativity” Dzieło, ukazuje schody w sposób sprzeczny z tym jak je na codzień widzimy. Podobne wrażenie odnosimy w tej scenie. Izumo walczy z demonami nadchodzącymi, dosłownie, z różnych stron. Jednakże walka z użyciem broni białej stanowi w filmie dodatek i nie jest jego najmocniejszym ogniwem. Stanowi ono gra aktorska i relacje między bohaterami.

Efekty specjalne zostały dobrze wykonane i nie rażą widza swą sztucznością. Za to charakteryzacja i scenografia stoją na najwyższym poziomie. Kino nie-azjatyckie na tym polu nie dorównuje jeszcze Azji. Erika Sawajiri ( Yachi ) zdobyła nagrodę w kategorii Najlepsza Nowa Aktorka na Festiwalu Kinema Jumpo i Najlepszy Nowy Talent na Festiwalu Yokohama. A Somegoro Ichikawa ( Izumo ) zdobył nagrody w kategoriach Najlepszy Aktor na Festiwalu Hochi Film i Nikkan Sports Film. Ciekawostką jest fakt, że motyw przewodni filmu napisany przez Richarda Rodgersa i Lorenza Harta został wykonany przez Stinga. Niestety film jest zdecydowanie zbyt długi. Zamiast trwać 118 minut (według okładki wydania dvd), powinien był zostać skrócony o około 30 minut. Jest to wina scenariusza, który chwilami uderza błędami i nie „wciąga” widza w pełni.

Wielki pająk na ulicach Yokohamy

2009-05-04T04:10:00.000-07:00

12-metrowy pająk pluje pianą, dymem i przemierza na swoich nogach z żelastwa ulice portu w Jokohamie. Wygląda paskudnie – jak rasowy bohater japońskich horrorów. Dzieci płakały, a dorośli piszczeli zachwyceni. Mechaniczny potworek uczcił jubileusz otwarcia portu na Zachód 150 lat temu.

Wielki pająk to efekt pracy“ La Machine”, zespołu projektantów i mechaników pod kierunkiem Francois Delaroziere. Zespół słynie z performansów, w których używa ponadnaturalnej wielkości rekwizytów.

Bohaterami spektaklu w Yokohamie są dwa gigantyczne pająki - „Mechaniczni Sawanci”. Każdy obsługiwany był przez 14 operatorów.Większości widzów pająk niezmiernie się podobał, zwłaszcza gdy w stronę tłumu wyciągał swe odnóża. Wtedy widzowie wręcz piszczeli z uciechy.

– Świetna zabawa. Jestem zaskoczony, bo rozmiar pająka jest taki, że szczęka opada – z uznaniem skomentował pan Kyoko Tanaka.

Jego kolega Toshihiro Ando był jednak nieco rozczarowany, że pająki tylko poruszają nogami, a nie chodzą, a po mieście poruszają się na olbrzymiej platformie.

– To jednak nie jest aż tak duży mankament – zastrzegł Toshihiro.

Wielki pająk nie podobał się niektórym dzieciom. – Maszyna jest taka wielka, moja córka rozpłakała się patrząc na nią – powiedziała reporterom Eriko Ogata, jednocześnie pocieszając zapłakaną córeczkę Sayuri.

Pająk w lecie spaceruje po parku 5 razy dziennie

Performanse “La Machine” cieszą się ogromnym uznaniem w miastach, do których zawitają. Podobny spektakl z wielkimi pająkami odbył się w Liverpoolu we wrześniu 2008 roku. Mieszkańcy miasta ochrzcili wtedy „swojego” pająka „Księżniczką”.Pajęczym spacery po Yokohamie towarzyszy delikatna muzyka na harfie. – Mechaniczny pająk wydawał się przy niej tak łagodny... – tłumaczy rzecznik projektu La Machiny Joseph Kitano.Mechanicznego pająka będzie można oglądać w Jokohamie w parku Hajimari no Mori Y150 (czyli „Lesie 150-lecia”) do 27 września. Będzie przechadzał się alejkami 5 razy dziennie. Yokohama była pierwszym portem w Japonii, który zezwolił na zawijanie statkom z Zachodu i handel z miejscowymi przedsiębiorcami. Stało się to właśnie 150 lat temu. Wcześniej Japonia przez dwa stulecia ściśle izolowała się od świata zachodniego.

Beczka Śmiechu

2009-05-04T04:07:00.000-07:00

Dzień Śmiechu w Japonii. Około 70 osób zebrało się w jednym z parków w Tokio, żeby "święto" to uczcić stosownie do powagi sytuacji. - Jeśli wszyscy zaśmieliby się „ha ha ha” zmartwienia się oddalą – zagrzewał jeden z uczestników happeningu, 45-letni biznesmen. Zachęcał mówiąc, że na początku sam nie wierzył w działanie takich ćwiczeń.
W lekcji śmiechu udział wzięły osoby w różnym wieku, wśród nich kilku turystów. Towarzyszył im instruktor jogi, który objaśniał, w jaki sposób można redukować poziom stresu odpowiednio oddychając. Ludzie spacerujący po parku, chcąc nie chcąc, także uśmiechali się widząc takie „ćwiczenia”.

Jak informuje reporter Reutera, w większych miastach Japonii regularnie odbywają się weekendowe sesje terapii śmiechem na świeżym powietrzu. Powstały 33 kluby, gdzie łączy się jogę z seansami głośnego śmiechu. Biznesmen Sachiko Mochizuki, który jest bywalcem takich seansów, mówi, że nie wierzył kiedyś w ich sens. Teraz jednak organizuje je nie tylko u siebie w domu, ale także w swojej firmie.

Kokia w Polsce!

2009-02-19T11:54:00.000-08:00

Japońska piosenkarka KOKIA planuje zawitać do naszego kraju. Koncert w ramach jej europejskiej trasy koncertowej odbędzie się 17 czerwca w Poznaniu w klubie Blue Note Jazz Club. W poprzednich latach występowała głównie w Paryżu. Tym razem zawita również do Niemiec, Belgii i Polski! Ceny biletów w przedsprzedaży wynoszą 60pln.

Program trasy na dzień dzisiejszy wygląda następująco:
- 12.06.2009 — La Cigale (Paryż)
- 13.06.2009 — specjalny koncert na pokładzie „La Patache” na Sekwanie; dostępnych jedynie 150 biletów
- 14.06.2009 — La Cigale (Paryż)
- 17.06.2009 — Blue Note Jazz Club (Poznań)
- 19.06.2009 — Le Botanique (Bruksela)
- 20.06.2009 — Kolonia

Artystka znana jest m.in. z openingu i endingu do gry „Tales of Innocence” czy openingu do „Gunslinger Girl — Il Teatrino”. Jej płyty są sprzedawane we Francji. Jest jedną z bardziej utalentowanych piosenkarek japońskich. Na swoim koncie ma 19 singli, 10 albumów i dwie płyty DVD, a już 18 marca światło dzienne ujrzy krążek „KOKIA ∞ AKIKO ~balance~”.

2009-02-19T11:46:00.000-08:00

Opisując Chmarę wróbli redaktor Wydawnictwa Albatros napisał:

"Epicka opowieść samurajska z wątkiem niemożliwej miłości, nawiązująca klimatem do słynnego Shoguna Jamesa Clavella. Ukazuje XIX-wieczną Japonię, świat samurajów, gejsz, zabójców ninja i mistrzów zen."

Wszystko to prawda, poza Clavellem. Przy całym szacunku dla pana Matsuoka, jeżeli porównać z Clavellem widać od razu, kto jest tutaj majstrem, a kto czeladnikiem, przy czym, żeby było jasne, nie oznacza to, że Chmara Wróbli nie jest warta przeczytania. Wprost przeciwnie, jednakże, czego jak czego, ale właśnie clavellowskiego klimatu trochę mi w tej powieści zabrakło. Przy czym, cóż to jest klimat? Słowo, bez wyjaśnienia o co chodzi, puste. Takashi Matsuoka niewątpliwie stworzył ciekawą powieść, wypełnioną akcją, interesującą pod względem opisowym. Matsuoka, literat niewątpliwie zręczny, nie ma jednakże, moim zdaniem, daru wciągania czytelnika w kreowany przez siebie świat w takim stopniu, jak Clavell. Tyle, że cóż, Clavell wielkim pisarzem był, nie oznacza to jednak, że pisarza dobrego, jakim niewątpliwie jest Takashi Matsuoka, czytać nie warto.

Nie chciałbym, żeby taki ostrożny wstęp kogokolwiek zniechęcił, jednak z drugiej strony stanowi on ostrzeżenie dla czytelnika, który przygotuje się na ucztę literacką, a dostanie jedynie bardzo dobry obiad. Ponadto odnoszę wrażenie, że autor Chmary Wróbli lepiej się czuje w literaturze bardziej intelektualnej niż Clavell. Wspaniałą zaletą powieści jest logika wydarzeń, której nic nie można zarzucić oraz budowa postaci, mniej wprawdzie barwnych niż te z Shoguna, ale także w pełni realnych z krwi i kości. Nie czujemy tutaj sztuczności, nie możemy powiedzieć: pisarz koloryzował, zmyślał, takie postacie nie mogły istnieć. Nie stwierdzimy także, że ciąg wydarzeń jest zbyt przypadkowy oraz zbyt księżycowy, ażeby mógł wydarzyć się rzeczywiście. Wszystko to jest poukładane, racjonalne, sensowne.

Mamy rok 1861. Zaledwie kilka lat temu czarne okręty komandora Perry przybiły do ziemi japońskiej. Kraj Kwitnącej Wiśni dopiero otwiera swoje podwoje przed cudzoziemcami i gaijin na ulicach stanowi rzadkość. Pojawiają się już przebłyski nowoczesności, choćby w postaci ognistej broni, a jednocześnie dawny świat epoki Edo z jego podłożem ekonomicznym, politycznym i społecznym nie chce się łatwo poddać. Powoli narasta konflikt. Taką sytuację zastaje trójka białych misjonarzy, którzy przybyli nawracać Japończyków na wiarę jednej z chrzescijańskopodobnych sekt, jakich pełno było wtedy, i obecnie także, w Stanach Zjednoczonych. Najważniejszym spośród trójki misjonarzy był ojciec Zephaniah Cromwell. Przybywał do Japonii ze swoją wychowanicą oraz narzeczoną Emily Gibson oraz Johnem Starkiem, który, niespecjalnie zainteresowany nawracaniem, odwiedzał Japonię dla zupełnie innego powodu. Ich gospodarzem w Japonii jest daimio Akaoki Genji z rodu Okumichi. Uznany za zniewieściałego bawidamka Genji posiadał podobno dziedziczony dar proroctwa. Jedną z przepowiedni było to, że ktoś z nowo poznanych cudzoziemców uratuje mu życie, na które nastają ludzie shoguna. Jedną z nich jest Heiko, gejsza i ninja, należąca do siatki wywiadu Tokugawów. Heiko to niezwykle ważna postać w powieści, na równi z Genjim i Amerykanami. Zakochana i kochana przez księcia, jednocześnie zaś wrogi szpieg. Wątek miłosny Genjiego i Heiko nie jest jednak jedynym romansem Chmary Wróbli. Jeżeli chcecie obserwować rozwój uczuć bohaterów, poznać ich dzieje, przygody, wędrówki, to cóż, musicie sami sięgnąć po Chmarę Wróbli, którą to opowieść polecam. Wprawdzie Clavell to to nie jest, jednakże coś wartego przeczytania na pewno.

Wielki Japończyk

2009-01-28T09:40:00.000-08:00

Daisato lubi rzeczy które poszerzają się kiedy to jest potrzebne,
takie jak zaufana, rozkładana parasolka, smaczne odwodnione wodorosty,
a szczególnie jego alter ego, Dai Nipponjin (dosłownie "Duży
Japończyk"), to olbrzymi amatorski bohater, wielkości pokaźnych

budynków, który pojawia się zawsze kiedy Japonia zagrożona jest

przez potwory (które sam nazywa "baddies- złośliwki")

Niestety nie jest to uczucie, które dzielą z nim pozostali mieszkańczy
Japonii. Biorą oni swojego lojalnego obrońcę za pewnik i protestują
przeciwko zniszczeniom, jakich dokonuje. Niektórzy uważają, że
bardziej szkodzi, niż pomaga. Innym wszystko jedno. Program w TV o
jego ostatnich wyczynach zostaje przeniesiony na 2 rano z powodu
słabej oglądalności. Nawet jego żona rozwiodła się z nim i
zabrała ze sobą ich córeczkę. Daisato żyje samotnie jedynie z
zabłąkanym kotem - z którym bardzo wyraznie się identyfikuje.

Daisato odziedziczył płaszcz narodowego bezpieczeństwa przekazanego
przez dziadka ojcowi i na końcu jemu I teraz jest jedynym idącym na
pierwszy ogień członkiem "Departamentu do Zapobiegania Złośliwkom"
wspomaganego przez rząd.
Kiedykolwiek zostaje poinformowany o zbliżającym się ataku potwora,
idzie do najbliższej elektrowni i przechodzi przez przed-przemianowe
rytuały, po czym zostaje porażony prądem i staje się tym skąpo
odzianym, dzwigającym maczugę, wytatuowanym wojownikiem znanym jako
Dai Nipponjin. Czy kiedykolwiek zastanawialiście się jak bohater
powiększa się bez zniszczenia sobie własnej bielizny? W tej kwestii
Dai Nipponjin oferuje dziwne, jednakże praktyczne i zarazem genialne
rozwiązanie!

Walka z potworami jest wystarczająco niebezpiecznym zawodem, a i
wymagania od agenta Daisato oraz jego sponsorów życia mu nie
ułatwiają. Jego rutynowa praca składa się z walki z potworami, i
długimi przerwami kiedy czeka na następnego złośliwka.
Czasami odwiedza swojego naznaczonego szaleństwem dziadka w domu starców.
Czasem szuka ukojenia w barze. Raz na parę miesięcy ma prawo wziąć
swoją córkę na plac zabaw. Jego praca wymaga od niego gotowości do
poswięcania siebie dla Większego Dobra cały czas

Czyż nie powinniśmy się wstydzić kiedy uważamy, że to nasze zawody są okropne?

Znany komik TV Matsumoto Hitoshi debiutuje w przemyśle filmowym
właśnie z "Dai Nipponjin", do którego sam też produkuje, pisze
scenariusz i gra głównego bohatera. Jego scenariusz dotyka wielu
ważnych spraw, od sentymentalnego nastawienia przeciw U.S.A poprzez
narzekanie na braku szacunku do tradycji przez młodsze pokolenie. To,
co czyni ten film takim dobrym jest innowacyjne i surrealistyczne
połączenie wyśmiewająco-dokumentalnych scen standardowo wyglądającego
gostka za których podąża i przeprowadza z nim wywiad grupa kamerzystów
z nieposkromionymi, pomysłowymi scenami SFX z większym-niż-życie
superbohaterem walczącym z potworami. W rezultacie otrzymane
połączenie artystycznej emocjonalności oraz hitowego tworzenia filmu w
zupełności należycie zdobyły temu filmowi ciepłe przyjęcie na
Festiwalu Filmowym w Cannes.

Matsumoto nie spieszy się z zagraniem swojej najlepszej karty.
Pierwszy potwór pojawia siędopiero po 20 minutach filmu, po wielu
scenach bez akcji i z samymi rozmowami. Pierwszy złośliwek to
całkowity zabójca, zarówno w kategoriach swojej destruktywnej mocy jak
i śmiesznego wyglądu. To coś ma twarz nieprzytomnego pana w średnim wieku
umiejscowioną na długiej szyi posegmentowanego (jak u dżdżownicy)
ciała z elastycznymi kończynami i paroma kosmykami włosów.

I ta dziecinka składa jaja!

Jeżeli uważacie, że to jest szalone, to jeszcze nie zobaczyliście ostatniego

słowa twórców filmu.Z każdym potworem wyglądającym coraz bardziej skandalicznie i oscentacyjnie

akcja rozgrywa się coraz szybciej.

Jednakże Daisato, tak samo jak my, widownia, musi okazać trochę cierpliwości

zanim następny złośliwego się pojawi...

Film polecam fanom starych dobrych filmów traktujących o ogromnych potworach (np Godzilla)

Świetna komediowa formuła sprawia naprawdę dobre warunki do poruszenia ważnych pytań

o naturze socjologicznej.

Fani muzyki alternatywnej napewno rozpoznają Uę w jednej z drugoplanowych ról!

Uczą Japońskiego z przemówień Obamy

2009-01-22T10:33:00.000-08:00

Maski, koszulki - w Japoni trwa Obamomania. Ostatnio zbiór przemówień nowego prezydenta USA, wygłoszone jeszcze przed inauguracją urzędu, znalazł się na listach bestsellerów w Kraju Kwitnącej Wiśni.

Okazało się, że wystąpienia Baracka Obamy są dla Japończyków świetną pomocą w nauce języka angielskiego - pisze we wtorek z Tokio agencja Reutera.
Japońskie księgarnie w ciągu ostatnich dwóch miesięcy sprzedały ponad 400 tysięcy egzemplarzy książki "The Speeches of Barack Obama" ("Przemówienia Baracka Obamy"). To wyjątkowe, gdyż w Kraju Kwitnącej Wiśni zazwyczaj niewiele publikacji osiąga roczną sprzedaż sięgającą około miliona kopii - informuje agencja.

Obamomania zapanowała też w japońskiej Obamie. Mieszkańcy miasta o nazwie takiej samej jak nazwisko zwycięzcy amerykańskich wyborów oszaleli z radości po tym, jak ogłoszono wyniki.

Ponad sto osób zgromadziło się w jednej z publicznych sal, żeby oglądać przebieg wyborów. Po ogłoszeniu sondażowych wyników wybuchła niebywała radość.
Japończycy cieszyli się z wyboru, jakiego dokonali Amerykanie. Krzyczeli, tańczyli i skakali z radości.

- Obama, Obama, Obama - skandowali nazwisko 44. prezydenta Stanów Zjednoczonych i jednocześnie nazwę miejscowości, w której żyją.

Radośni Japończycy skandowali też hasło tegorocznej kampanii Baracka Obamy: yes we can!

- Byłem przekonany, że wygra. Teraz nie mogę być bardziej szczęśliwy - powiedziała Chikako Shimizu, leaderka lokalnej grupy "Obama girls".

Miasto Obama leży na wyspie Honsiu,a jego mieszkańcy trudnią się głównie rybołówstwem.

Plany wydawnicze Namie

2009-01-21T00:26:00.000-08:00

Już 23 stycznia będziemy mogli zobaczyć nową reklamę Vidal Sasoon z Namie w roli głównej. Potwierdziły się plotki o tym, iż Amuro miałaby w niej występować w wannie jedząc truskawki ;)

To nie wszystko! Z niecierpliwością czekamy na najnowsze wydawnictwo Amuro. Nowy singiel będzie się nazywał "WILD/Dr", zostaną do niego nakręcone 2 teledyski, i standartowo już w sprzedaży dostępne będą 2 wersje krążka (CD i CD+DVD). Premiera singla przewidziana jest na marzec.

Ponadto Namie weźmie udział w projekcie RAVEX. Jest to wydawnictwo AVEX TRAX wydane z okazji 20 lecia istnienia firmy, na którym znajdą się nowe piosenki największych gwiazd wytórni. Udział biorą m.in Verbal (M-flo) Shinji Osawa (Mondo Grosso) i wiele innych. Możemy spodziewać się dobrej electro popowej płyty. Premiera 11 marca

Girl Power czyli słów parę o damskich subkulturach

2009-01-15T12:54:00.000-08:00

Ideał piękna, którego kwintesencją były przez wieki kruczoczarne włosy, czerwone usta i porcelanowa cera, odchodzi w zapomnienie. Młode dziewczęta buntują się przeciwko naturalnemu wyglądowi. Starają się uciec od mundurków, które obowiązują w japońskich szkołach i zaczynają wyglądać jak... Amerykanki.

Nie wiadomo dokładnie, co leży u podstaw subk

ultury ganguro. Wiadomo, że jest to trend w modzie nastolatek istniejący mniej więcej od połowy lat dziewięćdziesiątych. Jego centrum są dwie dzielnice Tokio - Shibuya i Ikebukuro. Podstawą wizerunku ganguro są tlenione włosy, które u Azjatek przybierają nie kolor blond, lecz brązowo-rudy. Rozjaśnianie włosów to chapatsu. Nieodzowne jest solarium - mocno opalona skóra to podstawa wizerunku. Kolejnym wyznacznikiem są oczy, które rozmaitymi zabiegami kosmetycznymi są optycznie powiększane. Konieczne są buty na platformach, minispódniczki, kolorowe ubrania w jasnych odcieniach, a także mnogość koralików, bransoletek, kolczyków, pierścionków i kwiatów we włosach. Dominuje plastik, neonowe kolory i krzy

kliwość.

Skrajną wersją wizerunku jest yamamba - tutaj słowo "umiar" nie istnieje. Yamamby farbują włosy na jeszcze jaśniejszy, platynowy odcień i opalają się na skrajnie ciemny brąz. Stosują jeszcze więcej trik powiększający oko - malują górne powieki jasnymi, pastelowymi

cieniami, dolną krawędź obficie zaznaczając na biało. Czasami naklejają sobie także świecące diamenciki, by połyskujące światło dodało blasku i powiększyło oko. Nie brakuje też wielkich sztucznych rzęs i jasnoniebieskich soczewek kontaktowych. Dla ukoronowania wizerunku biała szminka na ustach.

Yamamba i ganguro to nie tylko wygląd, chociaż ten przyciąga najwięcej uwagi. Dziewczyny z subkultur wypracowały swój własny język - mieszaninę zmodyfikowanego japońskiego z angielskimi słowami. W słowie pisanym używają łacińskich liter i znaków interpunkcyjnych. Posługują się dużą ilością zdrobnień i skrótów.

Nieodłącznym gadżetem jest telefon komórkowy - młode Japonki zdobią swoje komórki naklejkami-zdjęciami (purikura),

które wykonuje się w specjalnych automatach. Ganguro gals (czyli dziewczyny ganguro) mają własne magazyny, takie jak "Egg" - z praktycznymi radami na temat makijażu, zdjęciami wystylizowanych dziewcząt, sondażami odnośnie tego co trendy a co nie, przewodnikami po butach, komórkach i różnych akcesoriach, które aktualnie są na topie. Jeśli chcą potańczyć idą do specjalnych klubów, gdzie tańczą Para-Para. Para-Para to układ ruchów dopasowany do konkretnej piosenki, który każdy obecny w klubie tańczy w identyczny sposób. Opanowanie wszystkich ruchów nie jest proste i jeśli komuś uda się dojść do perfekcji, może zająć zaszczytne miejsce na podwyższeniu, z którego każdy go widzi.

Warto też wspomnieć w tym artykule o Kogal- na język polski można przetłumaczyć jako mała dziewczynka. Charakteryzują się swoim własnym, wyrobionym gustem muzycznym, modowym. Bardzo często organizują zloty, na które zjeźdzają sie Kogals z całej Japonii. Mówią specyficznym slangiem, wymyślonym na potrzeby tejże subkultury. Rozpoznanie Kogals na ulicy jest wyjątkowo proste. Noszą buty potocznie nazywane "japonkami na obcasie", mini, nie może się obejść bez kilku wartw makijażu, koniecznością są blond włosy, sztuczna opalenizna oraz przeróżne dizajnerskie gadżety, tj. torebki, kolczyki, pierścionki i masa innych.

Wolny czas spędzają na shoppingach (najczęściej do słynnej japońskiej Shibuyi). Właśnie w centrach handlowych najłatwiej napotkać się na kogals, które zawsze są w towarzystwie swoich koleżanek, czyli innych sobie podobnych. Latem natomiast przesiadują na japońskich plażach, opalając się na słońcu.

Subkultura ta jest szeroka krytykowana przez większość japońskiego społeczeństwa. Ludzie wytykają materialistyczne podejście do życia, które preferują Kogals oraz po prostu to, że Kogals nie wnoszą nic użytecznego, a wręcz przeciwnie - szkodzą Japonii.

Dlaczego szkodzą? - Głównym dochodem Kogals jest sponsoring, prostytucja oraz występowanie w filmach pornograficznych, z czym walczymy od dłuższego już czasu - tłumaczy angielskiemu serwisowi japaneselifestyle.com Shinyuji Yamaoshi. Subkultura Kogals powstała (tak jak i ganguro) w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Same Kogals twierdzą, że ich inspiracją są kalifornijskie dziewczyny.

Dorastający człowiek, aby mieć poczucie własnej tożsamości chce sam odkrywać i wybierać wartości. Jego wyostrzony krytycyzm dostrzega niekonsekwencje i błędy świata dorosłych. Daje to w rezultacie nieraz izolację od rodziny: zanika dotychczasowe zaufanie i bliskość, pojawia się nieufność i dystans. Osamotnienie, które przeżywa jest tym bardziej ujmujące, że ma on jednocześnie wyraźne poczucie własnej słabości psychicznej i moralnej. W sytuacji niepewności i zagubienia młodzież potrzebuje wówczas oparcia osoby, która nie byłaby zagrożeniem dla jej autonomii. Grupą odniesienia staje się wówczas w sposób automatyczny mała grupa rówieśnicza. Młody człowiek znajduje tutaj nie tylko wartości, normy i wzory zachowania regulujące jego życie, ale znajduje również swoje miejsce. Przynależność do grupy nie tylko zaspokaja potrzeby psychiczne, ale poprzez odgrywanie określonych ról pozwala jednostce na wyrobienie w sobie aktywności, samodzielności, odpowiedzialności a także umiejętności współdziałania i współżycia z innymi. Zatem każdy młody człowiek potrzebuje grupy, która umożliwiłaby mu zrealizowanie potrzeby przynależności, akceptacji i uznania – szuka tzw. grupy autentycznej.

Subkulturę (inaczej podkulturę) młodzieżową najogólniej można określić jako „pewne wzory, normy i sposoby postępowania obowiązujące w grupie społecznej stanowiącej część zbiorowości odmienne od obowiązujących ogół społeczeństwa”. Z takiej definicji wynika, że w danej społeczności może utworzyć się i istnieć wiele subkultur związanych z określoną warstwą społeczną, zawodem lub ustalonymi normami obyczajowymi. Funkcjonowanie takich grup uzupełnia i wzbogaca zbiór wartości danego systemu społecznego. W zbiorowościach społecznych powstają również subkultury, które determinują zachowania młodych ludzi w sposób aspołeczny lub antyspołeczny, co powoduje, że można je zaklasyfikować jako zachowanie społecznie patologiczne. Subkultury młodzieżowe stanowią wyraz zachowań młodzieży, sygnalizują aktualne potrzeby młodzieży w dziedzinie zachowań, mody, gatunków muzycznych (Jędrzejewski 1999, s. 20).

Subkultury młodzieżowe to przede wszystkim swoista kultura ruchu, żywiołowości w sposobach przeżywania rzeczywistości. Prawidłowością w procesie funkcjonowania jednostki i jej adaptacji do otoczenia jest tworzenie spontanicznych, nieformalnych grup lokalnych, które służą zaspakajaniu różnego typu potrzeb człowieka. Taką prawidłowość można szczególnie zauważyć przy powstawaniu nieformalnych grup młodzieżowych, w których wspólnota rówieśnicza stopniowo zastępuje swoim wpływem rodzinę i środowisko szkolne w kształtowaniu zachowania i postaw swoich członków. Jednak nie każda grupa nieformalna może być określana pojęciem subkultury, podkultury, kontrkultury, społeczności alternatywnej lub grupy kontestacyjnej.

Przynależność do subkultur stanowi formę ucieczki od poczucia osamotnienia, od złożonych problemów rzeczywistości i jest wyrazem protestu i nonkonformizmu nastolatków wobec oficjalnie obowiązujących wartości i wzorców postępowania. Krytycyzm i bezkompromisowość wobec świata dorosłych sprzyja formowaniu kontestacyjnych postaw i jest reakcją na wszelkie przejawy niesprawiedliwości.

To zjawisko dowodzi, że procesy zachodzące w ludziach są bardzo podobne, niezależnie od rasy, koloru skóry, kontynentu na którym żyją...Wszyscy młodzi ludzie szukają sposobu na wyrażenie siebie...no i akceptacji...

Jak to ludzie się zmieniają

2009-01-14T10:13:00.000-08:00

Sami dostrzegamy zmiany, jakie zachodzą w preferencjach życia między pokoleniem chociażby naszym, a naszych rodziców. To samo dzieje się na całym świecie i tak samo jest w Japonii. Każdy młody człowiek myśli o karierze i osiągnięciu życiowego sukcesu. Może tylko metody, jakimi do tego dochodzi różnią się od tych, których używamy my. Ale czy znów tak bardzo?

Młody Japończyk, tak jak młody Polak, od wczesnych lat nauki zostaje ogarnięty "wyścigiem szczurów". Od początku jest uczony jak należy walczyć o swoje. Starsze pokolenie patrzy na to, co się dzieje z pewnym niedowierzaniem i kręci ze zdziwienia głową. Jak tak można żyć? Czy największą wartością ma być pieniądz? Czy walka o zdobycie bogactwa ma przesłaniać wszystko inne? Co czeka tych wszystkich młodych ludzi za 20 lat? Czy będą to ludzkie wraki w wieku 40-tu lat nadające się tylko do przejścia na emeryturę, albo na leczenia psychiatryczne? Czy też poradzą sobie w życiu?

Te same pytania zapewne zadawali sobie nasi rodzice, a wcześniej ich rodzice. Jednak zastanówmy się czy jednak nie pędzimy w ślepą uliczkę? Patrząc na dzisiejszą młodzież widzę przede wszystkim jedno. OGROMNE ZMĘCZENIE. Uczniowie nie tylko uczą się w szkole, ale także na dodatkowych zajęciach pozalekcyjnych, bo muszą cały czas pogłębiać i doskonalić swoją wiedzę. Rozrywka to właściwie czas odreagowania stresów, a nie okres przeznaczony na miłe spędzenie czasu. Skończyły się czasy wspólnej gry rówieśników w piłkę na podwórku po lekcjach. Każdy pędzi na następne zajęcia, jakie wymyślili mu rodzice. Swoisty koszmar.

W Japonii jest tak samo o ile nie gorzej. Tak jak i u nas młodzi ludzie śpią w środkach komunikacji. Są przyzwyczajani do ustawicznej pracy już od małego. W wieku pięciu lat wpadają w system i są w nim do starości. Jest tylko jedna mała różnica. Oni do tego są przyzwyczajeni od pokoleń, a my dopiero od niecałych 20 lat. Może się okazać, że dzisiejsze dzieci nie dadzą sobie rady, nie wytrzymają zdrowotnie, szybko się zestarzeją i żadna reforma emerytalna nie pomoże. Okaże się, że 30-40-letni emeryci, będą już tylko wypalonymi wrakami, nieumiejącymi żyć bez pracy, a jednocześnie niemogącymi już pracować.

Starsze pokolenie patrzy na to wszystko i milczy. Boi się odezwać, bo każda rada jest odrzucana w imię innych celów życiowych. Młodzi nie chcą słuchać starszych i w sumie jest to normalne, natomiast absurdalne jest wyśmiewanie porad rodziców, jako tych, którzy nie wiedzą jak to się obecnie żyje i jakie są teraz jego wymogi. Tutaj chyba leży głównie różnica między młodym Polakiem i Japończykiem. W Kraju Kwitnącej Wiśni starsi ludzie są otaczani szczególnym szacunkiem, właśnie za swoją życiową wiedzę, tak u nas wyśmiewaną. Przecież nie jest powiedziane, że wszystkie tak zwane dobre rady muszą być wykorzystane. Ale należy je z SZACUNKIEM wysłuchać.

Wielu młodym Polakom brakuje elementarnej "kindersztuby" i politycznego myślenia. Z góry negują zdanie starszych i zakładają, że tylko oni mają rację i wiedzą, czego chcą. Czasem tak jak Japończyk, warto wysłuchać seniorów, a zaakceptować i skorzystać z części życiowych mądrości przez nich głoszonych.
Starszy człowiek jest cichy, nie idzie z szumem i impetem przed siebie. Swój okres świetności ma już za sobą. Oczekuje wręcz, że ktoś młodszy będzie chciał skorzystać z jego doświadczenia. Jest w każdej chwili gotów do podzielenia się swoją wiedzą, więc doceńmy to. Nie dajmy, aby jego mądrość przeminęła wraz z nim. Czasem tylko to po nim zostaje, więc uczmy się to doceniać.

Mieć szacunek dla siebie po tak wielu przeżytych wspólnie latach. Kiedy u nas się słyszy, że syn wygonił rodziców, albo rodzice dzieci o ile nie gorzej, to Wierzyc się nie chce, że gdzieś żyją ludzie, którzy po prostu nie mają tych problemów.

Oczywiście, nigdzie nie jest cudownie. Zapewne i w Japonii są "czarne owce", ale chodzi mi o sposób, w jaki kontaktują się młodsi i starsi. Życie "na kupie" też ma swoje prawa i wymogi. Muszą się wzajemnie szanować, bo pewnie inaczej by się zagryźli. Liczy się to, że potrafili się przystosować do warunków, w jakich muszą żyć. Natomiast u nas odnoszę wrażenie, że młodzi ludzie chcą, aby wszyscy do nich się przystosowali. Może czas, żeby się zastanowili, co będzie z relacjami między nimi, a ich dziećmi. Może być jeszcze ciekawiej. Nieprawdaż?

Japońskie modły o biznes

2009-01-06T10:40:00.000-08:00

PROŚBA O POWODZENIE DLA FIRM NA NOWY ROK

Utrzymać biznes w czasie kryzysu jest niezwykle trudno. Japońscy przedsiębiorcy, by ich firmy nie splajtowały, odwołali się do sił wyższych. W jednej z tokijskich świątyń tysiące biznesmenów modliło się o powodzenie w nowym roku.

W świątyni Kanda Myojin zgromadziły się tłumy. Nie wszyscy byli w najlepszych nastrojach, jednak zapowiedzieli walkę o przetrwanie. - Ostatni rok był naprawdę ciężki, wiele firm zniknęło. Jednak jesteśmy zdeterminowani, by przetrwać - powiedział jeden z uczestników wspólnych modlitw, 34-letni pracownik rynku nieruchomości, Toshikashu Takehara.

Inni żalili się, że firmy zostały zmuszone do zaciskania pasa z powodu kryzysu. - Podobnie jak nasi biznesowi klienci, nie możemy wydawać pieniędzy tak rozrzutnie jak kiedyś - mówił 34-letni Sachiko Ishii.

O powodzenie w biznesie nie modlili się tylko Japończycy. Na początku grudnia o pracę modlili się amerykańscy pracownicy branży samochodowej.

Nadchodzi czas krowy!

2008-12-26T10:01:00.000-08:00

Tam szczur spotka się z wołem. W Japonii trwają przygotowania do obchodów noworocznych. Rok 2008 symbolizował szczur, teraz - nadchodzi rok wołu, czyli dla Japończyków - krowy.

Nowy Rok dla Japończyków to najważniejsze święto. Obchody rozpoczynają się 1 stycznia i trwają aż trzy dni.
Z tej okazji pracownicy aquaparku w Tokio zorganizowali ceremonię z udziałem krowy i gryzonia.

Pomieszanie z poplątaniem

Z powodu braku właściwego zwierzęcia, szczura w Tokio zastąpił chomik.
Na tym jednak nie koniec zamieszania, które ma miejsce w Japonii.

Zwierzęta symbolizują lata w starożytnym kalendarzu chińskim. Pożyczyli go od nich m.in. Japończycy i z właściwą sobie finezją wprowadzili kilka zmian. Dlatego Rok Szczura zwą Rokiem Myszy, a chiński Rok Wołu, jest dla nich Rokiem Krowy.

Wesołych Świąt

2008-12-22T12:17:00.000-08:00

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia, życzę wszystkim zdrowia szczęścia i zadowolenia z życia. Niech nadchodzący Rok 2009 przyniesie Nam wszystkim wytrwałości w spełnianiu swoich pasji!

Mam dla Was też mały muzyczny prezent ;P

Antystresowa terapia: rzuć talerzem

2008-12-22T12:07:00.000-08:00

Jak najlepiej odstresować się i zapomnieć o problemach? Japończycy - znani ze swoich prekursorskich pomysłów, znaleźli sposób. Rzut talerzem do celu. W jednej z dzielnic Tokio stanął specjalnie przygotowany pojazd, w którym każdy może dać upust swoim emocjom.

By nowa forma "terapii" nie uszła uwadze tłumu, szef antystresowego projektu Katsuya Hara nawołuje przechodniów, by spróbowali się odstresować

Ile stłuczesz, tyle płacisz

Jak droga jest ta przyjemność? Nie ma ceny za sesję. Kwota zależy od ilości naczyń, które uda się zniszczyć sfrustrowanemu. Za małą filiżankę płaci się 200 jenów (ok. 2,2 dolara), ale zniszczenie dużych talerzy może kosztować nawet tysiąc jenów (11 dolarów).

Chętnych na nową formę terapii nie brakuje. Co myślą o niszczeniu naczyń jako formie odreagowania stresu? - Życie jest dość skomplikowane i mnóstwo rzeczy sprawia problemy. To przywróciło mi dobre samopoczucie - powiedział Masaki Ogawara, który rzucił niejedną filiżanką i talerzem.

Podobnego zdania był konsultant IT Shigeo Sasaki. - Wszędzie panuje recesja. Wszyscy rozmawiają o recesji. W mojej pracy jest tak samo. Czułem się zdławiony i szukałem sposobu na uwolnienie. Miałem szczęście, że tędy przechodziłem - powiedział.

Naukowo potwierdzone

Katsuya Hara przekonuje, że rzucanie naczyniami jest udowodnioną naukowo formą terapii, która powoli zdobywa uznanie na całym świecie. - Rozbicie czegoś - jak każdy wie ze swojego doświadczenia, jest czymś niezwykle radosnym i pomaga zniwelować poziom złości - powiedział.

Dodał, że większość z jego klientów to biznesmeni - zarówno kobiety, jak i mężczyźni, którzy cierpią z powodu kryzysu finansowego. - Mamy nadzieję, że nasz pomysł stanie się dla biznesmenów nowym sposobem niwelowania stresu - mówi.

Wszystkich, którzy zastanawiają się co dzieje się ze stłuczonymi naczyniami, Hara uspokaja i mówi, że zostaną poddane recyklingowi i ponownie posłużą jako przedmioty do odstresowania.

Kobieta idealna, ale z plastiku

2008-12-22T04:05:00.000-08:00

Fembot, czyli żeński robot. Niby nic, co dziś wprawiałoby w osłupienie, ale... Pewien Japończyk poświęcił dla niego, czy raczej dla niej, wszystko. Swoje siły, czas i pieniądze. Efekt? Figura dwudziestolatki, wierna kompanka, rzutka księgowa i gadatliwa dama. Tak ponoć zachowuje się skonstruowana przez niego Aiko. Problem jest jeden: nie potrafi gotować.

Zbudowanie "fembotki" Aiko kosztowało ponad 20 tysięcy dolarów, co dla jej "stwórcy" oznaczało zaciągnięcie debetu na wszystkich kartach i u znajomych. Teraz Le Trung poszukuje sponsora, który pomógłby udoskonalić dzieło jego życia.

Teraz Aiko potrafi rozpoznawać twarze, mówić w dwóch językach (angielskim i japońskim) i prowadzić księgowość. W przyszłości, o ile fundusze pozwolą, ma jeszcze parzyć kawę i herbatę oraz robić jajka na bekonie.

Idealna i niedotykalska

- "Aiko jest wynikiem połączenia piękna i technologii. Chciałem, by wyglądała jak człowiek, bo spędzam z nią wiele czasu. Pomaga mi wybrać coś na obiad, wie, co lubię pić. Stale z nią rozmawiam i cały czas uczę czegoś nowego" - zachwala swoją "fembotkę" konstruktor.

Według Le Trunga, wszystkie te cechy i fakt, że Aiko może pracować całą dobę, czynią ją kobietą idealną. Została tak zbudowana, że czuje nawet dotyk. Co więcej, rozróżnia nacisk i wie, kiedy ktoś chwyta ją za mocno lub... w miejscach, w których nie powinien.

Klejące się dzieła sztuki

2008-12-22T04:02:00.000-08:00

Być oryginalnym - to dewiza wielu artystów. Oryginalności nie można z pewnością odmówić japońskiemu twórcy Ryo Sehacie, który swoje dzieła wykonuje z taśmy klejącej.

Na wystawie znalazło się ponad 50 dzieł wykonanych właśnie z tego budulca. Do wykonania wszystkich swoich prac Sehata wykorzystał ponad sto czterdzieści kilometrów taśmy klejącej.

Idea rodzi się w trakcie sklejania

Artysta zdradził też tajniki swego warsztatu. Przyznał, że kiedy rozpoczyna pracę nad jakimś projektem nigdy nie zakłada, jak ma praca wyglądać. Idea rodzi się w trakcie sklejania kolejnych fragmentów taśmy

Ekspozycja wyraźnie zaskoczyła odwiedzających ją miłośników sztuki. - Używałem taśmy klejącej w pracy w sklepie przez wiele lat. Nie miałem pojęcia, że może być użyta w takim celu. Dla mnie taśma klejąca to coś, czym dzieci sklejają różne rzeczy, Fakt, że ktoś może zrobić z tego sztukę, było poza moim wyobrażeniem - powiedział agencji Reutera 64-letni Hiroko Iwasaki.

Warszataty ze sklejania

Mimo zaskoczenia wydaje się, że wystawa przypadła do gustu zwiedzającym, zwłaszcza młodym osobom. - Po raz pierwszy byłem w takim muzeum. Pokochałem kształty, które tu zobaczyłem - zachwycał się ośmioletni Sayaka Fujiyama.

Japoński artysta na wystawie jednak nie zamierza zakończyć. Swoją pasją stara się zarazić gości i w każdy weekend organizuje artystyczne warsztaty.

Wystawa oryginalnych dzieł odbywa się w Nerima Art Museum. Potrwa do 15 lutego.

Japońskie Ukiyo-e w kontekście drzeworytnictwa europejskiego

2008-12-09T11:36:00.000-08:00

Drzeworyt, technika graficzna druku wypukłego i nazwa odbitki uzyskanej tą techniką. Rysunek wykonuje się wprost na gładkiej powierzchni klocka lub nałożonej nań warstwie gruntu. Następnie metalowymi dłutami, rylcami lub nożami wybiera się tło rysunku (które nie drukując na odbitce pozostanie białe), na klocku zaś pozostaje wypukły rysunek, który zatrzymując farbę będzie elementem drukującym. Przygotowaną formę p

owleka się farbą (często czarną) i ręcznie odbija bezpośrednio na kartach papieru otrzymując rysunek na białym tle.

Ze względu na sposób cięcia drewna podczas wykonywania rysunku wzdłuż lub w poprzek słojów wyróżnia się odpowiednio: drzeworyt wzdłużny, zw. langowym (wykonywany w drewnie miękkim, np. jabłoń, orzech, grusza, w którym tło wybiera się gł. wzdłuż słojów), i drzeworyt poprzeczny, zw. sztorcowym (wykonywany w drewnie twardym np. bukszpan czy wiśnia, pozwalającym na cięcia w poprzek słojów), wynaleziony u schyłku XVIII w. przez angielskiego grafika T. Bewicka. Drzeworyt poprzeczny zyskał wielką popularność, gdyż - oprócz trwałości pozwalającej na większą ilość odbitek - umożliwiając cięcie w różnych kierunkach pozwalał na uzyskanie precyzyjnego rysunku, zróżnicowanej kreski i subtelnych tonów.

Drzeworyt jest najstarszą po kamieniorycie techniką graficzną. W Chinach był stosowany do drukowania tkanin od V w. n.e. Wielką rolę drzeworyt odegrał w sztuce Dalekiego Wschodu (Korea, Chiny od czasów dynastii Tang), gdzie wiązał się z wynalezieniem papieru. W technice drzeworyt wykorzystywano do ilustrowania książek tzw. książki blokowe, w których całe stronice (zawierające jednocześnie tekst i ilustracje) były wycinane i odbijane z jednej deski (klocka).

Na specjalną uwagę zasgługuje Japońska odmiata drzeworytów- „Ukiyo-e”

czyli "obrazy przepływającego świata", to rodzaj funkcjonujący w swej typowej formie od połowy XVII wieku do początku ery Meiji (1868). Ukiyoe było plastycznym środkiem wyrazu społeczności "przepływającego świata" (ukiyo), powstającym w obrębie dzielnic rozrywki największych miast japońskich epoki Edo (1600-1867). Drzeworyt, obok popularnej literatury kibiyoshi i teatru kabuki stanowił jeden z trzech zasadniczych filarów kultury ukiyo.

Technika wykonywania drzeworytu monochromatycznego pojawiła się w Japonii przypuszczalnie w VIII wieku za pośrednictwem warsztatów koreańskich i stosowana była przede wszystkim do druku tekstów i wizerunków buddyjskich. Z czasem zaczęto ją stosować także do druku literatury edukacyjnej, popularnej i pornograficznej. Około połowy XVII wieku zaadoptowana została do druku pamfletów i reklam teatru kabuki oraz popularnych książek ilustrowanych ukazujących Yoshiwara, dzielnicę rozkoszy w Edo (ob. Tokio). Były to monochromatyczne publikacje, często ręcznie barwione. Początek gatunku wiąże się z działalnością anonimowego artysty określanego w późniejszej literaturze przedmiotu jako Mistrz Kambun, tworzącego około 1660. Termin ukiyoe po raz pierwszy pojawił się dopiero w 1682 w powieści Koshoku ichidai otoko, Doskonały kochanek, której autorem był popularny podówczas pisarz i poeta Ihara Saikaku. Pierwszym autorem właściwego drzeworytu wielobarwnego, tzw.nishikie, był Suzuki Harunobu działający w latach 1765-1770. Złoty wiek ukiyoe przypada w erach Tenmei (1781-1789) i Kansei (1789-1804), kiedy tworzyli m.in. Kiyonaga, Utamaro, Eishi i Sharaku. Okres schyłkowy (do 1868) zaznaczają dokonania szkoły Toyokuni oraz działalność Hokusai i Hiroshige. Choć drzeworyty w tej samej technice wykonywane są do dziś, rozwój gatunku zamyka się z upadkiem kultury ukiyo wraz ze schyłkiem epoki Edo. Drzeworyty wykonywane w czasach Meiji (1868-1912) i późniejsze określane są już nazwą hanga (jap. drzeworyt).

Kompletna technika wykonania wysokiej jakości wielobarwnego drzeworytu tzw. nishikie (dosł. brokatowy obraz) około 1800:

Artysta wykonuje czarno-biały, konturowy szkic, tzw. shitagaki (dosł. pod-obraz) zaznaczając słowami lub numerami poszczególne barwy
Rytownik nakleja szkic na klocek drzeworytniczy, przeciera go i wg pozostałych linii wykonuje pierwszą matrycę
Z pierwszej matrycy wykonywanych jest tyle odbitek (wciąż czarno-białych) ile klocków potrzebnych będzie dla poszczególnych kolorów (nawet po opracowaniu techniki drzeworytu wielobarwnego wybrane kolory nakładano niekiedy ręcznie)
Rytownik nakleja odbitki na klocki i po przetarciu przycina matryce poszczególnych barw.
Stemplarze wykonują główną część drzeworytu odbijając poszczególne kolory
Barwiarze i aplikatorzy nakładają ręcznie wybrane barwy i specjalne dekoracje (np. sproszkowaną macicę perłową)
Odbitki rozwieszane są do wysuszenia.
Wysuszone odbitki rozprowadzane były poprzez księgarnie i wędrownych sprzedawców.

Ukiyoe były relatywnie tanim sposobem tworzenia dużej ilości obrazów i jako takie były przeznaczone głównie dla mieszczaństwa, stanowiąc rodzaj biuletynu dzielnic rozrywki. Ważną grupą odbiorców grafik byli jednak także samurajowie, zarówno mieszkający w Edo, jak i przybywający tam w pocztach namiestników prowincji - daimyo. Pierwotna tematyka ukiyoe to pamflety reklamowe i programy mieszczańskiego teatru kabuki, wizerunki słynnych z urody mieszkanek dzielnic rozkoszy i sceny z życia tychże dzielnic. Dopiero w początkach XVIII wieku popularne stały się pejzaże. Ubocznym, choć ważnym nurtem były drobne przedstawienia fauny i flory. Od początku rozwoju ukiyoe szczególną popularnością cieszyły się shunga ('obrazy wiosenne')- książki i grafiki pornograficzne

W Europie drzeworyt wszedł w użycie u schyłku XIV w. po upowszechnieniu umiejętności wytwarzania papieru, a najstarsze zachowane drzeworyty pochodzą z ok. 1400 z terenu Francji i Niemiec. Były to wykonywane w opactwach pojedyncze obrazki ze scenami religijnymi. Początkowo europejscy drzeworytnicy posługiwali się rysunkiem konturowym i zaznaczali tylko niezbędne szczegóły (twarz, strój). W poł. XV w. zaczęto w celu wydobycia plastyki stosować cieniowanie równoległymi kreskami (tzw. szrafowanie). O popularności drzeworytu u schyłku średniowiecza w Europie świadczy powstanie zawodu drzeworytnika-rzemieślnika, wycinającego w klocku rysunek wykonany przez artystę. W XV-XVI w. drzeworyt był uprawiany m.in. przez A. Altdorfera, Jacopa de Barbari, H. Burgkmaira, Ugo da Carpi, L. Cranacha st., H. Holbeina mł., Lucasa van Leyden. Najwybitniejszą indywidualnością był w tym czasie A. Dürer, który posługiwał się niezwykle urozmaiconą, precyzyjną kreską (Apokalipsa 1498, Pasja Chrystusa 1498-1510, Życie Marii 1501-1511).

Od poł. XVI w. drzeworyt rozwijał się również w Polsce. Drzeworyt powszechnie wykorzystywano do ilustrowania książek, których ilość narastała w związku z rozwojem drukarstwa. W okresie tym techniką drzeworytu ilustrowano książki religijne, przyrodnicze, geograficzne, opowiadania moralizatorskie i historyczne, kalendarze, wzorniki ornamentów, portrety, widoki miast, karty do gry, kopiowano obrazy, wykonywano druki ulotne o charakterze religijnym, politycznym, satyrycznym itp. Poza odbijanym z jednego klocka i najbardziej rozpowszechnionym drzeworytem czarno-białym powstały w XVI w. inne typy drzeworytu: białoryt (w którym wgłębiony rysunek jest biały, a tło ciemne, uprawiany m.in. przez U. Graffa), drzeworyt barwny (w którym poszczególne barwy są odbijane z różnych klocków) i drzeworyt chiaroscuro (w znaczeniu 2.), zwany też światłocieniowym.

Głównymi ośrodkami rozwoju drzeworytnictwa były Niemcy, Niderlandy, Francja, a we Włoszech Wenecja i Florencja. W XVII-XVIII w. drzeworyt został wyparty przez graficzne techniki metalowe (akwaforta, miedzioryt), a jednocześnie dzięki względnej łatwości wykonania upowszechnił się w sztuce ludowej, w której przetrwał do XX w. U schyłku XVIII w. w związku z wynalazkiem drzeworytu poprzecznego, dającego nowe możliwości techniczne, nastąpiło ponowne zainteresowanie techniką drzeworytu. W XIX w. drzeworyt był techniką powszechnie używaną do ilustrowania czasopism (w Polsce np. Tygodnika Ilustrowanego i Kłosów), a u jego schyłku został wyparty przez autotypię. Często wykonywano humorystyczne i satyryczne drzeworyty o tematyce obyczajowej oraz reprodukcje malarstwa. W XIX w. drzeworyt uprawiali m.in. G. Doré, P. Gavarni i A. Menzel. U schyłku XIX w. pod wpływem drzeworytu japońskiego następuje renesans drzeworytu artystycznego (np. P. Gauguin, E. Munch). Jednocześnie następuje zmiana zasobu używanych środków formalnych i odejście od drobiazgowej kreski na rzecz kontrastowych zestawień czarnych i białych płaszczyzn. W początkach XX w. także niemieccy ekspresjoniści dostrzegli wyrazowe możliwości drzeworytu. W XX w. drzeworyt uprawiali m.in. E. Nolde, E.L. Kirchner, F. Marc, K. Kollwitz, F. Valloton i M.C. Escher. W Polsce w XX-leciu międzywojennym drzeworytnicy założyli własną grupę Ryt. Do najwybitniejszych polskich drzeworytników należeli E. Bartłomiejczyk, T. Cieślewski syn, S. Ostoja-Chrostowski, T. Kulisiewicz, W. Skoczylas i in. Drzeworyt jest techniką stosowana w grafice do dziś.

50th Japan Record Awards

2008-12-04T14:47:00.000-08:00

Komisja Jury 50 Japan Record Awards ogłosiła większość wygranych w poniedziałek. Tego roku wyłoniono 12 zwycięsów Złotych Nagród:

"Soba ni Iru ne" Thelma Aoyama

"Ai no Mama de" Junko Akimoto

"Ameato" w-inds.

"Ti Amo" EXILE

"Edo no Temari Uta II" C-ute

"Moon Crying" Kumi Koda

"Ya Mujo" Kazuyoshi Saito

"Jungle Dance" Nana Tanimura

"Doushite Kimi wo Suki ni Natte Shimattan Darou?" TVXQ

"Genkai Funauta" Kiyoshi Hikawa

"Wajima Asaichi" Kaori Mizumori

"Girigiri HERO" mihimaru GT

W kategorii "Nowe Twarze" ogłoszono 5 zwycięsców:

GIRL NEXT DOOR

Kimaguren

Kumiko Sakurai

Jero

Mai Fukui

Album "Best Fiction" Namie Amuro został wybrany najlepszym albumem roku. Inne nagrody zostały przyznane dla:

"GAME" Perfume

"Beyond Standard" Hiromi Uehara

"Captain Hate & First Mate Love" Keiichi Suzuki

"Meisaku Uta Tsuzuri" Fuyumi Sakamoto

Nagrodzono także, Agnes Chan, "Gake no Ue no Ponyo," Southern All Stars, Shuchishin i innych.

30 grudnia będzie miała miejsce transmija z uroczystości wręczenia nagród.

niezwykle trudno sklasyfikować

2008-11-25T10:19:00.001-08:00

Abe Kobo

"Kobieta z Wydm"

wydawnictwo: ZNAK

Jest to powieść, którą niezwykle trudno sklasyfikować. Recenzje przeważnie podają mroczną i klimatyczną twórczość Franza Kafki, jako punkt odniesienia do "Kobiety z wydm." Być może, nie jestem specjalistą w tym zakresie, jednak mnie, po przeczytaniu niniejszej książki, przyszła na myśl proza mistrza inner space J. G. Ballarda, a zwłaszcza jego kultowe dzieło "Wyspa". Główny bohater "Wyspy", przeciętny, wiodący normalne życie osobnik rozbija się samochodem na wysepce utworzonej z pary krzyżujących się autostrad i zostaje tam uwięziony. Zwyczajna sytuacja potraktowana jako odskocznia do zagłębienia się w psychikę ludzką i jej reakcje w momencie, kiedy owa normalność przekształca się w sytuację z pogranicza absurdu i koszmaru.

Dokładnie ten sam model literatury prezentuje sobą "Kobieta z wydm". Krytycy fantastyki zaliczają ją do podgatunku inner space, specjaliści od powieści psychologicznej także uważają, że dzieło Abe Kobo to coś z ich podwórka, podobnie, jak zajmujący się literaturą obyczajową. Jakkolwiek by o tym wyrokować, "Kobieta z wydm" stała się jedną z najsłynniejszych współczesnych powieści japońskich, uznaną za dzieło klasyczne na poziomie światowym. Sama fabuła tej króciutkiej książki nie jest specjalnie rozbudowana. Głównym bohaterem jest hobbysta - entomolog, poszukujący rzadkich, a jeszcze lepiej, kompletnie nieznanych gatunków owadów. Pewnego dnia, podczas jednej z wypraw nad morze po nowe okazy, trafił do wioski, która stała się jego więzieniem. Schwytany przez tamtejszych chłopów został zmuszony do zamieszkania z samotną kobietą.

Sensem istnienia tej wioski był piasek. Otaczające ją wydmy i wiatr powodowały wszechobecność piachu wciskającego się dosłownie wszędzie. Chłopi walczyli z nim dzień po dniu usuwając go z wioski, ale ciągły wiatr i obecność piaszczystych wydm czyniły ich walkę syzyfową pracą. Dzień po dniu to samo, harując nad oczyszczaniem wsi z piachu tylko dlatego, by się dalej nic nie zmieniło. Dla czegóż mieszkańcy wioski nie przeprowadzili się gdzie indziej? Jedyna odpowiedź brzmi: bo po prostu tak ... Uwięziony badacz owadów najpierw próbował ucieczki, ale z czasem jego przywiązanie do kobiety, z którą mieszkał, rosło i przerodziło się w uczucie oraz zaczął doceniać pracę walczących z nieposkromionym żywiołem piasku chłopów. Kiedy więc nadarzyła się nareszcie możliwość powrotu do cywilizacji, postanowił zostać.

Mniej więcej jest to cała treść, jednak nie ona jest tu ważna, tylko pytania stawiane przez twórcę książki o istotę wolności oraz potrzebę celowości działań i wynikającej z tej celowości dewaluacji człowieczeństwa. Jest to z jednej strony wręcz podręcznik nauki łamania ludzkiej woli, naginania jej i indoktrynacji perfekcyjnej do tego stopnia, że człowiek w końcu zaczyna odnajdywać szczęście w uwięzieniu, natomiast z drugiej książka o poszukiwaniu własnego "ja", zagubionego gdzieś w rozwiniętej cywilizacji, która zapomniała o sprawach podstawowych.

"Kobieta z wydm" nie daje jednak oczywistych odpowiedzi na te problemy. Stawia pytania, pokazuje sytuację, jednocześnie zmusza do wędrówki w głąb własnej osobowości. Trudno zostać obojętnym na całe szaleństwo i absurd sytuacji, w której znalazł się główny bohater. Wszystkie jego działania przypominają walenie głową w mur, normalność przeciwko bezsensowi, którego nie można przełamać. Najpierw mamy niedowierzanie, potem wściekłość, bunt, rozgoryczenie, wreszcie rezygnację, ostatnią, prawie że udaną, próbę ucieczki, na końcu zaś zobojętnienie, akceptację i jakiś dziwny rodzaj szczęścia odnalezionego w tym "wariatkowie". Szczęście na tyle dużego, że dla niego warto poświęci cywilizację i wszystko, co ze sobą niesie. Jednakże problematyka związana z głównym bohaterem nie jest jedyną poruszoną w książce. Oto mamy mieszkańców wioski, którzy walczą z piaskiem i z tej walki, która niczego nie poprawia w ich życiu, czynią sens i cel swojego istnienia. Ponieważ zaś sami mają problemy w przeciwstawianiu się naturze, więżą od czasu do czasu rozmaitych wędrujących pechowców, którzy niczym ów hobbysta - entomolog odwiedzają przypadkiem wieś. Przy czym robią tak, ponieważ jest to najtańszy sposób powstrzymania piasku. Wolność, także tych mieszkańców wioski, którzy nie akceptują ciągłej mordęgi i pragną się wyprowadzić, jest niczym, wobec celu, który sobie wyznaczyli. Najważniejsze, naturalne, według nas, prawa człowieka, stanowią drobiazg, jeżeli porównać je z determinacją wieśniaków, pragnących żyć stałym trybem, niezmiennym od dawna.

Książka Abe Kobo to pozycja wnikliwa i wręcz wymuszająca myślenie. Naprawdę trudno zapomnieć postać niemal zupełnie bezwolnej kobiety, która już dawno stwierdziła, że wolność jest iluzją niepotrafiącą zapewnić szczęścia. Albo głównego bohatera, który walcząc o zachowanie jakiś podstaw normalności ciągle upada, w końcu zaś poddaje się "praniu mózgu" zmieniając całkowicie swoje podejście do wolności i sensu życia. Czy też starca z wioski, który z przerażającym cynizmem wyjaśnia bohaterowi filozofię mieszkańców wioski.

500% Takeshiego w Takeshim

2008-11-23T13:55:00.000-08:00

Tym razem genialny Takeshi Kitano daje się poznać jako japoński Federico Fellini. Punktem wyjścia dla filmu twórcy "Hana-bi" jest jego własne życie. Artystę można zobaczyć grającego... samego siebie, jak i swojego jasnowłosego sobowtóra - nieśmiałego kasjera, starającego się rozpocząć karierę w showbiznesie. Gdy ich drogi się krzyżują, Kitano-gwiazda filmowa i telewizyjna zaczyna miewać halucynacje.

"Takeshi's" Kitano przedstawia kulisy powstawania produkcji filmowych, ale także pozwala widzowi zrozumieć jak to jest być... Kitano. W Europie Japończyk znany jest przede wszystkim jako znakomity twórca, którego filmy najczęściej rozgrywają się w środowisku gangsterów Yakuza. Korzystając z wypełnionego przemocą kina gatunkowego, Japończykowi niejednokrotnie udało się przenieść na duży ekran niezwykle wzruszające i wielopłaszczyznowe historie, budzące zainteresowanie azjatycką kulturą. Tymczasem w swojej ojczyźnie artysta zasłynął najpierw jako Beat Takeshi - wielka gwiazda telewizji. Niezwykle popularny przez lata musiał udowadniać, iż stać go na poważne autorskie wypowiedzi.

I o tym jest jego najnowszy film.Po seansie można sobie wyobrazić, iż ten film powstał jako antidotum na szaleństwo. Kiedy twórca ma tak wiele twarzy, identyfikowany jest z różnymi fikcyjnymi postaciami, potrzebuje lustra, aby przyjrzeć się sobie. Dla Kitano takim zwierciadłem staje się ekran, na którym może pooglądać wiele wersji siebie, a przez zwariowaną, miejscami absurdalną akcję, także widz na krótką chwilę może doznać specyficznego piekiełka życia japońskiego reżysera.

Ten film powstał dla Kitano i dla jego wielbicieli. Widzowie, którzy nie mieli wcześniej do czynienia ze światem tego wyjątkowego reżysera, mogą się w nim poczuć nieco zagubieni.

Jakie piękne te spadające gwiazdy!

2008-11-23T12:36:00.000-08:00

Do napisaniea tego tekstu sprowokował mnie fakt wydania najnowszego singla pani Ayumi Hamasaki.

Jak powszechnie wiadomo jest Ona chyba najbardziej promowaną gwiazdą muzyki pop. Po skandalu z udziałem Kody Kumi to chyba Ona jest księżniczką muzyki lekkiej, łatwej i przyjemnej (nie, nie prosze Państwa- Królowa Hip Pop jest tylko jedna ;-)). Nie Nakashima, nie Hikki i nie Koda, tylko Ayu przynosi największe zyski ze sprzedaży swoich płyt...ale do rzeczy

17 grudnia ma wyjść najnowszy singiel Ayumi pt "Days/ Green". Nagrane zostały 2 teledyski (co w sumie już jest w Nipponie standartem) i wszystko było by ok, gdyby nie mały szczegół...wiecie jak poznać spadającą gwiazdę? Po przesadzonej promocji! Płyta zostanie wydana w 4 wersjach (słownie: czterech!).

Różnią się oczywiście szczegółami (największy z nich to okładka).Tak się robi kiedy chce się zarobić na kolekcjonerach. PR-owcy Avexu chyba już jakiś czas temu zauważyli, że więcej fanów Ayumi mieć nie będzie, toteż zaczęli skupiać się na stałych i wiernych otaku. Jej single zazwyczaj sprzedają się w granicach 200 tysięcy egzemplaży (czasy kiedy sprzedawała po pół miliona egz singli już dawno za nami). I pewnie tym razem będzie podobnie.

Niby ok, ale zastanówmy się gdzie jest granica promocji? W którym mijescu artysta przestaje być sobą a staje się tylko i wyłącznie produktem?

Już w momencie kiedy wydano Ayumi następny (4 już) "the best of" coś zaczęło być nie tak. PR-owcy postanowili nam sprzedać po raz kolejny dobrze znane piosenki fundując "complete best album" zawierający wszystkie wczesniejsze single. Jak myślicie ile w tych singlach jest przemysleń Ayu? Czy w tą stronę ma iść "wyrażanie siebie"?

Dla porównania chciałem tutaj przytoczyć pewną dobrze znaną piosenkarkę, Lisę. Pomimo tego, iż jest równie długo na rynku co Hamasaki, nie jest tak znana jak jej młodsza koleżanka, co paradoksalnie pozwala jej się spełniać muzycznie. Lisa też wydała swoje "The Best Of" już jakis czas temu, z tym że jakoś w tym wypadku czuje się, że to święto artystki, że to ukoronowanie lat jej pracy. Lisa pomimo tego, że też robi muzykę lekką potrafi wzruszyć, rozbawić, można przy niej potańczyć ale i można się zamyśleć.

Nasza pół Japonka a pół Kolumbijka nigdy nie osiągnęła i nie osiągnie tyle co Hamasaki, ale dzieki temu to właśnie ona staję się perełką w morzu mało wartościowych produktów...

Przypominam, iż artysta to osobnik który, przy świetnym warsztacie, potrafi przekazać w rzemiośle coś wiecej: refleksje, emocje, historia...

Promocja powinna pomagać w rozprowadzaniu nawet tej "sztuki niższej", ale nie powinna stawać się celem samym w sobie. Ciekaw jestem kiedy rynek przesyci się już kolejnymi wersjami starych hitów, różnych wersji tych samych pozycji. Każde społeczeństwo kiedyś osiągnie masę krytyczną.

Namawiam Was do zastanowienia się nad tym, jeżeli już wydajemy pieniądze na orginały to niech to będzie nasz wkład w pop kulturę. Wspierajmy dobre projekty, te dla których nasz wkład naprawdę się liczy...Pamiętajcie, że te przesadnie promowane i tak na siebie zarobią.

Owce lubią być strzyżone regularnie.

Solo lepiej niż przy współpracy

2008-11-18T14:54:00.001-08:00

Editions Mego, firma prowadzona przez Petera Rehberga (Pita), kontynuująca działalność legendarnej austriackiej wytwórni Mego, po reedycji wcześniejszego albumu "Shojo Toshi" przedstawia całkiem nowy materiał japońskiej wokalistki i artystki elektronicznej Tujiko Noriko.

Tujiko Noriko tworzy niecodzienną elektroniczną muzykę pop, melodyjną, choć momentami atonalną, uzupełniając ją swym oryginalnym śpiewem, oczywiście głównie po japońsku.
Wszystkie utwory zostały skomponowane, nagrane i zaśpiewane wyłącznie przez Tujiko (sam tytuł zresztą o tym dużo mówi) latem 2006 roku.

Polska publiczność miała szansę przekonać się także, że Tujiko równie dobrze czuje się na scenie jak w studio, podczas jej jedynego koncertu w Polsce w wypełnionym po brzegi katowickim klubie Elektro.

W zalewie wspólczesnego, coraz bardziej podobnego do siebie popu, plastikowych gwiazdek i kopiowanych szablonów Tujiko Noriko tworzy oryginalną i niebanalną muzykę pop dla naprawdę wymagających.

“Making music was like I drive and drive looking for a place where there is nobody. I would arrive there, wow cool, I get out of the car quickly. Then I happily dance, sing, doing a mini party alone. Doing a solo show alone in a big green field. There is a lake, the sun, a train, an airplane, the city, a forest, camera,second sight & everything in the field. etc. Anyway, it's nice when it's
working well. I had forgotten this way of enjoying for a while. Last year, after some collaboration albums, I remembered I wanted to have this feeling again.” Tujiko Noriko, 24.11.2006

Półtora roku czekania

2008-11-11T10:19:00.001-08:00

Po długiej przerwie, Ua decyduje sie wydać swojego nowego signla.
Od daty premiery ostatniego albumu "Golden Green" mineło już prawie półtorej roku. Podczas tego czasu Ua urodziła swoje 2 dziecko, nadal udzielała się w programach dla dzieci ("Doremi TV") oraz gościnnie występowała na nagraniach innych (niedawny singiel PoPo Loouise, Kuricorder Quartet & UA). Nie zdziwi mnie sytuacja w której okaże się, iż kolejna piosenka wokalistki będzie przeznaczona dla dzieci.

Wydawnictwo ujży światło dzienne nakładem "Chikyu Records" ( http://www.chikyurecords.net/)

UA-2008. (premiera 17.12.208)

cena: 1,260 yenów
m1. 2008
m2. Asparagus
m3. Ogon-no midori (Urichiban MIX)

Tetsuya Komuro aresztowany!

2008-11-05T01:17:00.000-08:00

Wczoraj 4 listopada, jeden z najsławniejszych producentów muzycznych- Tetsuya Komuro-w wyniku śledztwa przeprowadzonego przez Sąd Okręgowy I instancji w Osace został aresztowany. Jak ustalono Komuro próbwał wielokrotnie sprzedać prawa autorskie do blisko 800 swoich piosenek za sumę 1,8 miliardów yenów. Znalazł paru potencjalnych zainteresowanych (włączając w to jedną z najwiekszych Japońkich Agencji Reklamowych) przedtem jednak zgodził się sprzedać prawa ,za blisko miliard yenów, indywidualnemu inwestorowi. Po przekazaniu połowy tej sumy inwestor zorientował się, iż Komuro już dawno przekazał prawa autorskie na rzecz wytwórni "Avex Enterteiment". Wczoraj ustalono, że Tetsuya już zdąrzył wydać 300 milionów z tej sumy, na spłacenie rat zaciągniętych kredytów. Sąd już przekazał 600 milionów yenów poszkodowanemu. Aresztowano również Kimurę Takashi (56) oraz Hirane Akihiko (45), współpracowników oskarżonego, pracowników firmy Tribal Kicks. Ustalono, że Tetsuya i jego żona, światowej sławy wokalistka Keiko (36), żyli przez parę ostatnich miesięcy osobno. Keiko spędzała ten czas w prefekturze Oita, razem z rodziną. Jej matka prowadzi w Usuki restaureację Ryotey Yamada. Jej siostra również prowadzi restaurację (Usugi Fugu Yamada w Tokyo).

Rzecznik prasowy firmy planującej koncerty- eMusic mowi, iż firma dokłada wszelkich starań aby podobne praktyki wykluczyć w przyszłości. Firma podpisała z oskrarżonym jednoroczny kontrakt na premierowe kompozycje w Sierpniu 2007. Okazało się, że Tetsuya w styczniu 2007 już raz sprzedał te same piosenki innej wytwórni.

W międzyczasie Avex odwołał premierę 2 singli popularnej grupy GLOBE- "Get Wild" i "Self Control".Obydwa to covery przepojów produkcji TK z lat 90. Victor Entertaiment również odwołał wydanie planowanej kompilacji piosenek podstażałego kompozytora i tekściarza.

Tetsuya Komuro (ur. 27.11.1958 w Fuchu, pref Tokyo Japonia) znany jako TK japoński producent, tekściarz jeden z najpopularniejszych twórców lat 90.

Opiekun takich gwiazd jak Namie Amuro, TRF, globe, Tomomi Kahala, Ami Suzuki

Kot lekarstwem na kryzys

2008-10-31T07:20:00.000-07:00

Jak poradzić sobie z kryzysem ekonomicznym nękającym niewielkie miasteczko na japońskiej prowincji? Zatrudnić kota! To wcale nie żart - na japońskiej stacji Kishikawa zawiadowcą jest prawdziwa kotka. Tama - bo tak ma na imię - przyciąga tłumy. A mieszkańcy liczą płynące do kieszeni jeny.

Wszystko zaczęło się nieco ponad rok temu. Japońska kolej borykająca się z finansowymi problemami postanowiła ciąć koszty i zwalniać dróżników. Wtedy jedynym pracownikiem niewielkiej stacji Kishikawa został lokalny sprzedawca, Toshiko Koyama. To właśnie on przygarnął kotkę Tamę, która przyciągnęła do Kishikawy tłumy turystów.

Kot - superzawiadowca
Popularność kotki stała tak wielka, że japońska kolej zdecydowała się przyznać jej tytuł "Superzawiadowcy stacji" i urządziła jej przytulny domek w budynku dworca. Tama ma własną kolejową czapkę i płaszczyk. Do jej obowiązków należy przede wszystkim witanie gości. Jako wynagrodzenie za swoją pracę dostaje wikt i opierunek - jedzenie i dach nad głową.

Japonia oszalała
Na punkcie niezwykłej kotki szybko zwariowała cała Japonia. Pojawiły się programy telewizyjne, plakaty, książki, do małej miejscowości zaczęły napływać tłumy, a wraz z nimi gotówka. Według szacunków, Kishikawę w ciągu roku odwiedziło 55 tysięcy więcej ludzi niż się spodziewano, a mała miejscowość zarobiła na popularności Tamy ponad 10 milionów dolarów.

Kryzys niestraszny
Kishikawa, w odróżnieniu zatem od innych miast, kwitnie. Ale na czym polega sekret nieoczekiwanego boomu w małej mieścinie? Zdradził go pewien tokijski biznesmen, który spędził w pociągu kilka dobrych godzin tylko po to, by zrobić sobie z Tamą zdjęcie. - To szansa na chwilowe wytchnienie i oderwanie się od problemów trapiących Japonię - mówi. - Na kilka godzin można o wszystkim zapomnieć i po prostu cieszyć się razem z tym miasteczkiem, które doświadczyło tak nieoczekiwanego sukcesu - dodaje.

Japonia jaka jest- każdy widzi

2008-10-28T04:46:00.000-07:00

Poniższy tekst przytoczony jest jako swoiste krzywe zwierciadło ukazujące to w jaki sposób Japonia jest postrzegana przez laików.Przecież każdy z nas kologos kto naprawdę uważa, że kultura Japonii kończy się na anime, a narodowym sportem Japończyków jest jedzenie hot-dogów na czas. Ja ubawiłem się naprawde szczerze redagując poniższe definicje.

Japonia (właśc. 日本国) – zbiór nasiąkniętych Pacyfikiem wysp słynących z boskiego wiatru i humanoidów. Leżą one w Azji bardzo wschodniej i mają niewyobrażalnie duży wkład kulturowy – jeśli nie wiesz, skąd j

est komiks, który czytasz – jest z Japonii, jeśli oglądasz bajkę o dziwnych zmutowanych genetycznie potworach – też jest z Japonii. W państwi

e urzędują cesarze, którzy są przykrywką. W końcu krajem rządzi i dzieli (a dzieli przeważnie ludzi na drobne kawałki) mafia Yakuza.

geografia

Panuje krajobraz górzysto-górzysty, naszpikowany z wszystkich stron wulkanami. Niegdysiejsze piękne pejzaże prosto od Matki Natury zostały zniszczone przez Godzillę i tsunami lub skrzętnie ukryte pod fundamentami fabryk i laboratoriów. W ten sposób w niezmienionym stanie przetrwają dla przyszłych pokoleń. Każda z trzech tysięcy wysp tworzących kraj pokryta jest bujnymi lasami drzew bonsai, niestety niewidocznymi na

pierwszy rzut oka.

Powyciągana i porozciągana Japonia leży w trzech strefach klimatycznych. Państwo na całej długości ma klimat morski, co znaczy tyle, że wybierając się na wybrzeże, nawet w czerwcu rzuca lodem po kostkach. Bardzo ciepło jest w miastach, g

dzie powietrze nie zawiera azotu i tlenu, a ludzie oddychają smogiem. Na wschodzie jest znacznie chłodniej niż w innych obszarach Nipponu – od Morza Japońskiego ciągną prądy morskie, które dają przyjemne ciepełko pozwalające rolnikom hodować marchew nawet, gdy w kraju powiewa Syberią.

przyroda

Lasy pokrywają ponad 60% powierzchni kraju, chociaż wśród roślinności przeważają (90%) drzewka bonsai, pielęgnowane przez nie mających nic do roboty schorowanych staruszków (u nas tacy rozwiązują krzyżówki) i juchcących im niemałe sumki opiekunów. Można też spotkać grzyby, które po zakosztowaniu promieniowania emitują światło tak jasne, że zastępuje latarki. Nieliczni widzieli też bambusy, ale nie byli w „stanie pełnej gotowości”.

W przeciwieństwie do flory, fauna jest bardzo dobrze rozwinięta. Mówi się nawet o istnieniu makaków – ludzi w wersji demonstracyjnej. K

ocha się też psy, w stolicy stworzono nawet specjalną restaurację, by i czworonogi mogły się najeść, przetrzepując przy tym kieszeń właściciela. Po kraju równomiernie porozrzucane są też Pokémony, które dzieci zbierają od dziesiątego roku życia do usranej śmierci. Słynne są też zwierzątka tamagotchi, w nakładzie około miliarda egzemplarzy. Ponadto po lasach ukrywają się gobliny, ale świadkowie ich obecności dziś rozkładają się na ściółce leśnej.

historia

Właściwie to przez lata nic się nie działo, bo państwo powstało w naszej erze, i to jako terytorium nudnych Chińczyków. W równie nudny sposób do kraju przywędrowały religie (za sprawą Konfucjusza), pismo i polityka. Kultura nie – Japończycy pod tym względem chcieli być szalenie awangardowi. Od zawsze byli silni, mocni, nie dawali sobie w kaszę pluć, przystali jednak na zachodni fason i stali się cesarstwem.

Zaczęto pisać, malować, rzeźbić i robić wydzieranki, kształtowano sztukę do tego stopnia, że nie przypominała już chińskiej, a nawet indywidualność Japończyków zrobiła z nich cwaniaków i zaczęli z Chinami w pewien swój dziwny, kitajski sposób – rywalizować. Czy przez lata były wojny? Kilka razy kraj atakowały elfy i kosmici, czasem roboty. Zażegnano niebezpieczeństwa, dziś państwo nęka tylko przyroda.

religie

Większość Japończyków wierzy w pokémony. W tej religii Ash jest mesjaszem-zbawicielem. Miejscowi wierzą też w Momofuku Ando, jest tu też kilka sekt, np. buddyzm.

typowa japońska rodzina

demografia

120 milionów skośnookich kurdupli rozpływa się dzień w dzień po betonowych drogach, co powoduje, że Japonia jest dziesiątym krajem pod względem zaludnienia. Przeludnienia jednak nie ma, choć w Tokio można zgubić się na własnym podwórku. Niegdysiejsza moda na kamikaze została obecnie zastąpiona równie ekstrawagancką śmiercią z przepracowania bądź z niedożywienia spowodowanego grą w WOWa, w związku z tym śmiertelność utrzymuje się na stałym satysfakcjonującym poziomie.

Japończycy mają problemy z wykarmieniem rodaków, dlatego tępią jakiekolwiek przejawy imigracji. Będąc turystą jesz tylko to, co upolujesz. Nieoficjalna średnia długość życia wynosi 83 lata, znacznie podwyższają ją rdzenni japońscy sensei – są nieśmiertelni. Wszyscy pracują, kto nie pracuje, ten nie je.

przeciętny Japończyk

Japońscy mężczyźni to młodzi, zapryszczeni okularnicy bełkoczący pseudonaukowo o komputerowych technologiach. Wszyscy są pracoholikami, mają krótkie ciemne włosy, noszą pedalskie sweterki i bawią się nowomodnymi zabawkami. Jeżdżą tylko samochodami made in Japan, z silnym naciskiem na Toyotę. Nie jedzą, a wchłaniają, tylko sushi. Nie mają mięśni, nie śpią. Interesuje ich giełda. Prowadzą podwójne życie – kochają mangę i anime.

Japonki bez względu na wiek wyglądają jak piętnastolatki, starają się być modne, a ich hobby to lans po ulicach stolicy. Słuchają europejskiej muzyki, noszą europejskie ciuchy, używają europejskich kosmetyków. Kochają się w japońskich sportowcach, oraz zbierają wszystkie nieprzydatne japońskie gadżety. Mają skośne oczy, bo w dzieciństwie za mocno zaplatały warkocze.

przesądy

Wśród Japończyków panuje wiele przesądów i zabobonów. I nie są to czary-mary o przechodzeniu pod drabiną i kominiarzu, a prawdziwy hardcore pośród dawania wiary w głupoty. Przykłady poniżej:

Jeśli będziesz mieć mały pęcherzyk albo krostkę w nosie, to wkrótce urodzi się dziecko u twoich krewnych.
Uderz kogoś w piersi, a zginiesz szybciej, niż on.
Człowiek oblany wodą od mycia rąk nie przeżyje trzech lat.
Jeśli ktoś będzie pluł w toalecie, oślepnie.
Jeśli oddasz mocz na dżdżownicę, twój członek spuchnie i zaogni się, ale jeśli następnie umyjesz jakąkolwiek dżdżownicę wodą, opuchlizna zejdzie, a stan zaognienia zniknie.
Szybciej umierają ci, którzy mają zrośnięte brwi.
Ten, kto wrzuca do ognia czyjeś obcięte paznokcie / włosy z czyjejś głowy – oszaleje.
Jeśli swędzą cię uszy, spotka cię coś miłego. Rankiem – prawe ucho, wieczorem – lewe.
Jeśli wdepniesz w końskie łajno, będziesz wysoki.
Kobieta, która myje włosy podczas swojej miesięcznej niedyspozycji, umrze w męczarniach.
Kichanie oznacza:
jeden raz – jesteś potajemnie chwalony.
dwa razy – ktoś cię obmawia za plecami.
trzy razy – ktoś się w tobie zakochał.
cztery razy – masz katar.
Jeśli będziesz nosić koszyk na głowie jako kapelusz, twoje ciało skarłowacieje.
Ten, kto nie ma łaskotek, jest dzieckiem z nieprawego łoża.
Jeśli nie będziesz obcinać paznokcia u małego palca, nie będziesz zapominalski.
Ten, kto krwawi z nosa, kiedy wspina się na wysoką górę, jest złym człowiekiem.
Człowiek spóźniony umrze widząc bambusa.
Ten, kto wchodzi w butach do domów, umrze przygnieciony przez drzewo.

przysłowia

Podobnie jak z przesądami, obywatele Japonii nie mają sobie równych w tworzeniu przysłów. Na kartkach zdzieranego kalendarzyka możesz znaleźć takie rady, sugestie i mądrości jak: bakłażany nigdy nie wyrosną na krzewach dyni, dojrzewające ziarna ryżu pochylają głowy, czy pasta sojowa, która wygląda jak pasta sojowa, nie jest dobrą pastą sojową. Na uwagę zasługuje też podkreślające tradycyjną japońską gościnność, cudzoziemca traktuj jak złodzieja, a najbardziej życiowym jest: przy pierwszym toaście człowiek pije sake, przy drugim – sake pije sake, przy trzecim – sake pije człowieka.

gospodarka

Japonia nie jest bogata w surowce mineralne, dlatego wielką jej siłą jest import z Unii Europejskiej. Produktami rozsyłanymi poza granice kraju są komputery, telewizory, komóry, roboty kuchenne i samochody. Najbiedniejsi Japończycy zarabiają na wysyłaniu Wietnamczyków na środkowoeuropejskie bazary. Wysoko rozwinięte i wielce zróżnicowane jest rolnictwo – hodowany jest ryż, ryż a czasami także ryż.

komunikacja

Każde miejsce w Japonii jest jakąś ukrytą siecią metra, punktem kontrolnym, czy przystankiem. Wszystko działa lepiej niż w metrze berlińskim. Sieć telefonii komórkowych działa tak sprawnie, że do odbierania i wysyłania SMS wystarcza dowolne urządzenie AGD, a Internet jest dostępny w każdym, nawet niezamieszkanym, domu.

transport

Najszybszym sposobem przemieszczenia się jest spotkanie tajfunu lub natknięcie się na trzęsienie ziemi. Nie ma co czekać jednak na pomoc natury, a skorzystać z kolei państwowych. Te działają bardzo sprawnie, a nawet za sprawnie – w godzinach szczytu jest tak tłoczno, że kolej zatrudnia ludzi, którzy muszą zapakować ludzi do wagonów, by potem rozpakować. Doskonała japońska technologia pozwala pociągom osiągać prędkości, jakich nie uzyskuje rozpędzony Sonic the Hedgehog. Można przemieszczać się też drogą morską, jak i samolotem, a co poniektórzy lewitują.

telewizja

Zwariowane społeczeństwo ma zwariowane programy telewizyjne. Przy tym, co nadają stacje telewizyjne daleko w Azji, Taniec z gwiazdami traci sens. Przykładowe show to tetris, gdzie ludzie są klockami, konkurs na jak najszybsze rozebranie się i rozbijanie kręgli głową po uprzednim rozpędzeniu się i wślizgnięciu na naoliwioną folię. Nie odstępują im walki z jaszczurkami. Istnieje też wiele coverów Jackass, nierzadko równie głupich.

nauka i technika

W skomputeryzowanym państwie nie ma miejsca na busz i drewniane domy, toteż na miejsce obszarów wiejskich zabudowań stawia się fabryki aut i miejsca badań astrobiologicznych. O wysokim stopniu rozwoju może świadczyć to, że w japońskich automatach znajdziesz nie colę, batoniki, czy gorącą czekoladę, a Biblię, bawełniane t-shirty i ciekły azot. Nauka nie musi opierać się jednak na najdroższych technologiach, co udowodnił Momofuku Ando wymyślając największy wynalazek XX w. – zupki chińskie.

Na liście nieco odmiennych japońskich wynalazków na pewno znalazłoby się miejsce dla robota Jezusa, który odpowiada na zadane przez ciebie pytania, kapelusza w kształcie stolca (niektórzy twierdzą, że to stolec w kształcie kapelusza), czy pistoletu na różowe pluszaki.

kultura

Kultura japońska ma to do siebie, że nie ma powodów, by być znana na cały świat, a jest. Jej silnymi filarami są filmy animowane i drzeworyty, nie pomijając sportu ekstremalnego, jakim niewątpliwie jest składanie papieru.

literatura

Japończycy, którym brakuje swoich dzieł przypisują sobie indyjską Kamasutrę. Tak naprawdę jedyne dzieła, których pochodzenie sięga Japonii to księgi samurajów i komiksy w stylu zabili go i uciekł.

muzyka

Uważa się, że gust muzyczny w Japonii upadł w 2006 roku, gdy pierwsze miejsce w jednej z list przebojów zajęła któraś z „piosenek” „zespołu” Blog 27.

film

Nie ma aktorów, bo kręci się tylko kreskówki. Każda musi mieć szablonową fabułę o dzieciach, które chcą zmienić świat i być najlepszym w danej dziedzinie, co zawsze im się udaje. Żadna z bajek nie ma prawa nie być wyposażona w wielkie, obślizgłe potwory i skąpo ubrane wojowniczki rodem z odległego wszechświata. Mile widziane są wszystkie supermoce, kule świetlne i wróżbiarstwo.

sport

Niegdyś, bo dzisiaj już nie, podstawową i praktycznie jedyną rozrywką były sztuki walki. Najsłynniejsze, jak sumo, nadal mają wielu zwolenników, ale znaczna, a nawet drastyczna większość sztuk z samurajskimi korzeniami wyginęła jeszcze przed Brucem Lee. Rzadko znajdziesz jeszcze judokę, żyją jednak karatecy w liczbie kilkunastu – ukrywają się w górach i oczyszczają dusze niewiernych.

Japońska liga piłkarska to zgrupowanie 40-letnich byłych gwiazd niemieckiej piłki, które z początku przyjechały poodpoczywać, ale zgodziły się na podpisanie kontraktów i grają w przerwach między leżakowaniem a piciem zimnych drinków.

Czołgający się po buli japoński skoczek narciarski

Jeśli chodzi o skoki narciarskie, Japonia może się poszczycić mianem jednej z najliczniejszych (co wcale nie znaczy najlepszych) reprezentacji. Co prawda ciężko jest wybudować skocznię narciarską pośród drapaczy chmur i spalinowych oparów, ale poradzono sobie dość dobrze i kilka z nich pozostawiono nietkniętych. Najbardziej znanymi skoczkami są Daiki i Kenshiro Ito, których pokrewieństwo jest zagadkowe nawet dla nich samych.

Znanymi i lubianymi dyscyplinami są walki potworów i spadochroniarstwo, a za największe osiągnięcie sportowe uważa się rekord w jedzeniu na czas ustanowiony przez Okabe Kobajashiego, który w 2002 roku zjadł 51 hot-dogów w 12 minut.

Kuchnia

Potrawą narodową są zupki chińskie, które tak naprawdę nie są chińskie, a japońskie. Bardziej japońskie jest jednak sushi, jedno z niewielu narodowych dań. Japończycy coraz częściej chcą złamać europejski stereotyp o jedzeniu psów. Bezskutecznie.

Narodowym napojem jest sake. Jedynym napojem jest sake. Historia sake sięga pierwszych kontaktów Japonii z polską wódką.

Z bambusowego lasu wprost na koncert Yuki

2008-10-27T07:46:00.000-07:00

Jesień już w pełni, najwyża pora na zmianę wystroju bloga. Po bardzo lekkim i miłym dla oka „zielonym” wystroju czas na chwilę powagi. Na Bannerze widnieje oczywiście Yuki. Tym razem w stonowanej i bardzo eleganckiej konwencji. Mam nadzieję, że spodoba się taki wygląd Waszej ulubionej witryny internetowej ;)

To właśnie dla Was pojawiła sie po prawej stronie nowa opcja- osoby obserwujące. Nowy gadżet, mam nadzieję, okaże się przydatny. (Z tego co wiem narazie poprawnie wyświetla się z przeglądarki IE)

Korzystając z okazji chciałem podziękować, za wszystkie wasze komentarze, maile i inne dowody sympatii. Cieszę się, że są w tym kraju ludzie dla których ten blog jest choć trochę wartościowy.

Best Fiction Tour!

2008-10-26T08:18:00.001-07:00

Po oszałamiającym sukcesie płyty BEST FICTION (do dnia dzisiejszego sprzedano 1,4 mln egzemplaży) 25 października ruszyła od dawna wyczekiwana trasa koncertowa Namie. Koncerty trwać będą do końca marca, szacuje się, że artystke na żywo zobaczy 400tyś fanów (największa widownia w historii występów artystki żywo)

Postanowiłem przetłumaczyć opis 1 koncertu który odbył się wczoraj w miejscowości Chiba.

18:15 zaczyna się koncert.
Na duzym ekranie widziły postacie z teledysku "Do me more" (2 strażniczki) oraz małą dziewczynkę otweirającę drzwi za którymi wyłania sie obraz książki nazwanej "Best Fiction".
Show otwiera dwóch tancerzy.Dwupoziomowa scena wygląda retro i glamur (trochę przypomina atelier do kampani VIDAL SASSOON Showgirl ). Akcja rozgrywa się na dolnym (obrotowym) poziomie. Na wstępie jest on utrzymany w klimacie clipu Do Me More.

1. Do Me More
Gwiazda wieczoru pojawia się siedząc na tronie. Amuro ubrana jest w czarne spodnie, koszulkę w tym samym koloerze przez która prześwituje czerwony stanik, Jej głowę zdobi znany z teledysku kapelusz. Fryzura podobna do tej z PLAY TOUR. Piosenkę, artystka spiewa prawie cały czas siedząc na tronie.

2.Violet Sauce
Choreografia podobna do tej z lat 2006 i 2007

3. ALARM
Nowa choreografia wraz z odświerzoną, nieco rockową wersją piosenki!

4. SO CRAZY
Nowa choreografia, nowa aranzacja podobno kompletnie nie podobna do orginału.

-część 2-
Mała, znana nam już, dziewczynka wybiera komplet pantofli, jej wybór pada na jasne wysokie buty na obcasie (jakże by mogło być inaczej;)

5. NEW LOOK

Po lewej stronie sceny widzimy Namie ubraną w wyzej opisane buty. Jej strój przywodzi nam na myśl lata 60.

6. Hello
Tutaj Amuro ubrana w biało- czarny top i krótką spódniczkę.

7. GIRL TALK

Nowa choreografia połączona ze spacjalnymi efektami na wall boardzie.

8. Shine More
Nowa choreografia, tym razem to tancerze wiodą prym!

9. Full moon

Dolny poziom przypomina scenografię z Black Diamond. Akcja przenosi się na górny poziom.

10. Luvotomy

Na scenie pojawiają się gwiazdy, są na tyle duże aby artystka mogła na nich swodobnie stać (zupełnie jak w "Do Me More"). Ten występ równiez wspierany jest efektami na wall boardzie.

11. Put 'Em Up

Występ podobny do wykonań z poprzednich koncertów.

12. It's all about you

Zapierające dech w piersi efekty specjalne!

-część 3-
Przy akompaniamencie fortepianu na ekranie pojawiają się gwiazdy, całość formuje tytuł następnej piosenki

13. Wishing On The Same Star

Prawa część sceny tym razem ukazuje nam Namie ubraną w długą czarna suknie, siedzącą na pół księzycu.

-część 4-
Alicja kontyuje wycieczkę przez las, tym razemjej uwagę przykłuwa drzewo owocowe, jedno z owoców przemienia się w kulę dyskotekową

14. ROCK STEADY

Kule wypełniają znaczną część sceny. Namie siedzi na największej z nich spiewając kawałek. Strój podobny do tego z teledysku.

15. FUNKY TOWN
Występ ze srebrną wstęgą (cokolwiek to znaczy)

16. Say the word

Chyba pierwszy raz Amuro śpiera orginalną wersję piosenki na żywo!

17. No

Na zakończenie piosenki wybuchają małe sztuczne ognie.

-część 5-
Salę ogarnia świąteczny nastrój, kula dyskotekowa zamienia się w świąteczne drzewko

18. White Light

Prawa część górnego poziomu wypełnia się prezentami, Amuro występuje na największym z nich.

-część 6-
Alicja słyszy dzwięki muzyki dobiegające z nad jej głowy, pomiędzy konarami drzew odkrywa przejście do innego świata.Wspina się tak długo, az udaje jej się zlokalizowac źródło muzyki.

19. Hide and Seek

Tancerze dzierzący czerwone flagi "Best Ficktion" oznajmiają przybycie królowej Namie. Tym razem wykalistka ubrana jest w krótką czerwoną, prawdziwie rock & rollową kurtkę.

20. Queen of Hip-Pop
Występ podobny do znanego nam juz z trasy "Space of Hip Pop"

21. Sexy Girl

Występ podobny do tego z "a-nation 2008"

22. WANT ME,WANT ME

Występ podobny do poprzednich wersji.

23. Top Secret

Namie tańczy na rurze! (po raz kolejny)

24. BLACK DIAMOND

Nowa choreografia, diametrialnie inna od tej znanej nam z teledysku.

25. WHAT A FEELING

Ostatnia piosenka koncertu

-encore-

26. WoWa

Taniec z pomponami. Pod koniec piosenki następuje przedstawienie tancerzy (Hide znowu naśladuje Namie)

27. CAN'T SLEEP, CAN'T EAT, I'M SICK
Nowa choreaografia

28. Baby Don't Cry

Cała sala spiewa. Namie przedstawia muzyków

-zakończenie-
Alicja zamyka księgę Best Fiction sugerując, ze to co wydarzyło sie na scenie było tylko snem...

Wiem, ze pisanie po jednym zdaniu o kazdej piosence mija sie z celem, ale chodzilo mi tylko o przedstawienie zarysu koncertu, to sa pierwsze wrazenia i jak dla mnie to wyglada to bardzo obiecująco.

Yuki- Prismic (czyli jak to czasem daleko pada jabłko od jabłoni)

2008-10-16T02:43:00.000-07:00

Pierwszy solowy album Yuki wydany 27 marca 2002, rok po rozpadzie Judy and Mary. Słuchając tej płyty można wyczuć echa ostatnich utworów JaM, chociaż same piosenki są bardziej osobiste i niezupełnie nawiązują do twórczości zespołu. Moim zdaniem słucha się tego trudniej - chociaż jestem oswojony z muzyką Judy and Mary, o tyle słuchanie Prismicprzychodziło mi z pewną trudnością. Niektóre piosenki trochę przypominają starsze utwory - pierwszy singiel promujący płytę End of the Shite, Nemuri Hime czy Sayonara Dance, więc tu nie ma zbyt dużego problemu.

Ale np. taki Rainbow St. albo I U Mee Him to już zupełnie inna muzyka, zwłaszcza w tym pierwszym - syntezatory, muzyka elektroniczna, dźwięki trochę przypominające dyskotekowe rytmy z lat siedemdziesiątych. Nie powiem żeby mi się nie podobało, wręcz przeciwnie - jest naprawdę niezłe, tyle że trzeba się trochę z tym oswoić. Nie brak tu również spokojnych, nastrojowych kawałków jak doskonałe 66db - spokojne, a jednocześnie zawierające w sobie dużą dawkę dynamiki, czy też Furuete Nemure czy ostatni kawałek Noroi, bardzo przyjemny, z ciekawymi gitarowymi dźwiękami, poruszający i - powiedziałbym nawet - dosyć wzniosły. Oczywiście nie można nie wspomnieć o innych bardzo ciekawych utworach, jak Ai ni Kite czy - jeden z moich ulubionych - Prism, z pięknym fortepianowym akompaniamentem.

Ogólnie, jak już wspomniałem, płyta jest naprawdę ciekawa, jednak trzeba się wsłuchać i pozbyć pewnych starych przyzwyczajeń - to już nie jest Judy and Mary, z jednej strony trochę żal, ale z drugiej... trzeba iść do przodu, nowa muzyka, nowe utwory, nowa Yuki. Starym fanom JaM polecam, warto się z tym zapoznać, a reszta - no cóż, może się wam spodobać, ale wcale nie musi. Mimo wszystko to bardzo dobra płyta.

po drugiej stronie kabla (część 3)

2008-09-29T09:08:00.001-07:00

Jak zwykle cykl powstaje przy wspołpracy "Niebezpiecznych Rozmów" (http://www.b-o-k.wjo.pl/)
miłego czytania!

Dzień dobry w czym mogę pomóc ?
Dzień dobry ! Wie pani co, bo w telewizjilecą ostatnio takie różne programy !
I ludzie tam są różni, i oni tańczą, śpiewają, i inne dziwne rzeczy robią różne!
I ja bym bardzo chciał tam pojechać,wie pani o co mi chodzi ?!
Szczerze mówiąc nie za bardzo...
No to może inaczej... powiedzmy że ja umiem grać na trąbce !
Ale wie pani, kto o tym wie ? kogo to obchodzi ?!
No i właśnie o to chodzi że ja chce żeby cały świat wiedział że ja umiem grać na trąbce !!!!!!!!!!!!!!!!!!

---------------------------------------------------------

Dzień dobry w czym mogę pomóc ?
Dzień dobry, proszę numer do Bydgoszczy.
Tak... ?
Dyskoteka w której dmuchają w puzon.

---------------------------------------------------------

Dzień dobry w czym mogę pomóc ?
Dzień dobry pani, poproszę kierunkowy do Stanów Zjednoczonych.
Proszę zadzwonić na informacjęmiędzynarodową, numer 118-912.
Ile ?
118-912 ?
To jest do Stanów?
Nie, to jest do informacji międzynarodowej.
Ale ja chciałam do Stanów kierunkowya nie na informacje!
To proszę zadzwonić na informację międzynarodową,my nie podajemy kierunkowych międzynarodowych.
To jaki ten numer ?
118-912.
Aha, i wtedy się już połączę ze Stanami ?
Nie, połączy się pani z informacją międzynarodową.
Ale ja chciałam panią zapytaćo numer kierunkowy na Stany zjednoczone.
Powtarzam że my takich informacji nie posiadamy, uzyska pani ten numer dzwoniąc na 118-912.
Ale ja nie rozumiem, co to jest za numer ?
Powtarzam że jest to informacja międzynarodowa.
Ale czemu mi pani ten numer podaje ?
Tam pani uzyska numer kierunkowy do Stanów Zjednoczonych.
A pani mi nie może podać ?
Niestety nie posiadamy informacjiu numerach międzynarodowych.
To gdzie ja mam się dowiedzieć ?!
Na informacji międzynarodowejpani udzielą takiej informacji.
A jaki to numer ?

---------------------------------------------------------

Dzień dobry w czym mogę pomóc?
Proszę mi podać jak jutro jedziepociąg z XXXXXX do XXXXXXX.
Jakie godziny odjazdu Panią interesują?
Tak po śniadaniu.
Hm...... przepraszam, a o której ma Pani śniadanie?
A bo ja wiem, to zależy o której wstanę..

---------------------------------------------------------

Dzień dobry w czym mogę pomóc?
Chciałbym żeby mi Pani podała wszystkie ulice w Warszawie w porządku alfabetycznym....
Tych ulic będzie bardzo dużo, ale proszę bardzo... rozumiem, że zaczynamy od litery A ?
Pani chyba oszalała, tych ulic jest ze 4 tys.przecież ja nie będę tego pisał
Przed chwilą prosił Pan przecieżżeby podać wszystkie ulice...
No tak ale ja myślałem, że Pani todruknie i mi prześle faksem do domu..
Przykro mi, ale nie świadczymy takich usług,ja mogę jedynie podyktować te ulice,albo zapraszam do księgarni i tam może Pan sobie kupić mapę Warszawy ze spisem wszystkich ulic
(po chwili ciszy)
Wie Pani .....to fantastyczny pomysł,jest Pani rewelacyjna!

Nagi festiwal w Japonii

2008-09-27T11:57:00.000-07:00

RYBACY PROSZĄ O UDANY ROK

Kilkuset rozebranych mężczyzn, niosących tradycyjnie kolorowo przystrojone "świątynie", wchodzi do wody, tam tańczą i jak w transie modlą się o obfite plony w całym następnym roku. To nie spektakl teatralny, ale coroczny festiwal rybaków w Ohara, który właśnie rozpoczął się w japońskiej prowincji Chiba.

W uroczystościach biorą udział jedynie mężczyźni. Wszyscy są rybakami z okolicznych miejscowości. Nic więc dziwnego, że ich życie kręci się wokół zbiorów. Rybacy już teraz chcą zadbać o to, aby przez cały kolejny rok nie zabrakło im obfitych połowów.
W tym celu wnoszą do wody "świątynie", kolorowo przystrojone "domki" wspierane na drewnianych drągach. Wierzą, że tak zabezpieczą się przed nieszczęściami, jakie może przynieść im gwałtowna natura w następnym roku.Tradycja festiwalu sięga lat 60-tych. Od tego czasu co roku o tej porze rybacy w Ohara świętują przez całe dwa dni.

źródło: tvn24

jazz nowej ery

2008-09-26T14:22:00.000-07:00

Otomo Yoshihide's New Jazz Ensemble "Dreams"

Od czasu rozwiązania legendarnego już zespołu Ground Zero, Otomo Yoshihide brał udział w niezliczonych projektach, z których wiele miało charakter jednorazowy, kilka jednak, jak choćby Filament czy I.S.O. to grupy, które nagrały kilka albumów w niezmienionych składach. Najnowszym z projektów, który ma bardziej trwały charakter i jak się wydaje będzie kontynuowany w przyszłości jest New Jazz Quintet. Grupa debiutowała albumem "Flutter" w japońskiej serii Tzadika, niedawno zaś ukazała się płyta koncertowa wydana przez DIW. W międzyczasie Tzadik uraczył nas albumem "Dreams" New Jazz Ensemble, czyli mutacji kwintetu. Warto sięgnąć po tę płytę, bo to pozycja wyjątkowa.

Już "Flutter" zapowiadał, że Otomo ma zamiar tchnąć w jazzową estetykę zupełnie nowego ducha, co nie wszystkim się spodobało. Połączenie radykalnego free z radykalną elektroniką, szczególnie falami sinusoidalnymi Sachiko M, dla wielu zwolenników "konserwatywnego free jazzu" była niestrawna. Moim zdaniem była to rewelacja, sięgając po "Dreams" nie spodziewałem się więc jeszcze większych emocji. Tymczasem to jedna z najlepszych płyt, jakie wysłuchałem w ciągu ostatnich miesięcy. I może się spodobać dosłownie każdemu!

Mówiąc najogólniej, do składu New Jazz Quintet dołączyły dwie wokalistki (choć zmian jest nieco więcej), a efektem tej współpracy jest płyta z piosenkami. Już pierwszy kontakt z tą muzyką jest zaskoczeniem - zamiast charakterystycznej dla Otomo ekstremy czy minimalizmu od pierwszych minut słuchamy ładnych, spokojnych, ciepłych piosenek. To jednak pierwsze wrażenie, bo ta płyta to znacznie więcej. Otomo zdołał zamknąć w zgrabnej formie piosenek całe chyba spektrum swoich zainteresowań, inspiracji i poszukiwań, czyniąc ten materiał fascynującym, wielowarstwowym, wciąż objawiającym nowe oblicza arcydziełem.

Może zabrzmi to naiwnie, ale to muzyka, w której dosłownie każdy znajdzie coś dla siebie. Najbardziej intuicyjny odbiór pozwala poznać jedynie powierzchowną warstwę tej mozaiki, czyli melodyjne piosenki, momentami bliskie nawet granicy popowego kiczu. Wsłuchując się jednak w szczegóły odkrywamy drugie dno tej muzyki, gdzieś za maską delikatności czai się tu dzika i nieposkromiona energia, która bierze górę dopiero pod koniec płyty - ostatni utwór to już ekstremalna pogoń w stylu Ground Zero.

Ale nie uprzedzajmy faktów, to tylko ostatnie kilka minut. Po drodze czeka nas jeszcze długa podróż przez zróżnicowane kompozycje, które czasem tylko jakby w domyśle, między wierszami, flirtują z awangardą, nie tracąc nic ze swojej przystępności. Czyż awangardowcy nie grają najlepszego popu jak już się za to zabiorą? To temat na osobny tekst.

Wracając do "Dreams", w tle romantycznej ballady uważny słuchacz wyłapie utkane z elektronicznych dźwięków przestrzenie, typowe dla nowej japońskiej minimalistycznej elektroniki, a pomiędzy zwrotkami dynamicznej, jakby etnicznej nieco przyśpiewki napotka dzikie, freejazzowe solówki saksofonów. Itd. itp. Wszystko to idealnie się komponuje, aranżacje są absolutnie mistrzowskie. Otomo zdołał z kompozycji wielu autorów zbudować niezwykle przekonującą i spójną całość. Już wspominałem że płyta radykalizuje się pod koniec, przed noise-jazzowym atakiem ostatniego utworu jest jednak jeszcze przedostatni, najbogatszy chyba w wątki, zresztą najdłuższy na płycie "Eureka" z kojącymi dźwiękami fal oceanu w środkowej części.

To moim zdaniem prawdziwa perła. Choć album nie ma słabych momentów.
Po raz kolejny Otomo Yoshihide urósł w moich oczach, powoli stając się moim ulubionym artystą. Okazuje się, że potrafi wypowiedzieć się w interesujący, nowatorski sposób, w bardzo wielu stylistykach, prawie zawsze będąc prekursorem, choć należy już przecież do średniego pokolenia, powoli ustępującego miejsca młodym poszukiwaczom fascynujących dźwięków. Jednak zdaje się że Otomo właśnie osiąga artystyczną dojrzałość, gdyż ostatnio spod jego rąk wychodzą właściwie same udane płyty. Symbolizuje on moim zdaniem wszystko to, co w japońskiej muzyce najlepsze.

Sięgnijcie koniecznie po ten niezwykły album, niewątpliwie jedno z najciekawszych wydawnictw, nawet jeśli nie podobał wam się "Flutter"" czy inne dokonania Otomo. To może być świetna okazja, żeby docenić jego wyjątkowy kunszt. Tej płyty można słuchać dziesiątki razy i wciąż znajdować nowe smaczki.

Po srebrnej filiżance na setne urodziny

2008-09-12T04:18:00.000-07:00

W JAPONII ŻYJE NAJWIĘCEJ STULATKÓW

Dzisiaj w Japonii obchodzone jest święto osób starszych. Mają oni coraz więcej powodów do radości, bo i ich przybywa. Tylko Japończyków w wieku powyżej stu lat jest ponad 36 tys. To dwa razy więcej niż przed sześcioma laty.

Liczba stulatków rośnie w Japoni od blisko 40 lat. W tym roku będzie ich 36 272. ONZ szacuje, że do 2050 roku w kraju kwitnącej wiśni ta liczba wzrośnie do miliona.
Wśród Japończyków po setce królują kobiety. Jest ich 86 proc. - informuje Ministerstwo Zdrowia, Pracy i Opieki Społecznej w swym dorocznym raporcie.Każdy japończyk obchodzący setne urodziny, otrzymuje od premiera specjalny list gratulacyjny wraz ze srebrną filiżanką.

Najstarszy kraj świata

W Japonii jest najwyższa na świecie przeciętna długość życia. Kobiety żyją tam średnio 86, a mężczyźni 79 lat. Najstarsza Japonka ma 113 lat i mieszka w Okinawie. Na codzień potrzebuje opieki, ale kocha spacery. Najstarszy Japończyk mieszka na południu kraju w Miyazaki. Ma 112 lat i bardzo dba o zdrowie. Każde popołudnia pija mleko. Rano czyta gazetę, a wieczorem pisze dziennik. Kto wie może to najdłuższy pamiętnik świata?

źródło: tvn24

Shadowcat loves LECCA

2008-09-10T04:48:00.000-07:00

Jest w Japońskim Reagge coś magicznego, coś co sprawia, że ludzie (nawet ci na codzień nie hołdujący "no woman no cry") przy niej mimo woli kołyszą się, nucą, dzięki niej nabierają dystansu...

Ikoną Japońskiej sceny reagge jest Lecca. Niewiele o niej czyta się w internecie czy prasie. To dlatego, że pomimo wydania już 4 albumów nadal nie przynosi wymiernych profitów Avexowi (tak tak Avex Trax to już niemalże monopolista na rynku muzycznym)

Szczerze mówiąc, ciszy mnie sytuacja kiedy największa wytwórnia płytowa zarabiająca MILIONY na legendach takich jak Koda Kumi, Namie Amuro, czy Anna Tsuchiya, decyduje się na finansowanie projektów nie obliczonych na komercyjny sukces.

W jej oficialny debiut wpisuje się mini album Dreamer z 2006 roku. Wydawictwo to promuje teledysk Shopping.

Od tego czasu artystka ewoluowała, każda jej następna płyta jest bardziej dopieszczona, bardziej przemyślana, coraz więcej wnosząca do kanonu muzyki. Jej niesamowity, głęboki, czarny głos, jest absolutnie GENIALNY. Mimo tego, ze nie wszystkie jej piosenki wpadają w ucho od pierwszego usłyszenia, wiele zyskują po drugim czy trzecim przesłuchaniu. Czasem po prostu trzeba poświęcić więcej uwagi nad jej pracą. Lecca generalnie nie jest piosenkarką, której słucha się do kotleta (pomimo tego, że pozornie właśnie taka wydaje się być).

Niedawno artystka wydała nowy album City Caravan. Promuje go clip Ai&lie&wine. Klasyfikuję go (tak będę szufladkował, lubimy szufladki, Salvador Dali byłby dumny ;P) jako mieszankę dancehallu, reagge i popu. Lecca potrafi zaskoczyć wielkim formatem chociazby w tytułowym utworze, jest romantyczna w Sayonara Iu Mae Ni, imprezowa w Ai&lie&wine. Na płycie zaprosiła do współpracy takie gwiazdy jak Diggy-Mo czy Voicemail.

Zachęcam z zapoznaniem się z dorobkiem muzycznym Lecci. Miło, że w dobie plastikowych lukrowanych sezonowych gwiazdek jest w Japonii jeszcze miejsce na autentyczny talent, pasję i serce.

www.myspace.com/leccaofficial

Dlaczego Japończycy są tacy dziwni?

2008-09-09T16:02:00.001-07:00

To zwykła trauma. Młode umysły Japończyków od dzieciństwa karmione są wizjami wielkich potworów rozbijających się w centrum miast, rozdeptujących wieżowce i pożerających niewinnych mieszkańców na wiele wyrafinowanych sposobów. Żaden normalny ziemianin nie mógłby przetrwać tego bez uszczerbku na zdrowiu psychicznym. Nawet Azjata.

Wyobraź sobie, że masz pięć lat i wpadł ci do ręki typowy japoński komiks. A w nim pierwsza scena:

Zmutowany karaluch pożera pociąg:

Dinozaur kontra zmutowany Sigma z Matplanety z głową Chihuahua:

Naburmuszony Dinio Łobuz (tu biorący kąpiel w Niagarze):

I co teraz?
Armii się nie udało pokonać potworów...
bomba nuklearna nie wchodzi w grę - potwory zdają się być niezniszczalne.
Kto więc zostanie ostatnią nadzieją Ziemi?
Kolejna ekipa potworów
Tylko dlaczego musi to być...

Upiorny dinozaur transseksualista:

...i weź tu bądź normalny po takim dzieciństwie.

A tutaj parę screenów z klasycznych japońskich filmów z drugiej połowy XX wieku, sprzed epoki cyfrowych efektów specjalnych.

Oni to oglądali od dzieciństwa!

Zresztą gatunek "filmów z potworami" narodził się właśnie w Japonii i stamtąd rozprzestrzenił się na cały świat.

Te filmy miały jeden schemat - najpierw pojawia się potwór lub kosmita, co zazwyczaj obserwuje młody naukowiec lub grupa starców.
Nikt im nie wierzy, nawet po nagłym ataku i miejscowej masakrze.
Wojskowi nadal ignorują osobę, która to zauważyła.
Dopiero ponowny atak potwora i jeszcze większa masakra zmienia postać rzeczy.
Na naradzie wszyscy zastanawiają się nad słabym punktem przeciwnika.

Zazwyczaj odkrywa go młody naukowiec, potem armia buduje nową broń i wykorzystuje ją przeciwko wrogowi, który ginie lub ucieka. Finałowa scena? Naukowiec i jego dziewczyna przytuleni obserwują odejście potwora.

Ten gatunek filmowy to po japońsku kajiū eiga. Narodził się w latach 30. XX wieku, wraz z powstaniem filmów Wasei Kingu Kongu w 1993 i dwuczęściowego Edo ni Arawareta Kingu Kongu w 1938, ale tak naprawdę rozkręcił się w 1954 roku po powstaniu filmu Godzilla

W Polsce tradycje japońskich gumowych potworów kontynuowali m.in. twórcy filmu Wiedźmin z 2001 roku.

Ame Agaru-o człowieku doskonałym jak japoński miecz.

2008-08-26T06:19:00.000-07:00

Akira Kurosawa niestety nie zdążył wyreżyserować filmu Ame agaru (Po deszczu) na podstawie swojego ostatniego scenariusza, ponieważ zmarł we wrześniu 1998 roku. Scenariusz nie został zapomniany, bo dzieło ku mojej ogromnej radości dokończył jego wieloletni asystent Takashi Koizumi i w 1999 powstał obraz o roninie Misawie Ihei (Akira Terao) podróżującym po Japonii wraz z żoną Tayo (Yoshiko Miyazaki).

Akcja rozgrywa się w dobie feudalnej Japonii XVIII wieku. Można śmiało powiedzieć, że pretekstem dla całej historii jest tytułowy deszcz. Bohaterowie utkwili bowiem w tradycyjnej japońskiej karczmie razem ze zbieraniną żebraków i wszelkiej maści nieudaczników, ponieważ rzeka gwałtowanie wezbrała i dalsza podróż stała się niemożliwa. I tu można byłoby skończyć recenzję... Kto ciekawy - niech włączy film...

Muzyka Masaru Sato podkreśla delikatne piękno i kontemplacyjność filmu. Kto zaprzeczy, że azjatyckie kino pozbawione jest nadzwyczajnych walorów estetycznych? Albo że nie umie być głębokie, refleksyjne i niemal natchnione? Reżyser prowadzi nas zazwyczaj bardzo spokojnie, czemu służą umiarkowane ruchy kamery. To, do czego nie jest przyzwyczajony europejski widz - to przewaga statycznych, pozornie bezcelowych scen, ale mających głębszą wymowę. W warstwie zdjęciowej - uwagę przykuwa przyroda.

Bo rzeczywiście widz głównie koncentruje się na postaci ronina, ale samo tło staje się drugim, niemal równorzędnym bohaterem - natura, las, rwąca rzeka strugi deszczu, japoński klasyczny ogród pełen kamieni, kwitnących roślin i z obowiązkowo wygiętym mostkiem przerzuconym nad strumieniem.

Oglądając Ame agaru zadawalem sobie pytanie: jak samuraj może być tak dobroduszny, poczciwy i uśmiechnięty? To w rzeczywistości taka przypowieść o dobrym człowieku, który pomaga nędzarzom i rozdziela walczących, jest łagodny dla żony Tayo i uprzejmy dla władcy Nagai Shigeaki (Toshiro Mifune). A jednak niespodziewanie pojawia się konflikt dramatyczny.

Kodeks samurajów (busido) zabrania walki za pieniądze, Ihei walczy za wynagrodzenie, żeby móc wyprawić poczęstunek dla nędzarzy, którzy się zatrzymali w karczmie. Mówi żonie: Musiałem, coś zrobić dla tych biedaków. Pojawia się antagonizm, gdyż samurajowi tego nie wolno, to kwestia najważniejszego dla wojownika honoru. Ponadto, jakby tego było za mało, Ihei złamał obietnicę daną żonie. Pod koniec filmu Tayo jednak mówi: "Nie jest ważne, co uczynił, lecz dlaczego."

I moim skromnym zdaniem te słowa go usprawiedliwiają i rozgrzeszają, są w sumie najważniejszymi słowami w filmie - stanowią kwintesencję czynów ronina.

Ame agaru to piękne i mądre kino. Jeśli szuka się czegoś więcej niż tylko nieskomplikowanej rozrywki, jeśli ma się chęć na smakowanie obrazów i dźwięków - to film Koizumiego jest jak znalazł. Ten bardziej liryczny niż epicki dramat - to obraz całkowicie godny Kurosawy.

Nowości wydawnicze

2008-08-26T06:08:00.000-07:00

"Wędrowiec z tundry" - Jiro Taniguchi

Wędrowiec z tundry to zbiór sześciu nowel graficznych, których bohaterowie mierzą się z dziką naturą i lepiej poznają samych siebie. Opowiadania inspirowane twórczością Jacka Londona; eksploracja morskich głębinach; losy twórcy komiksowego - historie zawarte w tym tomie pokazują kunszt artystyczny autora zarówno w warstwie rysunkowej, jak i fabularnej. Świat, jaki przedstawia laureat licznych nagród komiksowych - Jiro Taniguchi, czasem przeraża, czasem wzrusza, ale na pewno wywiera na czytelniku silne wrażenie. Komiks Wędrowiec z tundry otrzymał nominację do prestiżowej nagrody Eisnera w 2008 roku.

Jiro Taniguchi - urodził się w 1947 roku w prefekturze Tottori w Japonii. Zadebiutował w 1971 roku w magazynie Young Comics. Dwa lata później zdobył nagrodę Big Comics za nowelę graficzną Toi koe (Odległy głos). Kolejne dzieła przyniosły mu coraz większy rozgłos i liczne wyróżnienia. W 1997 roku razem z Jeanem "Moebiusem" Giraud (którego spotkał po raz pierwszy w 1974) tworzy Ikaru (Ikar), komiks uważany za jedną z najważniejszych (o ile nie najważniejszą) koprodukcji europejsko-japońskich. Do początku XXI wieku Taniguchi zdobył lub był nominowany do niemalże wszystkich światowych nagród (Shogakkan Manga Sho, Nihon Mangaka Kyokai Sho, Alph'Art - Festival d'Angouleme, Eisner Award itd.). Tworzy komiksy o różnorodnej tematyce, jednakże najczęściej przewijającymi się wątkami są natura i życie codzienne Japończyków.

Format: 150 x 210 mm

Oprawa: Miękka ze skrzydełkami

Objętość: 248 stron

Papier: Kredowy

Cena: 32,90 zł

ISBN 978-83-60740-15-6

Data publikacji: 10 października 2008

"Dynia z majonezem" - Kiriko Nananan.

Miho i Seiichi od półtorej roku mieszkają razem w niewielkim mieszkaniu. Ona pracuje w sklepie i jest przeciętną japońską dziewczyną. On to młody muzyk, który marzy o karierze w branży. Niestety ciągle jest bezrobotny, przez co cały ciężar utrzymania spada na Miho. Ze względu na trudną sytuację finansową dziewczyna podejmuję dodatkową pracę w nocnym klubie. Dynia z majonezem to historia o problemach współczesnych młodych ludzi. To opowieść o szukaniu swojego miejsca na ziemi, stworzona przez Kiriko Nananan - twórczynię słynącą z subtelnej, realistycznej kreski i wnikliwej obserwacji otaczającego nas świata.

Komiks będzie liczył 208 stron, wydany zostanie na matowym papierze kredowym w odcieniu kości słoniowej (tak samo jak "Wędrowiec z Tundry"). Papier ten charakteryzuje się wysoką jakością i delikatną fakturą. "Dynia z majonezem" będzie kosztować 28 zł.

C Kiriko Nananan / Shodensha 2004

C Copyright for the Polish edition by Hanami - Radosław Bolałek.

http://www.hanami.pl/

Milion!

2008-08-14T06:32:00.000-07:00

Dzisiaj album BEST FICTION oficjalnie osiągnoł 1 MILION sprzedanych egzemplazy.

W samej tylko Japoni sprzedano do dzisiejszego dnia 1,011,970!

Płyta została okrzyknięta najszybciej sprzedającym się krazkiem 2008 roku!

To pierwsza od 10 lat płyta Namie Amuro sprzedana w milionowym nakładzie. Wcześniejszy jej tak dobrze sprzedany album to "181920", który swoją premierę miał w 1998r.

Płyta miesiąca

2008-08-12T04:12:00.000-07:00

Zdecydowałem się w tym tygodniu polecić wam soundtrack jednego z najbardziej zaskakujących musicali wszechczasów
Mowa oczywiście o Sweeny'm Todd'zie
Poniżej linki do paru piosenek.

Polecam wszystkim:

"No place like London"
"The worst pies in London"
"Pirelli miraclle elixir"

no i absolutnie genialny "My Friends"

Japońska opera za trzy grosze

2008-08-03T10:30:00.000-07:00

Japońska opera za trzy grosze, aut. Kaiko Taksehi

Kaiko Taksehi

PIW 1973

Tytuł niniejszej pozycji jest kojarzony chyba przez każdego średnio wykształconego Europejczyka, oczywiście, bez owego początkowego przymiotnika "japońska". Jednakże porównanie niniejszej powieści ze słynnym utworem Bertolta Brechta pozostawiam osobom bardziej kompetentnym, natomiast sam skupię się wyłącznie na "Japońskiej operze za trzy grosze".

Jej autor, Kaiko Taksehi urodził się w Osace w 1930 roku. Pisać zaczął w wieku 27-iu lat. A jedno z opowiadań, "Nagi król", przyniosło mu najważniejszą japońską nagrodę literacką im. Akutagawy. Przed rozpoczęciem kariery pisarskiej imał się ciężkiej pracy fizycznej pracując wśród ludzi z szarej strefy. Jednakże to niezwykle przykre doświadczenie, które stało się udziałem wielu mieszkańców Kraju Kwitnącej Wiśni w okresie bezpośrednio powojennym, dało Kaiko możliwość opisywania tego dziwnego świata i panujących w nim zasad. Wniknięcie w ów margines społeczeństwa, bycie jego częścią, pozwoliło autorowi w sposób niezwykle precyzyjny pokazać to wszystko w swoich powieściach.

Pierwszą z nich, wydaną w 1959 roku, była właśnie "Japońska opera za trzy grosze". Jej początek brzmi następująco: "Człowiek, któremu jego kompani nadadzą później przydomek Fukusuke - Szczęściarz, szedł ulicą Janjan słaniając się na nogach jak pijany. Był dość wysokiego wzrostu, nieco przygarbiony; mięśnie jego przylegały do kości sflaczałe, jak dziurawy bukłak na wodę. Fukusuke wyczerpany był do ostateczności; wzrok miał tępy i przymglony, podbródek opadał mu ciężko. Jeden but, nie przytrzymywany, człapiąc ciągnął za sobą. Fukusuke dźwigał mnóstwo rzeczy, których pierwotne przeznaczenie było całkiem inne: gałgany, blaszanki po konserwach, stare papierzyska, źdźbła słomy. Patrząc na niego z daleka można by przypuszczać, ze to sterta śmieci nagle ożyła i sunie ulicą. Nawet łobuziaki z ulicy Janjan, co to niejedno już w życiu widziały, oglądały się za nim zdumione." ... i tak dalej.

Jednakże już ten przytoczony fragment mówi wiele o niniejszej książce i bardzo naturalistycznym podejściu autora do opisywanych wydarzeń. Opis zaś dla tej pozycji jest najważniejszy, o wiele ważniejszy niż akcja i sam ciąg wydarzeń, którego na dobrą sprawę niemal nie ma. Mniej więcej bowiem cały scenariusz wygląda tak: Fukusuke przychodzi do osiedla Apaczów, co zajmuje autorowi kilka stron, króciutko jest także o odejściu, a całe 200 stronic reszty to opisy.

Czyni to "Japońską operę za trzy grosze" bardziej podobną dokumentowi, niż tradycyjnej powieści. Zresztą, według mnie, właśnie wychwycenie ciekawego momentu historii i ukazanie na jego tle sylwetek ludzkich stanowią o wartości tej pozycji, a nie sam przebieg wydarzeń. Właśnie zakończyła się II wojna światowa. Znaczna część Japonii leży w gruzach, szczególnie zaś regiony przemysłowe mocno bombardowane przez lotnictwo amerykańskie. Niewątpliwie jednym z nich jest drugie, co do wielkości miasto Japonii, Osaka.

Gruzy, ruiny, zniszczone fabryki, domy, wszystko to wyznaczało nędzę społeczeństwa doprowadzonego przez bandę fanatyków w generalskich mundurach do katastrofy. Owymi wpół rozwalonymi ulicami ciągną rzesze biedaków, zdemobilizowanych żołnierzy, niekiedy kalekich, bezrobotnych, uciekinierów. W ich wędrówkach nie ma jakiegoś celu, dążenia, realizacji pragnień. Istnieją raczej, niż normalnie funkcjonują, bez wiary w cokolwiek. Dla tych ludzi owe ruiny dawnych hal fabrycznych stają się kopalnią, drogą do skarbu, którego wydobycie pozwoli na przeżycie kolejnych dni, może nawet na wzbogacenie. Apacze są jednym z osiedli zamieszkałych przez takich właśnie eksploratorów. Nie mają oni nic wspólnego z dzielnymi czerwonoskórymi braćmi z powieści i filmów o Dzikim Zachodzie. To dziwna grupa ludzi, która na pozór wydaje się samym chaosem, z którego wyłania się grupa bossów w stylu Kima, będącego jedną z najważniejszych postaci książki. Kaiko powoli otwiera ten świat czytelnikowi ukazując, że w owych zawiłościach funkcjonowania Apaczów maja miejsce konkretne prawidłowości, że ludziom tym nieobcy jest swoisty honor, czy współczucie, że ich działania są nacechowane racjonalizmem.

Przedstawieni tak przez autora biedacy wydają się bardziej ludzcy niż strażnicy, czy urzędnicy, z którymi mają nieraz do czynienia. Ich prawa są surowe, niewiedza zaś o nich nie zwalnia z przestrzegania reguł. Złamanie owych prawideł, nawet niechcący, może skończyć się pobiciem przez innych członków wspólnoty. Prawa te dotyczą nie tylko wzajemnych relacji, ale, przede wszystkim, zasad eksploracji zniszczonych fabryk. Przykładowo, jedną z nich jest zakaz zagarniania wydobytego przez jednego eksploratora dobra, wydobytego przez innego, jeżeli odnaleziona rzecz została przesunięta chociażby o metr. Jeżeli ktoś odkopał wspaniałą sztabę metalu nadającą się na sprzedaż, wyciągnął ją i odsunął od miejsca wydobycia chociażby troszeczkę, sztaba już należała do niego i nikt nie odważał się po nią sięgać. Kilku próbujących, zdrowo pożałowało takiego podebrania skarbu. Jeśli jednak ktoś cos odkopał, jednakże pozostawił dane znalezisko, udając się, chociażby, na odpoczynek, sprawa była otwarta i taka osoba nie mogła mieć pretensji, że ktoś skończył jej pracę przechwytując wydobyty przedmiot.

Wydawałoby się, że taka grupa kieruje się przede wszystkim standardem siły. Mocniejsi są ważniejsi, słabymi zaś się gardzi i odrzuca. Nieprawda, i przyznam, ze właśnie to, co mnie najbardziej zaintrygowało w książce Kaiko, to ukazanie solidaryzmu społecznego i to nawet nie tylko wewnątrz grupy, ale ogólnie. Jeżeli przychodziłeś do Apaczów, bez względu na to kim byłeś, otrzymywałeś jakąś pracę wedle swoich możliwości. Nie zostawałeś sam, co bardzo kontrastowało z opisem bezdusznego świata poza osiedlem. Nikogo nie odrzucano, bez względu na wiek, czy kalectwo, zaś największym podziwem cieszyli się ludzie mający "nosa" do odnajdywania wartościowych przedmiotów w ruinach.

Wiele miejsca zajmuje opis kalekiego przybysza, który był otaczany powszechnym podziwem, jako jeden z największych szczęściarzy. Jednakże mnie w całej tej sytuacji najbardziej zdziwiło nie szczęście tego człowieka, ale jego niezależność. Nie szukał ów kaleka bogactwa, czy nawet sposobu wyrwania się z osiedla eksploratorów. Mieszkał nędznie, wydawał niewielkie sumy, kiedy pieniądze się skończyły, wyruszał w ruiny i zawsze przynosił jakiś wartościowy przedmiot, za który znakomicie płacili pośrednicy handlowi. Wiele osób go śledziło, wielu bossów namawiało do przyłączenia się do ich grup, jednak nikt go nie zmuszał. Ludzie przyłączali się do poszczególnych grup dlatego, że im się to opłacało, że lepiej było pracować razem, jednakże, jeżeli chciał ktoś osobno, nawet, jeżeli miał wyjątkowe szczęście, jego sprawa.

Przytoczyłem w niniejszym opisie kilka typowych dla "Japońskiej opery za trzy grosze" motywów. Prezentacja osiedla Apaczów to ujęcie o walorach dokumentu. Wprawdzie główną postacią powieści jest Fukusuke, jednakże jego sylwetka jest jedynie jedną z wielu, które przewijają się przez łamy powieści. Kaiko, niczym fotograf, łapie migawki z ich życia prezentując ich samych i otoczenie. Prezentuje on wycinek czasoprzestrzeni, której ramy stanowi przybycie i odejście Fukusukego. Ujęcie takie pozwala mu zrezygnować z tradycyjnego prowadzenia wątku z wstępem, rozwinięciem i zakończeniem. Jego powieść to fragment rzeczywistości, realistycznie przedstawiony, wnikliwie oraz opisany precyzyjnie.

Zaprezentowany z dużą znajomością rzeczy, zdradzającą bliższe związki autora z życiem w takiej wspólnocie biedaków. Tym więc cenniejszy to tekst. Chociaż nie jest to pozycja łatwa w odbiorze, przynajmniej dla mnie nie była, namawiam do zainteresowania się nią, bowiem przedstawia Japonię, która jest pokazywana niezwykle rzadko.

Nowy Layout

2008-07-29T11:05:00.000-07:00

Jak widzicie z końcem miesiąca postanowiłem zmienić trochę wygląd bloga.

Chyba wszyscy musimy odpocząc od brązów poprzedniej szaty graficznej
Proszę piszcie jak wam ów wystrój przypadł go gustu, co w nim zmienic...

z pozdrowieniami

Shadowcat

Do me more

2008-07-25T00:14:00.000-07:00

Najnowszy teledyk Namie Amuro "Do Me More" do zobaczenia tutaj

Tym razem artystka wciela się w rolę Szalonego Kapelusznika.
Namie ma "szczwany plan" uzaleznienia od siebie i swojej krainy małej dziewczynki (pewnie Alicji ;)). Fabuła jest konsekwętna co do treści utworu (tekst w wersji angielskiej przedstawiam ponizej)

Zamysłem twórców było ukazanie fikcji nieprawdy czy marzeń sennych, od razu widać jaką płytę promuje teledysk ;)

"Best Fiction" już niebawem w sklepach!

Do Me More

Un deux trois…

Was it a sweet aroma that tempted you to come?
Were you following bread crumbs and became lost?
You've been worrying for some time
You wanna know what's in the BOX?
A rich one? A cheap one?

Are you a shy boy because you've been hurt?
I really want to change your expression
Our footsteps are silent For this risky mission
It is difficult, but I'll be there
You don't have to worry no more

We're suspended
Are we flyin'?
What do you want to do?
It gets deeper in the dream world
It's a deep hypnosis
Your body becomes wet
Your creeping pinky guides you toward your destination
This is a fantasy that will not disappear even by closing your eyes
The boundary between dream and reality is so vague
The bass line is the leader of this world
You're doubtful, look at the sparkling rhythm and me [R&Me]

Looking like a lost child, you want me more
Over and over again, feel that you love me more
In a castle of sweets, you wanna give me more, more more
Do me more
It's deeper, sweeter, do me more (x4)

Your red shinin' lips like a queen butterfly
Such a bold temptation is not disliked
If you want to understand deeper,
answer this question
How you feel good? "I feel good"

You're seeking unconsciousness, the highest level
Soundness, by being clean more than anything
The time is right
Your face looks excited
There's already symptoms of addiction
You don't have to cry anymore, right?

Red balloons
Float, you say "You're my preference"
It gets deeper in the dream world
A dangerous fate
Is in front of your eyes
If you open that door that you can see

(chorus)

The line that stands out is sexier than tonight's moon
With your eyes, you chase after the faint incense that drifts ahead

C'mon
This world is like a labyrinth
Every way that you choose
Which one is correct? (Hmm?)
All the answers are on your mind, come on
It's only just begun, kick the floor (yeah)
If there's nothing but unpleasant things
Then how about becoming someone different?
Because this is a special, dreamin' world

Shinkansen odjeżdża o osiemnastej

2008-07-23T04:13:00.000-07:00

Przyznam się szczerze i bez bicia, że radia nie słucham, ale wiem, że jest bardzo wielu takich, którzy wręcz przeciwnie - nie przegapiają żadnej audycji swojego idola, słuchają muzyki rano, przy śniadaniu, jadąc i wracając z pracy/szkoły w samochodzie, zasypiają przy niej. Każdy znajdzie coś dla siebie - są stacje, które puszczają wyłącznie jazz, muzykę klasyczną albo rock i metal. Na tym jednak nie koniec! Bowiem obecnie, w dobie komputerów, radio znalazło się także w sieci, żeby można się odprężyć przy dobrej muzyce podczas pracy przy komputerze. Wydaje się, że pomyślano o wszystkim, prawda? A właśnie, że nie! Do 02.08.2007 roku w polskim radiu dla siebie nie mógł znaleźć fan muzyki japońskiej.

W internetowym TeamRadiu (www.teamradio.pl), na kanale autorskim co tydzień o godzinie osiemnastej emitowana jest audycja Shinkansen prowadzona przez dwóch przyjaciół - Kubę Dowgirda i Marcina Tatarczuka. Sami mówią, że to najniezwyklejsza audycja w polskim radiu, gdyż zajmuje się rynkiem japońskim. Co czwartek to inny wykonawca, którego sylwetkę przybliżają.

O PREZENTERACH KILKA SŁÓW

Kuba i Marcin. Co ich łączy? Bardzo dużo - obaj są studentami piątego roku, obu fascynuje Japonia - jej język, kultura, muzyka. I to widać, kiedy się słucha Shinkansenu. Co także od razu rzuca się w oczy (powinienem napisać - w uszy), to fakt, że panowie nie są ani trochę spięci, ale dobrze się bawią, rozmawiając, wymieniając poglądy i opisując muzyków.
Kuba studiuje dziennikarstwo na UW, a jak sam mówi jest "z zawodu 'piarowcem', z zamiłowania radiowcem", a ponadto "wiecznym optymistą".
Marcin z kolei studiuje japonistykę (także na UW) i może się pochwalić rokiem spędzonym na Uniwersytecie w Shizouce, w Japonii. Jest niezastąpiony kiedy trzeba uporać sobie z długim tytułem piosenki (jak np.: "Ai no Mama ni, Wagamama ni Boku ha Kimidake wo Kizu Tsukenai" B'z) albo potrzebne jest sprostowanie co do wymowy. Dzięki znajomości Kraju Kwitnącej Wiśni z własnego doświadczenia, może wzbogacić audycję o jakieś ciekawostki dotyczące zwyczajów, co czyni audycję ciekawszą i bardziej żywą.

Tak jak napisałem obaj doskonale się uzupełniają, przechwytują nawzajem upuszczony wątek i chociaż czasem się zdarza, że wchodzą sobie w słowo, zbytnio to nie przeszkadza, a dodaje naturalności. Słucha się ich z przyjemnością, czasami śmiejąc się z inteligentnych, dowcipnych uwag, a na koniec pozostaje się z wrażeniem półtorej godziny spędzonej w miłym towarzystwie.

AUDYCJE

Prezenterzy wpadli na bardzo ciekawy pomysł, a mianowicie słuchaczom pozostawili wybór zespołu o którym chcieliby słuchać z dwóch, których zaprezentowali po jednej piosence.

W fajny sposób przeplatane są informacje ogólne, szczegóły z życia osobistego i ciekawostki z utworami. Przy drugiej audycji został trochę skrócony czas przeznaczony na mówienie na korzyść większej liczby utworów, ale i tak wciąż można się dużo dowiedzieć. Na przykład, że Yoko Kanno uchodzi za dziwaczną, że zainspirowała twórców Bebopa do stworzenia jednej z postaci, zadebiutowała muzyką reklamową, że współpracuje z Warszawską Orkiestrą Symfoniczną (!) i że Polacy mogą ja usłyszeć na soundtrackach z Ghost in the Shell, Kowboja Bebopa, Wolf's Rain…

Dzięki temu, że na jeden zespół jest dużo czasu - cała audycja - nie ma się wrażenia niedosytu (ani przejedzenia). Prezenterzy nigdzie się nie spieszą, mogą powrócić do poruszonego wcześniej wątku, coś dodać czy sprostować. Cały czas słuchacze mają możliwość rozmowy przez gg czy po to, żeby poprosić o poruszenie jakiegoś wątku czy po to, żeby podać jakąś informację, której prezenterzy nie byli pewni (np. ile ludzi mieszka w Tokyo), przez co audycja jest też troszkę tworzona przez nich.

PODSUMOWANIE

Shinkansen zapełnił lukę w morzu audycji zajmujących się muzyką. Słucha się bardzo dobrze i jest to wielka szansa dla tych, którzy chcieliby dowiedzieć się czegoś o j-music, ale nie wiedzą jak się do tego zabrać. W imieniu Kuby, Marcina i swoim, zapraszam co czwartek o 18:00 na www.teamradio.pl, na kanał autorski do słuchania najbardziej niezwykłej audycji w polskim radiu!

13 pieśni o sake

2008-07-08T06:22:00.000-07:00

Jest to drugi tomik cyklu Skarby Orientu. Pierwszym, były wydane w 2003 roku Samurajskie wersety Podobnie, jak tamte, wiersze zawarte w tym tomiku przetłumaczył profesor Wiesław Kotański. Wyboru zaś dokonano ze zbioru poezji z VIII wieku Manysoshu, czyli Zbioru dziesięciu tysięcy liści.

Przyznaję, że wiersze zawarte w tym tomiku zrobiły na mnie większe wrażenie, czysto estetyczne, niżeli poezja z Samurajskich wersetów. Jeden z moich ulubionych utworów prezentuję poniżej.

Pieśń 348

"Żebym w tym życiu Mógł w pełni być szczęśliwy,
W przyszłym żywocie Mogę być - obojętnie - Owadem czy też ptakiem..."

Całość książki została zorganizowana w sposób identyczny, jak Samurajskie wersety, czyli trochę wierszy, sporo fotografii oraz krótkie teksty własne. Wedle mnie, akurat część fotograficzna i tekstowa jest słabsza niż poprzednio oraz, odnoszę wrażenie, niekiedy bardzo średnio przystająca do głównego wątku książki, czyli sake.

Ponadto same utwory, chociaż ładne, jednakże jest ich po prostu zbyt mało, by tworzyły one jakiś szczególnie wartościowy zbiór.

Pieśń 350

"Żyć bez pożytku I ludziom pleść androny
- Nie porównujmy Przenigdy z piciem sake I pijanego łkaniem! "

Pieśń 347

"Z dróg do pociechy Ze znanych najpewniejszą Na naszym świecie
Jest niewątpliwie dla nas - Po pijanemu płakać..."

Chociaż więc wiersze są ciekawe uważam tą pozycję raczej za ładny upominek niż coś, co chciałbym osobiście nabyć dla poszerzenia swojej wiedzy o Japonii. Jednakże piękna oprawa wydawnicza, wspaniały papier, twarde okładki sprawiają, że może być to miły prezent. Aż tyle, jednak chyba także tylko tyle. Gdyż wybór wprawdzie świetny, jednakże nieco przypomina mi pierścionek opakowany w piękne pudełko wielkości telewizora.

BEST FICTION 30.07.2008

2008-07-06T03:40:00.000-07:00

Już 30 lipca wyjdzie najnowsze wydawnictwo Namie Amuro- Best Fiction.
Kompilacja jest już 3 albumem typu "the best of" w dorobku artyski.
Na krążku znajdzie się 17 utworów. W tym 2 nowe piosenki:

-"Do me more" czyli piosenka wykorzysana w najnowszej kampanii reklamowej Vidial Sesoon
Kampania będzie zatytułowana "Namie Amuro x showgirl", premiere Cm przewidziano na 12.07.2008

-"Sexy girl" piosenka wykorzystana przy produkcji serialu stacji NHK- "Otome no punch"

teledysk do zobaczenia tutaj

Plyta wydana będzie w 2 wersjach cd i cd+dvd.
Na krążku dvd znajdzie się 17 videoclipów piosenkarki.

1.Wishing On The Same Star
2.shine more
3.Put' Em Up
4.So Crazy
5.ALARM
6.ALL FOR YOU
7.GIRL TALK
8.WANT ME, WANT ME
9.White Light
10.Can't Sleep, Can't Eat, I'm Sick
11.Body Don't Cry
12.FUNKY TOWN
13.NEW LOOK
14.ROCK STEADY
15.WHAT A FEELING
16.Do Me More
17.Sexy Girl

Mrok czai się wszędzie

2008-06-30T01:09:00.000-07:00

DARK WATER- Honogurai mizu no soko kara (reż.Hideo Nakata)- nazywany przez krytyków i recenzentów ''psychohorrorem''- w którym brak detali, bez których nie obeszłaby się tego typu produkcja kina amerykańskiego-, do którego za pewne zbyt mocno jesteśmy przywiązani?ˇ Nastrój i emocje, jakie film ten wywołać może u widza dają o wiele lepszy efekt, niż rozlew krwi i efekty specjalne-których brak w filmie. A udało się tego dokonać dzięki specyfice japońskiego kina i nie zawsze zrozumiałym sposobom przekazywania -''przesłań'', jakie ze sobą niosą. Yoshimi Matsubara rozwodzi się z mężem. W świecie japońskiego prawa- nim dziecko skończy 7 lat pierwszeństwo do opieki nad nim posiada matka. Aby go nie utracić Yoshimi szuka mieszkania dla siebie i córki. Z powodu ograniczenia czasowego udało jej się znaleźć jedynie lokum - w starym budynku, w którym panowała straszna wilgoć.

Wraz z ich przeprowadzką w życiu Ikuko i jej matki zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Począwszy od kapiącej wody z sufitu, czerwonej torebce o niewiadomym pochodzeniu kończąc na bojlerze znajdującym się na dachu budynku. Tak naprawdę to Mitsuko, zaginiona przed dwoma laty dziewczynka. A właściwie jej niezmaterializowana obecność w ich życiu -nie pozwala normalnie funkcjonować kochającej się rodzinie. W wyniku, czego obie przeżywają mnóstwo chwil grozy i strachu, które niejednokrotnie zagrażają ich życiu.

Motywem jest ''duch''?! Dzięki któremu, ukazano w filmie -ogromną miłość matki do dziecka. Mianowicie scena, w której Yoshimi poświęca swoje życie, aby ocalić Ikuko. Moment ten ''perfekcyjnie'' - przesiąknięty jest emocjami i uczuciami, potrafi ostro zadziałać i przemówić do widza. Moim zdaniem, film miał przekazać widzom- dać im do zrozumienia i zmobilizować do pewnych przemyśleń i być może zmian -w kwestii czym: jest właściwie jest rodzina. Czy tak na prawdę powinno być dla nas najważniejsze jej szczęście i nienaruszony kształt, czy pogoń za pieniędzmi... Co za pewne gryzie się z modelem współczesnej rodziny japońskiej.

Reżyseria: Hideo Nakata

Scenariusz: Koji Suzuki

Muzyka: Kenji Kawai & Shikao Suga

tam też są chrześcijanie...tylko jakby trochę inni ;)

2008-06-25T04:31:00.000-07:00

Ateiści nie wątpią na ogół w śmierć Chrystusa — co innego w zmartwychwstanie. Dla chrześcijanina sprawa jest oczywista. W Japonii przekonania dotyczące Jezusa zahaczają o coś trudnego do określenia.

Głównym źródłem do napisania tego tekstu była wspaniała książka śp. Jolanty Tubielewicz Japonia zmienna czy niezmienna. Autorka, zajmując się w książce m.in. problemem podania opowiadającego o wizytach Chrystusa w Japonii, wspomina spotkanie z mieszkańcami wsi Shingo-mura. Pozwolę sobie zacytować fragment.

"Zajechaliśmy na skromny parking w półkolistym wgłębieniu zbocza góry. Na skraju stał biały słup z napisem „grób Chrystusa”. Po drugiej stronie szosy były jakieś budynki, a dalej rozciągały się pola pocięte na równiutkie prostokąty. Z jednego budynku wyszedł starszawy człowiek w słomianym kapeluszu, wsiadł na rower i odjechał. Wyglądał dokładnie tak, jak każdy inny starszawy japoński chłop. Nagano-san wskazał go dyskretnie i powiedział z niepewnym uśmiechem: „To jest właśnie pan Sawaguchi, potomek Chrystusa. Jego ojciec, który umarł wiele lat temu, miał niebieskie oczy, wysoki nos i jasne włosy”. Zapytany bez ogródek, czy wierzy w to, że Chrystus mieszkał w Herai, Nagano-san zawahał się i bąknął, że sam nie wie. Opowiada całą historię, bo to ciekawe i przyciąga turystów do Shingo."

Jak więc widać, przynajmniej część osób powiązanych ze sprawą ma do niej podejście nie religijne, lecz komercyjne. Przy tym wysoki wzrost, jasne włosy i niebieskie oczy raczej nie świadczyłyby o żydowskim pochodzeniu.

Lecz skąd wzięła się ta legenda? Trudno dociec, niemniej została ona rozpowszechniona przez coś, co autorka określa literaturą Takenouchi, nazwaną tak od kapłańskiego rodu. Według ww. tekstów jest on starszy od panującej dynastii cesarskiej i dwóch poprzednich, które miały istnieć przed milionami lat. Ot, dowiadujemy się na przykład, że cesarz Takeygayafukiaezu, rozpoczął panowanie 1 637 890 lat po swoim ojcu — całkiem niezła liczba. W historii Japonii rzeczywiście mogły być przypadkiem trzy dynastie, jednak jeśli ktoś chce wierzyć literaturze Takenouchi odnośnie do tych ogromnych przestrzeni czasowych, jego wola.

Prawdziwa historia świata

Główną i najbardziej znaną propagatorką tej legendy oraz paru innych była pani Yamane Kiku, która w swoich książkach objawiała prawdy ukryte przed światem. Dowodziła ona ponad wszelką wątpliwość, że nauczana w szkołach historia to stek bzdur, natomiast literatura Takenouchi pokazuje rzeczywiste dzieje świata. Popatrzmy na kilka ciekawszych „pewników” opisanych przez jej książki. Przykładowo: Sekai-no seishi, czyli Prawdziwa historia świata, wydana w 1964 roku, to książeczka licząca sobie w wersji japońskiej 251 stron i podzielona na IV części:a) pierwsza: Siedem pokoleń bogów,b) druga: Boscy cesarze — od pierwszego do dwudziestego piątego pokolenia,c) trzecia: Dynastia cesarza Fukiaezu — od pierwszego do siedemdziesiątego trzeciego pokolenia,d) czwarta: Od cesarza Jimmu do Obecnie Panującego (co, patrząc na datę wydania, oznacza cesarza Showa, czyli Hirohito).Dodajmy do tego aneks na temat obrzędu chodzenia przez ogień Kosoko-taijingu i wstęp nawołujący do powszechnego pokoju. Powinien być on osiągnięty poprzez studiowanie literatury Takenouchi, ludzie są bowiem braćmi i siostrami, natomiast Japonia to matka wszystkiego.

Niezwykle zajmujące są także inne teorie, np. o Mojżeszu i Romulusie, którzy mieli przybyć do Japonii za panowania 69. cesarza z dynastii Fukiezu, Kamutaruwaketoyosuki. Żyli sobie spokojnie w Japonii 12 lat, po czym Romulus wypada z gry, znikając z kart książki, natomiast o Mojżeszu dowiadujemy się całkiem sporo. Otóż w czasie swej wizyty zakręcił się on wokół cesarskiej córki imieniem Roma, którą poślubił i miał z nią siódemkę potomków. Umarł po przeżyciu 571 lat, natomiast jego małżonka po 461 latach. Oboje pochowano na górze Hodotsusan, obecnie prefektura Ishikawa. Jego największym wyczynem było jednakże wyrycie w kamieniu Dziesięciu Przykazań, które ofiarował cesarzowi, ten zaś przekazał je świątyni Kosoko-taijingu, którą kieruje rodzina Takenouchi. Pani Yamane zdradza czytelnikom wielką tajemnicę związaną z tym kamieniem. Otóż poszukuje go ponoć tajne masońskie stowarzyszenie Żydów, które uważa, że posiadanie kamienia jest kluczem do władania nad światem. Jego członkowie przypuszczają, że ów kamień znajduje się w rękach żydowskich, tymczasem jest to całkowita nieprawda, gdyż przechowują go kapłani Takenouchi. Autorka Prawdziwej historii świata dodaje, iż nie ulega chyba wątpliwości, że odkrycie tej tajemnicy stanie się wielkim problemem dla całego świata. Trudno się spierać z tak wyrażoną opinią, nieprawdaż?

Kolorowi ludzie

Inna rzecz, że nie tylko Mojżesz działał w Japonii. Także Siddhārtha Gautama Sakjamuni, Lao-tsy, Konfucjusz, Mahomet. Niezwykle interesujący jest fragment, także związany z Mojżeszem, o ludziach w pięciu kolorach. Zostało bowiem wyjaśnione, że kamień wyryty przez Mojżesza stał się źródłem praw dla ludzi w pięciu barwach: białej, żółtej, niebieskiej, czarnej oraz czerwonej. Tutaj pisarka przeprowadza nowy podział ludzkości, zaliczając np. do ludzi:a) niebieskich: mieszkańców Johannesburga, spośród których wywodzą się ludy Transwal, Natal oraz Kirimane (cokolwiek to oznacza), także lud z Hanoi, z którego pochodzą mieszkańcy Tonkinu i Kambodży,b) czerwonych, których jest całkiem dużo w Afryce, w Ameryce Południowej, Australii etc. (Pani Yamane wymienia tutaj np. ludy Suez-Akaba, Freetown, Konakra oraz Morze Egipskie),c) białych, których jest niewielu. W każdym razie obejmują oni grupę Azja, Syjam, Bangkok oraz Malakka,d) żółtych, do których należą np. Meksyk oraz Filadelfia,e) czarnych, czyli Hindusi oraz ludy indoturańskie, przy czym ci ostatni są przy okazji nie tylko czarni, ale także częściowo czerwoni.Nieco trudno się połapać w tym wszystkim. Dodajmy do tego, że istnieją jeszcze ludy niekolorowe, np. Nicea, Mediolan czy Szczecin, także nacje Sfinksów oraz Piramid (Piramidów?). Owe pięć kolorów ludzkości wzięło się natomiast stąd, że cesarz Tsukurinushiyorozuo żyjący setki tysięcy bilionów lat temu miał dzieci właśnie pięciu kolorów.

Autorka przedstawia zresztą na poparcie swoich tez konkretne dowody. Najbardziej uderzyła mnie np. boliwijska figurka drewniana, na której postumencie wyryte są ponoć znaki prastarego pisma japońskiego amekoshine. Zostawił ją ponoć w Boliwii jeden ze starożytnych cesarzy podczas objazdu świata ileś tam milionów lat temu. Jest też portret Czyngis-chana z klasztoru Kulun. Posiada on na piersiach ornament, który autorka utożsamia z herbem Minamoto. Według niej, mongolski władca to nie kto inny, tylko sam Minamoto-no Yoshitsune, brat pierwszego shoguna i japoński odpowiednik Zawiszy Czarnego. I dalej mniej więcej w ten sam deseń.

Japoński żywot Chrystusa

Książka Sekai-no seishi wspomina zaledwie teorię o śmierci Chrystusa. Prawdziwy popis znajomości tej tematyki pani Yamane dała w innej swej książce zatytułowanej Kirisuto-wa Nihon-de shinde iru, czyli Chrystus umarł w Japonii. Zresztą, nie tylko książka została poświęcona temu faktowi. Ponoć nad rzeką Mabushi istnieje chram shintoistyczny upamiętniający zstąpienie Jezusa na ziemię japońską. Jego grób położony jest natomiast we wsi Shingo, która powstała z połączenia dwóch osad: Herai i Nozawa. Jakże więc przedstawia się życiorys Chrystusa według literatury Takenouchi? Ano mniej więcej tak:

Chrystus urodził się w Judei i poza kilkoma laty spędzonymi w Egipcie mieszkał tam całą młodość. Kiedy nieco podrósł, udał się do Japonii, gdzie zstąpił na ląd w porcie Hashidate. Uczył się oraz poddawał ascetycznym praktykom pod kierunkiem tutejszych mędrców, a także studiował język i zapoznawał z kulturą w prowincji Etchu. Kiedy miał 33 lata, powrócił do Judei, niosąc przekaz o wspaniałej japońskiej cywilizacji. Właśnie te nauki, stojące w sprzeczności z całą ówczesna wiedzą oraz religią, miały zaprowadzić go na krzyż. Nastąpiła jednak jakaś wymiana więźniów, w rezultacie której Jezusowi udało się uniknąć śmierci, natomiast na krzyżu zawisł jego młodszy brat, Isukiri. Chrystus, chroniąc się przed śmiercią, uszedł z Palestyny. Wraz z grupą uczniów przez Syberię udał się pieszo na Alaskę, która to podróż trwała cztery lata. Niezbyt przy tym wiadomo, jak przedostał się przez Cieśninę Beringa. Stamtąd na statku popłynął do Japonii i po dwudziestosześciodniowym rejsie przybił na wyspy w Hachinohe, po czym osiedlił się w Herai. Tam dożył lat stu osiemnastu, znany pod przybranym imieniem Toraitaro Daitengu. Był mężem japońskiej kobiety Miyuko, która urodziła mu 3 córki. Pochowany został na górze Heraidake (Heraiyama). Po czterech latach zaś jego prochy przeniesiono 16 kilometrów na wschód, do miejsca, które jest dzisiaj oznaczone białym słupem.

Według literatury Takenouchi istnieje szereg dowodów na fakt zamieszkania Chrystusa w Japonii. Przykładowo, herb Sawaguchi, stanowiących ponoć rodzinę potomków Chrystusa, to gwiazda. Wprawdzie pięcioramienna, zaś gwiazda Dawida, jak wiadomo, ma sześć ramion, jednak na zadane przez prof. Tubielewicz pytanie oprowadzający ją przewodnik niepewnie odparł: oba herby są gwiazdami, a ilość ramion ma drugorzędne znaczenie. Podobnie ma się sprawa z innymi dowodami, wśród których są prezentowane w miejscowym shiryokanie lalki. Obydwie ubrane są w stroje, które literatura Takenouchi uznaje za niezwykle podobne do tych noszonych w Izraelu. Także niektóre miejscowe zwyczaje miał Jezus przeszczepiać z Palestyny.

Szczegółowe życie Chrystusa opisane jest w jego testamencie, który odkryła pani Yamane. Jej wnioski potwierdziła ekipa specjalistów, archeologów, którzy pod światłym kierownictwem miejscowego sołtysa, Sasaki Denjiro, odnaleźli ludzkie szczątki. Należy dodać, że w ich pobliżu znajdowało się buddyjskie miejsce pochówku, niemniej uznano, że fragmenty kości bez wątpienia należą właśnie do Jezusa. Owo badanie archeologiczne miało miejsce w roku 1936 i od tego też czasu istnieje zwyczaj obchodzenia 10 czerwca Kirisuto-matsuri, czyli Święta Chrystusa, stanowiącego dziwną kompilację obrzędów różnych religii połączonych z tańcami bon-odori wokół miejsca pochówku. Trudno stwierdzić, czy zwyczaj ów jest dalej kultywowany, bowiem pisząc książkę Japonia zmienna czy niezmienna, polska profesor kierowała się swoimi wspomnieniami z lat 70. i 80. Prawdopodobnie jednak tradycja nie zamarła, gdyż na stronie http://www.japanfile.com można znaleźć informację o wiosce Shingo-mura. Fragment odnośnika Jesus_in_Japan mówi chyba sam za siebie.

Japonia jest pod wieloma względami krajem niezwykłym, jednak tym razem wydała mi się całkiem normalna. Wystarczyło przypomnieć sobie sporą grupkę europejskich oraz amerykańskich mitomanów piszących od nowa historię świata. Dlaczego Japonia miałaby być pod tym względem inna? Można się podśmiewać z tego typu zjawisk, niemniej interesując się Krajem Kwitnącej Wiśni, pamiętajmy, że także one stanowią fragment japońskiej kultury.

Akeboshi- twórca zaklętych dzwięków

2008-06-20T06:36:00.000-07:00

Osobiście (jak zresztą chyba każdy) bardzo cenię sobie muzykę, która jakoś na mnie wpływa. Jest dużo utworów, które pomimo tego, że są fajne, wpadają w ucho i się ich przyjemnie słucha, to jakoś tak nie poruszają. Nie znaczy to, że są złe - takiej muzyki też słucham i ją lubię. Jednak jest też coś więcej. To podobnie jak z filmem, czy książką. Są takie, które dają nam rozrywkę, ale są też takie, które dają coś więcej, wywołują jakieś ‘wyższe’ (z braku lepszego słowa) uczucie. I to naprawdę docieniam. Na ogół jednak - co jest dość zrozumiałe - te ‘wyższe’ (naprawdę nie mogę wymyślić lepszego słowa) przejawy sztuki wszelakiej nie zdobywają masowej popularności. Jednak istnieją i temu nie da się zaprzeczyć.
Dzisiaj kolejny raz o muzyce. Tym razem o takiej właśnie ‘wyższej’, albo, co zapewne lepiej zabrzmi - magicznej. Muzyce, którą tworzy Akeboshi.

Akeboshi (dokładniej Yoshio Akeboshi) to dość mało znany japoński muzyk, kompozytor i wokalista. Mówiąc “mało znany” mam na myśli porównanie z wcześniej opisywanymi postaciami. Nie sprzedaje milionów płyt, nie pożadają go niezliczone rzesze fanów (bądź fanek), rzadko pojawia się w mediach. Niemniej jednak jest Muzykiem przez duże “M”, Artystą przez duże “A”
Akeboshi urodził się w 1978 roku w Yokohamie, mieście portowym, a więc multikulturowym. Bardzo wcześnie zaczął grać na pianinie - już w wieku trzech lat. Niewiele poźniej również na gitarze. Studiował muzykę w Liverpoolu. Pobyt tam bardzo na niego wpłynął. Po pierwsze - nauczył się angielskiego w stopniu mistrzowskim jak na Japończyka. Po drugie - wyklarował sobie styl muzyczny.

Po powrocie do Japonii zadebiutował dwoma utworami na płycie Matsu Takako. Potem wydał sześć mini albumów, jeden rzeczywisty (jednak głównie z piosenkami z poprzednich płyt), drugi natomiast album jest w drodze (na półki - oczywiście w Japonii - trafi w Listopadzie).
Zapewne fani Naruto znają dwie jego piosenki (zresztą świetne) - Wind oraz Yellow Moon. Służyły one za endingi w tym właśnie anime. I to głównie dzięki nim jest znany.

Generalnie Akeboshi tworzy utwory popowe bądź folkowe, w języku japońskim bądź angielskim. Opierają się one głównie na pianinie, gitarze akustycznej, perkusji i skrzypcach, które zawsze harmonijnie współgrają ze spokojnym wokalem. Kompozycje są niezwykle melodyjne i choć często są dość proste, to słychać w nich ogromny kunszt. Raczej nostalgiczne ballady, wyrażające jakby tęsknotę lub brak czegoś(nawiązanie do tradycyjnego japońskiego stanu mono no aware), a przy tym ciepłe i pozytywne. Mają w sobie tą niezwykłą, bardzo rzadką i głęboką magię. Ściskającą serce i pozostającą długo w duszy.

Muzyka tego pokroju jest dla mnie dowodem, że na świecie istnieje coś więcej, coś czego nie możemy zobaczyć. Że jest magia. Że ludzie mają duszę. Może to brzmi dziwnie, ale jak wytłumaczyć fakt, że jeden zestaw dźwięków nas w ogóle nie porusza, a inny wywołuje uczucie, którego nie potrafimy sklasyfikować?

źródło:
www.yuenvsjapan.wordpress.com

po drugiej stronie kabla (część 2)

2008-06-13T03:58:00.000-07:00

Kolejna porcja ciekawych rozmów z klientami...z życia wzięta
Dozo!

(za uprzejmością http://www.b-o-k.wjo.pl/ dziekuję Magda)

Dzień dobry w czym mogę pomóc ?

(z pełną powagą):
Dzień dobry, nazywam się G..... J.....,
jestem rolnikiem który orze pole od 42 lat,
i proszę numer do Ministerstwa Rolnictwa.

Proszę poczekać.
Podaję numer: 022 623 10 00.

Dobrze dziękuje.

(5 minut później)

Dzień dobry w czym mogę pomóc ?

Proszę Panią ja nazywam się G...... J...... od 42 jestem rolnikiem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej , i oram jej ziemię. Proszę numer do pana ministra rolnictwa pana Marka Sawickiego. Ale bezpośrednio do niego.

Tzn chodzi panu o numer prywatny ? Jaka miejscowość..

Nie no tam gdzie on siedzi..

Czyli do ministerstwa.. proszę poczekać.

Nie do ministerstwa ! Do ministra !

Ale minister urzęduje w ministerstwie...

Ale ministerstwo jest do dupy !

Proszę pana podam na informacje do urzędu
i tam pana poinformują jaki jest
bezpośredni numer do Pana Ministra.

No dobra...

Podaję, 022 623 10 00.

Ale co to jest za numer... Pani !
On to chyba nie dla ludzi jest !

A dla kogo ?

No te numery co na 00 sie kończą to chyba jakieś vipy !
Oni tam w ogóle rozmawiać nie chcą !
To nie są numery dla zwyczajnych śmiertelników !
Ja nie wiem co to wszystko jest
jakąś tajemnicą państwową objęte ?
Na te numery ludzie dzwonić nie mogą ?!

Proszę Pana ale to jest normalny numer a numery są po to
żeby na nie dzwonić, szczególnie jeśli jest to
informacja urzędu. Nie rozumiem o co panu chodzi.

Bo to nie jest numer dla ludzi !
Cały czas mi mówi w słuchawce że abonent niemożliwy...

Ale proszę pana numer nie ma znaczenia, czy tam są
dwa zera czy jakieś inne liczby to jest bez różnicy...
abonenci prywatni również maja takie numery czasami.

Ale jak dzwonię na numer który się kończy na 00,
to tak się czuję jakbym na 0 700 dzwonił !

9222 - łączenie rozmów na koszt odbiorcy.
Połączenie z wrocławskiego psychiatryka.

Dzień dobry, chciałbym zamówić pizzę.

Dodzwonił się pan do Telekomunikacji Polskiej,
tutaj nie sprzedajemy pizzy.

Wiem.

To w jakiej sprawie Pan dzwoni?

Chciałbym zamówić pizzę.

Proszę mi podać adres pizzerii to zadzwonię
i zapytam, czy zapłacą za rozmowę z panem,
ale szczerze wątpię, chyba że ktoś tam pana zna?

To poproszę z pizzerią Verona, tam mnie znają.

Na jakiej ulicy znajduje się ta pizzeria?

No tu, jak się wyjdzie za blaszakiem.

Ale u mnie w Poznaniu za blaszakiem
jest apteka a nie pizzeria.

Aha, to chyba będzie ulica XXXXXX

Mam numer. Poproszę pana imię i nazwisko.

Mikeandżelo Głąbała.

Proszę powtórzyć...

Mikeandżelo Głąbała.

Łączę, proszę czekać.

Pizzeria:
Dzień dobry, pizzeria Verona.
Dzień dobry, Telekomunikacja Polska.
Pan Mikeandżelo Głąbała z Wrocławia dzwoni
na państwa koszt, czy przyjmiecie państwo rozmowę?

Panie! To jest czubek i zamawia pizzę na oddział
zamknięty na który nie chcą nas wpuścić.
Chory człowiek naciąga nas na rozmowy.
Proszę mu powiedzieć, żeby się puknął w
głowę i poszedł do lekarza! Do widzenia!

Przepraszam, do widzenia.

(...)
Przykro mi, ale pani w pizzerii
odmówiła poniesienia kosztów rozmowy.

A co mówiła?

Żeby się pan puknął w głowę i poszedł do lekarza.

Dobrze....

(klient rozłączył się, chwilę później)

Dzień dobry, proszę podać numer.

Dzień dobry, chciałbym zamówić pizzę.

Mówiłem już panu...

Wiem, co pan mówił, jestem lekarzem, chcę
połączyć się z pizzerią Verona. Nazywam
się Jezus Chrystus i chcę nakarmić głodnych.
...

Z przyczyn technicznych zlecenie
nie może być zrealizowane.

Dlaczego?

Pan nie żyje.

Jeszcze żyję, ale jestem chory
na żylaki, dlatego tu jestem.

Pan dzwoni ze szpitala psychiatrycznego, panie
Macieju, myślę że to jednak nie są żylaki...

Kocham pana...

ciągle dostosowywuję nową stronę

2008-06-13T01:56:00.000-07:00

prosze was wszystkich o cierpliwość. Ciąglepracuje nad nową witryną bloga. Jak widzicie dodałem artykół o estetyce japońskiej (mogliście go wcześniej przeczytać na 5stars) uzupełniłem go jednak oraz dodałem parę zdjęć. Po prawej stronie znajdziecie, także prace Utamaro Kitagawa.
Pozdrawiam

Shadowcat

ps
W przygotowaniu również angielska werjsa witryny.

Estetyka Japońska

2008-06-12T23:02:00.001-07:00

Prawie wszystkie ogólne stwierdzenia dotyczące estetyki Japońskiej mogą być z łatwością podważone, a nawet obalone za pomocą dobrze znanych kontrprzykładów. Shibui, jeden z terminów estetyki japońskiej, który przeniknął już do języka angielskiego, przywołuje typową dla tej sztuki skromność i subtelność wyrazu. W jaki sposób jednak pogodzić ten ideał z kwiecistym stylem przedstawień kabuki albo z jaskrawą polichromią świątyń w Nikko, uznawanych przez samych japończyków za szczyt piękna? Nie trzeba dodawać, że gusta Japończyków nie pozostały niezmienne przez stulecia, a status społeczny i wykształcenie nie były bez wpływu na upodobania estetyczne. Mimo tych wszystkich wyjątków, które można przywołać, wierzę, że można wyodrębnić pewne ideały estetyczne jako wyróżniku charakterystyczne właśnie dla Japonii.

Po pierwsze, należy wspomnieć ważną rolę, jaką odgrywają czynniki estetyczne nawet w tych dziedzinach japońskiego życia, które pozornie z estetyką nie maja wiele wspólnego. Mimo modernizacji współczesnych standardów, turysta odwiedzający Kraj Kwitnącej Wiśni nie może nie zauważyć kwiatów, umieszczonych nad głową kierowcy w autobusu lub wdzięcznie zwisających z kwietnika nad toaletą, albo artystycznie namalowanego napisu na stacji kolejowej, który okazuje się wskazywać przechowanie bagażu, bądź też irytującego czasem kunsztu pakowania zakupów w sklepie mimo pośpiechu klienta.

Przykłady te pokazują jak ważną rolę w życiu codziennym w Japonii odgrywają upodobania estetyczne. Sięgające bardzo daleko w głąb tamtejszej historii. Opisy w literaturze pięknej sprzed tysiąca lat, jak i pamiętniki i eseje wyraźnie pokazują, jak bardzo Japończycy zwracali uwagę na kwestie estetyczne. Rycerz europejski niegdyś nosił rękawiczkę swej damy przy hełmie, ale nie przyszło mu do głowy, by poddać ją najpierw oględzinom w celu sprawdzenia czy spełnia ona jego standardy estetyczne, a tym samym potwierdza, że dama jest godna tego by za nią umrzeć; wystarczyła mu myśl, zę owa rękawiczka zdobiła niegdyś jej dłoń. Natomiast japoński dworzanin z XXI w. był nieugięty w oczekiwaniu estetycznej ogłady u kobiety, której miał ofiarować swą miłość. Liścik od niej, pisany kaligrafią mniej doskonałą, lub rozczarowanie widokiem jej rękawa, sugerującym, że damie brak doskonałej wrażliwości na dobór kolorów, mogłyby z łatwością stłumić jego żarliwość.

W X w. na dworze Japońskim pisanie liścików miłosnych wiązało się z wymogami elegancji manier, co wyniosło estetykę na poziom bliski religii. Wiersze dla swoich dam układali na cesarskim dworze wszyscy począwszy od samego cesarza. Listy przybierały zwykle formę wierszy, kaligrafowanych na papierze o odpowiedniej strukturze, atramentem o dobranym odcieniu czerni; zręcznie złożone i przytwierdzone do bukietu Świerzych kwiatów, powierzane były paziom ubranym stosownie do godności pana.

Kult kwitnącej wiśni, pochodzący z dworu w Kioto, dziś jest powszechny. Komunikaty radiowe informują słuchaczy gdzie kwiaty wiśni są otwarte w 80% a gdzie tylko w 70% i całe autobusy entuzjastycznych robotników jada w wyznaczone miejsca, ale gdzie tylko pozwalają na to środki finansowe, próbuje się stworzyć jakis kąt nawiązujący do prostoty i elegancji tradycyjnej estetyki.

Estetykę japońską ogólnie można omówić według paru pojęć: sugestia, nieregularność, prostota i nietrwałość. Te koncepcje wskazują na najbardziej typowe formy wyrazu estetycznego, mimo, że przesada, jednorodność, nadmiar i trwałość także nie są obce estetyce japońskiej.

SUGESTIA

Poeta Fujiwawa no Kitno (966-1041),dzieląc poezje na 9 kategorii doskonałości tak oto opisał najwyższą z nich: „język jest magiczny i przekazuje więcej znaczeń niż wyrażają same słowa” Dla ilustracji podał następujący wiersz:

Powoli, powoli

Dzień budzi się nad zatoką Akashi,

I w porannej mgle

Moje serce podąża za znikającym statkiem

Który chowa się za wyspą.

Najważniejszym atutem według Fujiwary jest w tym wierszu moc sugerowania tego co niewypowiedziane. Wieloznaczność, cecha języka japońskiego, który często pomija podmiot zdania, jest użyta w tym wierszu dla zasugerowania atmosfery i stanu emocjonalnego, który nie jest nigdzie jednoznacznie określony. Uczucie tajemniczości potęguje jeszcze mgła zasnuwająca widok morza o wschodzie słońca podczas znikania statku. Poeta wyraznie nie pozostał tylko biernym obserwatorem. W końcu XII w. Fujiwara Shunzei (1114-1204) rozwinął to pojęcie jako Yugen (tajemnica i głebia). Yugen jako zasada estetyki został zdefiniowany prz

ez Brokera i Minera w „Japońskiej poezji dworskiej” jako: „Klasyczny ideal złożoności brzmienia przekazywanej za pomocą podtekstów”

Sugestia jako technika artystyczna znajduje jeden ze swych najdoskonalszych

przejawów w teatrze No. Nieudekorowana scena, brak rekwizytów i dekoracji z wyjątkiem surowych zarysów, obojętność dla wszystkich okoliczności czasu i miejsca dramatu, zastosowanie niezrozumiałego języka i abstrakcyjnych gestów, wszystko to jednoznacznie wskazuje, że teatr ten, pomyślany jest jako piękna, zewnętrzna forma sugerująca bardziej odległe prawdy lub doświadczenia, których natura może być różna u różnych osób i sytuacji. Nadaje to No charakter absolutny.

NIEREGULARNOŚĆ

Japończycy unikali symetrii i regularności prawdopodobnie uważając, że stanowią ograniczenie i przeszkodę dla mocy sugestii. Symetria w Japońskiej kulturze czy sztuce prawie zawsze stanowi odzwierciedlenie chińskich lub innych kontynentalnych wpływów. Zamiłowanie do
nieregularności widać nawet w poezji. Na przykład 31 sylab tanka, klasycznej formy poezji, uporządkowanych w wersy po 5,7,5,7 i 7 sylab. Nic dalszego od dwu i cztero wierszy, które składają się na formy poetyckie w wielu krajach. Nawet wtedy kiedy Japończycy zamierzali w całości przejąć jakąś chińska koncepcję artystyczną, jak np. plan architektoniczny klasztoru,

szybko starali się złamać monotonię symetrii przez przemieszczenie paru budynków na druga stronę centralnej osi. Upodobanie do nieregularności przejawia się również w dobie ceramiki. Będąc gościem ceremonii pisia herbaty i mając do wyboru filiżankę- piękną, o bladozielonym odcieniu z porcelany z drobnym wzorkiem, albo nierówne nieudane naczynie- łatwo udowodnić swoją znajomość estetyki japońskiej wybierając właśnie tą drugą opcję. Okrągłe naczynie jest nudne dla japończyka, bo nie przejawia żadnych śladów indywidualności garncarza.

To samo tyczy się kaligrafii. Japończycy wolą krzywe, przesadnie indywidualne znaki pisane przez jakiegoś autora haiku czy mistrza ceremonii parzenia herbaty niż perfekcyjne wyuczone z ksiąg znaki Chińczyków.

PROSTOTA

Zastosowanie najbardziej oszczędnych środków do uzyskania oczekiwanego efektu, produkt filozofii zen, jest kolejną cecha charakterystyczną dla estetyki Japońskiej. Szczególnie widoczne to jest w sposobie aranżacji ogrodów japońskich. Rzeka bez wody, która wije się przez ogród Tenryuji, pieniąc się na artystycznie ustawionych skałach albo pozbawionej wody kaskady, która spada poprzez zielony mech w Saihoji. To upodobanie do prostoty w ogrodach nie ogranicza się tylko do świątyń zen. Wykorzystanie pojedynczej, naturalnej skały jako mostu nad małym stawem lub jako pojemnika na wodę ukazuje zamiłowanie do faktury kamienia nietkniętego ludzką reką.

Wyznanie Kenko na temat jego własnego upodobania do prostoty w dekoracji domu stało się wspólne dla większości Japończyków:

„Dom, nad którym z niezwykłą starannością pracowały rzesze robotników, w którym zobaczyć można dziwne i rzadkie, chińskie i Japońskie meble i gdzie nawet trawa i drzewa w ogrodzie zostały sztucznie wyhodowane, jest przygnębiający i niemiły dla oka”

Prawdopodobnie najbardziej skrajnym wyrazem japońskiego zamiłowania do dyskretnej elegancji jest ceremonia parzenia herbaty. Ideałem tej ceremonii (nazwany przez Rikyu SABI) było odrzucenie łatwo osiągalnego luksusu, przedłożeniem czajnika pokrytego rdzą nad złoty czy błyszczący nowością, a małej prostej chaty ponad splendory pałacu. Wybierając sugestie i prostotę Japończycy utracili część możliwych efektów artystycznych, ale gdy odnosili sukces, tworzyli dzieła sztuki, których nie dotykają zmienne tendencje upodobań artystycznych.

NIETRWAŁOŚĆ

Za zamiłowaniem do prostoty i naturalnych właściwości rzeczy stoi może najbardziej charakterystyczny dla Japonii ideał estetyczny- nietrwałość. Na zachodzie pragnieniem było najczęściej osiągnięcie artystycznej nieśmiertelności, które prowadziło do wznoszenia budowli z trwałego marmuru. Japończycy budowali dla nietrwałości. Japońskie przekonanie, że nietrwałość jest koniecznym składnikiem piękna, nie oznacza oczywiście braku wrażliwości na ból przemijania. Jednak Japończycy byli głęboko świadomi, że bez tego przemijania nie byłoby piękna. Kenko pisał:

„Gdyby człowiek miał nigd, nie zniknąć jak rosa Adashino, nigdy się nie rozwiać jak dym nad Toribeyama, ale istniałby w świecie na zawsze, jakże rzeczy utraciłyby swą moc poruszania nas! Najcenniejszą rzeczą w życiu jest jego niepewność”

Ulubionym kwiatem jest oczywiście kwiat wiśni właśnie, dlatego, że jego okres kwitnienia jest tak dotkliwie kłódki. Kwiaty śliwy wyglądają całkiem podobnie, mimo to są znacznie mniej cenione, ponieważ tak długo pozostają na gałęziach. Samuraj był tradycyjnie porównywany z kwiatem wiśni, a jego ideałem było odejść dramatycznie w pełni sił i piękna, a nie zostać starym, powoli gasnącym żołnierzem.

Tradycyjna estetyka japońska nie może być ujęta na zaledwie paru stronach, ale nawet bez artykułowania jej reguł łatwo jest odczuć ich działanie w przedmiotach wytworzonych lub takich, których będziemy na próżno szukali. Ideały estetyczne, które przez stulecia formowały Japoński gust, znajdą realizacje w tworzywach jeszcze nieodkrytych i utrzymają swą specyficzna odrębność.

Taiho Jutsu niby o temidzie okresu Edo

2008-06-11T08:16:00.000-07:00

Szczerze mowiąc sam temat ksiązki TAIHO JUTSU bardzo mnie zaciekawil. Kwestia prawa w epoce Tokugawa jest sama w sobie pasjonująca. Niestety jako osobnik posiadający jakąś wiedzę o kulturze i historii Japonii byłem zawiedziony.

Ale zacznijmy od początku:
Autor chyba pomylił wstęp z jakąś mową zakończeniową.Blisko połowę objętości wstępu zajmują podziękowania, rozumiem że ogromny wpływ na napisaniejego pracy miała mama, siostra, ciotka, kot, sąsiedzi i reszta świata ale chyba wstęp nie jest odpowiednim miejscem do tego.Poźniej nasepuje część poświęcona ogólnemu zarysowi historii Japoni Tokugawów (1600-1867).
No i kolejne potknięcie. Rozdział ten ptraktowany jest bardzo ogólnie. Mało w nim faktów które nie były by znane średnio rozeznanemu w tej tematyce czytelnikowi. Żeby tego było mało PanCunningham Dan koprmonituje siebie i swój "autorytet" błędnymi tłumaczerniami kanji. Ronin według niego to: "bezrobotny samuraj" (ciekawe kim była reszta samurajów w epoce tokugawa czyli epoce POKOJU kiedy starcia zbrojne były żadkością!)

Stwierdzenie, że książka traktuje o Japońskiej Temidzie jest stwierdzeniem nad wyraz. Książka była chyba pretekstem do opublikowania technikposługiwania się Jitte.Prawie połowa publikacji to właśnie te techniki.Rozumiem, że tego typu rodziały są świetnym uzupełnieniem omawiania pracy urzędników Edo, ale przy takichg proporcjach książka ta mogła by spokojnie nazywać się: "ilustrowany podręcznik technik wali Jitte".A i jeszcze jedna sprawa. Na dłużą metę ciągłe powtórzenia, nawiązania stają się nie do zniesienia. Mam wrażenie,że autor pisząc jakąś część książki odchodził od komputera, wracał po jakimś czasie po czym wklejał dokładnie to samo co pisał parę stron wcześniej.

Reasumując:
Książka napisana jest przysępnym, prostym językiem. Odpowidnia dla LAIKÓW którzy nie orientują się w japońskiej historii, i których bardziej niż prawo i sprawideliwość Japonii epoko Edo interesuje opis technik posługiwania się bronią białą;)

Koda Kumi- "That Aint cool" feat. Fergie

2008-06-11T08:05:00.000-07:00

Koda Kumi szykuje mocny "come back"11.06 ujży światło dzienne kolejny maxi singiel, pierwszy po płycie "Kingdom".Na krążku znajdą się 4 utwory. 1 z nich to duet z gwiazda Black Eyed Peace- Fergie- "That aint cool"

Singiel promuje jeszcze teledysk do ballady "Moon Crying" Na płycie znajdą się jeszcze 2 inne kawałki, "Once Again" (duet z PUSHIM) i "Lady Go"

Wersja first press wzbogacona będzie o dodatkową werję "Moon Crying".Płyta będzie dostępna w dwóch wersjach CD oraz CD+DVD Szczerze mowiąc to płyte polecam tylko fanom.

Mimo sympatii do wokalistki ten singiel jakoś mnie nie wciągnoł. Biorąc pod uwagę, to że pewnie przy okazji następnego albumu dostępna będzie wersja ze wszystkimi clipami to jakoś nie mam ochoty na tracenie pieniędzy na wersję z DVD.Ale posluchajcie i oceńcie sami.

tego w dzisiejszych czasach wymyśleć się nie da

2008-06-11T08:03:00.000-07:00

List Kozaków zaporoskich do sułtana - piśmiennicza pamiątka historii Siczy Zaporoskiej. Według legendy został napisany przez atamana koszowego Iwana Sirko wraz z "całą Siczą Zaporoską" w odpowiedzi na ultimatum sułtana osmańskiego Mehmeda IV. Datowanie listu jest niepewne; podawany jest 1667, 1675 i 1676 rok.

Treść korespondencjiOferta Mehmeda IV
„Ja, sułtan, syn Mehmeda, brat Słońca i Księżyca, wnuk i namiestnik Boga, Pan królestw Macedonii, Babilonu, Jerozolimy, Wielkiego i Małego Egiptu, Król nad Królami, Pan nad Panami, znamienity rycerz, niezwyciężony dowódca, niepokonany obrońca miasta Pańskiego, wypełniający wolę samego Boga, nadzieja i uspokojenie dla muzułmanów, budzący przestrach, ale i wielki obrońca chrześcijan — nakazuję Wam, zaporoskim Kozakom, poddać się mi dobrowolnie bez żadnego oporu i nie kazać mi się więcej Waszymi napaściami przejmować.Sułtan turecki Mehmed IV”

Odpowiedź Kozaków
„ Zaporoscy Kozacy do sułtana tureckiego! Ty, sułtanie, diable turecki, przeklętego diabła bracie i towarzyszu, samego Lucyfera sekretarzu. Jaki z Ciebie do diabła rycerz, jeśli nie umiesz gołą dupą jeża zabić. Twoje wojsko zjada czarcie gówno. Nie będziesz Ty, sukin Ty synu, synów chrześcijańskiej ziemi pod sobą mieć, walczyć będziemy z Tobą ziemią i wodą, kurwa Twoja mać. Kucharzu Ty babiloński, kołodzieju macedoński, piwowarze jerozolimski, garbarzu aleksandryjski, świński pastuchu Wielkiego i Małego Egiptu, świnio armeńska, podolski złodziejaszku, kołczanie tatarski, kacie kamieniecki i błaźnie dla wszystkiego co na ziemi i pod ziemią, szatańskiego węża potomku i chuju zagięty. Świński Ty ryju, kobyli zadzie, psie rzeźnika, niechrzczony łbie, kurwa Twoja mać.O tak Ci Kozacy zaporoscy odpowiadają, plugawcze. Nie będziesz Ty nawet naszych świń wypasać. Teraz kończymy, daty nie znamy, bo kalendarza nie mamy, miesiąc na niebie, a rok w księgach zapisany, a dzień u nas taki jak i u was, za co możecie w dupę pocałować nas!Podpisali: Ataman Koszowy Iwan Sirko ze wszystkimi zaporożcami”

Echa kulturalne
List stał się inspiracją do obrazu Kozacy piszą list do sułtana pędzla Ilji Riepina. Treść listu sparafrazował francuski poeta Guillaume Apollinaire w wierszu Réponse des Cosaques Zaporogues au Sultan de Constantinople (Odpowiedź Kozaków Zaporoskich sułtanowi w Konstantynopolu) , będącego częścią poematu La Chanson du Mal-aimé (Piosenka niekochanego) z tomu Alkohole. Wiersz Apollinaire'a zaczyna się od słów:

"Pomiocie nędzny Barabasza
Z rogami na łbie jak szatany
Nie zjesz nas w belzebubskiej kaszyBaryło spita pomyjami"

Czas na No

2008-06-11T07:34:00.000-07:00

Japoński teatr nō jest najstarszym na świecie z istniejących (nacisk: na istniejący) teatrów, nie było żadnych przerw w jego działalności. Do perfekcji doprowadzony został około 600 lat temu.Specyfika jego wzięła się z zupełnie różnego rozwoju niż rozwój teatru zachodniego. Podczas gdy teatr zachodni ewoluował, parł naprzód,rozkwitał, w teatrze nō nowe formy uzupełniały formy już istniejące,nie zastępowały starych, lecz z nimi współegzystowały. Do starego dokładało się nowe. Teatr nō scalił: tradycję obcą ( chińską,koreańską, indyjską ) i rodzimą; religijną (shintoizm, buddyzm zen )oraz świecką; ludową i dworską. Specyficzna synteza sztuk - jeśli wolnoto tak ująć. Teatr nō praktycznie bez większych zmian zachował kostiumy, scenografię, tematykę do czasów nam współczesnych. Nazwa nō określa pewną umiejętność, zdolność, talent, sztukę (właściwie "umiejętność naśladowania").Oprócz nō na klasyczny japoński teatr składały się również inne odmiany teatru:
Bugaku: pochodzący jeszcze z okresu Heian; niezwyklearchaiczny; był to rodzaj tańca dworskiego ze scenami ze starych legendlub scenami bitewnymi, z maskami lub bez masek.
Bunraku: teatr lalek.
Kabuki: synteza bugaku, bunraku oraz nô.Widowisko nō jest już połączeniem dramatu, tańca oraz muzyki. Wyróżnia się sztuki 5 kategorii:

sztuki mówiące o bogach;
sztuki wojenne - bohaterami często są samurajowie;
sztuki typowo kobiece - mężczyźni obsadzani jako kobiety (!), w rolach młodych kobiet wykonują tańce w maskach;
sztuki mówiące o obłędzie, o szaleńcach, ludziach opętanych przez złe duchy,rozpacz, gwałtowne emocje, namiętność. Bardzo duży ładunek napięciadramatycznego.
sztuki finałowe: o świecie nadprzyrodzonym, potworach, demonach.

A jak wyglądała sama scena? Scena była kwadratowa o powierzchni 36m2 z elewacją na wysokości 1,36m od poziomu publiczności. Gliniane wazyumieszczone pod estradą doskonale zwiększały rezonans. Po prawejstronie patrząc od sceny znajduje się taras dla chóru. Na lewo z kolei: długi pomost hashigakari długości 16 m - tędy wchodzą i wychodząaktorzy; za pomostem : "pokój lustrzany" (garderoba aktorów). Pomiędzypomostem a widownią znajdują się 3 młode sosny (symbolika: długie życieoraz szczęście, powodzenie)- jest to element dekoracji. Tylna częśćsceny: przeznaczona dla 4 muzyków; na tylnej ścianie namalowana sosna.Między sceną a widownią schody (dziś nie są już używane). W 4 rogachestrady: filary, na nich oparty dach w stylu świątyni buddyjskiej.Każdy z filarów pełni swą funkcje: np. filar głównego aktora, skądspogląda w stronę innego filara ( by nie wodzić oczami w próżni i miećjakiś punkt zaczepienia).Teatr nō - zasadniczo obywa się bez dekoracji, wszystko ma sugerować odbiorcy sama materia i temat sztuki. Na scenie jedynie bardzo proste, wręcz symboliczne kształty makiet (skonstruowane nabambusowym stelażu) przedstawiające budowle, góry itp. Ważne były maski oraz kunsztowne kostiumy. Należały one do arcydzieł tkactwa, tkane zbrokatów, satyny, gazy; zdobione haftami przedstawiającymi scenybuddyjskie, motywy roślinne czy rodowe herby.Ogromna rola wachlarza (przyozdobionego odpowiednio pasującym dokostiumu aktora malowidłem). Wachlarz ( jego ruch lub bezruch) możesymbolizować oręż, atak, może wywołać wrażenie drżenia kruchej gałęzina wietrze, jak i ... pełnię księżyca. Uzupełnienie kostiumu: miecze,włócznie, łuki. Kostium głównego aktora sugeruje typ odtwarzanejpostaci: dziewczynę, starca, mnicha, wojownika, boga, szaleńca. Szyte zjedwabiu, zdobione brokatem. Spodnie rozszerzane ku dołowi, białeskarpetki tabi (mają ściszyć kroki i ułatwić poruszanie po bardzogładkiej posadzce). Perukę może nosić jedynie główny aktor, podobniejak i maski (poboczni aktorzy noszą je - gdy odtwarzają postacieżeńskie). Główny aktor zwany jest shite, aktor poboczny to waki (ubranyskromnie, zazwyczaj siedzi przy "swoim" filarze, włącza się gdy masprowokować gestem lub słowem reakcję shite ). Shite - wywodzą się z 5sławnych rodzin aktorskich lub szkół przekazujących z pokolenia napokolenie wiedzę aktorską. Waki - nie posiada tradycji ani sławy. Sątłem, ale tłem istotnym.Maska - to emocje. Odzwierciedla różne stany emocjonalne: gniew,smutek, radość. Otwory na oczy są niezwykle małe (można się domyślić wzwiązku z tym, jak dobrze noszący maskę aktor powinien znać scenę).Odpowiednio pochylając głowę, pod odpowiednim kątem - można niejako zapomocą gry światła i cienia wpływać na "emocje maski".O masce można powiedzieć w tym momencie dużo więcej. Maskę określajapońskie słowo: kamen (określa każdą maskę, bez znaczenia czy japońskaczy nie; wymiennie z kamen stosuje się wyraz men). W teatrze nō maskato omote ( czyli strona zewnętrzna, awers maski, twarz ). Jak piszeEstera Żeromska - autorka książki pt. Maska na japońskiej scenie. Odpradziejów do powstania teatru nō maska służyła m.in. "podkreśleniustereotypowości postaci, a także jej odrealnieniu". Maska przekazujeinformację o wieku, płci, pozycji społecznej oraz nastroju, w jakimdana postać jest. Maska dla nō jest przedmiotem największego kultu,ponieważ jest samą esencją, istotą tego teatru. W końcu maska jestświadectwem kultury duchowej.Okrutny, ale świadczący o gigantycznym przywiązaniu do dyscypliny itradycji jest fakt, że aktora, który źle odegrał scenkę, pomylił krokimogła czekać nawet banicja.Wybitni twórcy sztuk teatru nō: Ze'ami Motokiyo (1363-1443) oraz jego ojciec: Kan'ami Kiyotsugu (1333-1384).Obecnie nō cieszy się uznaniem na świecie, ale warto wspomnieć , zepo II wojnie światowej był zagrożony (zakaz uprawiania sztuk nō) ,amerykańscy okupanci dopatrywali się źródła japońskiego nacjonalizmu w"tej tajemniczej krainie japońskich bóstw, duchów, demonów".Bibliografia:1. Michał Derenicz Japonia. Nippon.2. Henry Wiencek Władcy Japonii3. Estera Żeromska Maska na japońskiej scenie. Od pradziejów do powstania teatru nō.